SAGAN  AF  KNGSSYNINUM  FR  KARISME  OG  KNGSDTTURINNI  FR  GEORGU




25. ntt

"Einu sinni var konungur Karisme, hann var barnlaus og leitai gus hjlpris n aflts me heitum og frnfringum, a hann mtti barn geta. Hinn hleiti drottinn metk frnir hans og gaf honum son, sem var eins fagur og dagurinn er bjartur.

Var fing hans vegsmu me drlegasta htahaldi. Konungurinn veitti embtti og mannviringar og allir egnarnir nutu einhvers gs af fgnui hans. Lt hann ekki hj la a kalla saman alla stjrnuspmenn rki snu og skipai eim a taka eftir fingarstjrnum sveinsins. En ekki uru spr eirra gleilegar fyrir konung. Sgu eir a fram a rtugs aldri lgju tal slysfarir fyrir syni hans, og gu einn vissi, hverjar r vru.

Drgu spr essar miki r fgnui konungs, og gerist hann nsta hugsjkur. Hafi hann varla augun af syni snum uppeldinu, og lt hann allar vararreglur vi hafa, sem hugsazt gtu, til a gta hans, og var sem hann tlai sr a yfirbuga hin illu hrif stjarnanna.

Heppnaist honum etta anga til kngsson var orinn eitthva fimmtn ra, og hafi honum ekkert hrakfall vilja til, svo a ekki rttust stjrnusprnar. En hr sannaist a, a: "enginn m skpum renna," og einu sinni bar svo til, a kngsson var a ra t sr til skemmtunar, og hafi eyst ofan sjvarstrnd. Langai hann til a fara dlitla sjfer. Lt hann v ba skip eitt til siglingar og fr t a me fjrutu mnnum af fruneyti snu.

En ar en eir voru komnir t rmsj, rust vkingar fr Norurlfu. Vrust eir vel, en vkingar hfu ofurefli og hruu skipi og sigldu me a til Samsara eyjar, og seldu a ar. Samsarar essir voru ofboslegar manntur, voru eim hundshausar, en kroppurinn sem manni.

Lstu eir kngssoninn fr Karisme og flaga hans hs og lu nokkrar vikur mndlum og rsnum. En degi hverjum var fari me einn eirra eldhsi Samsara-konungsins; var hann brytjaur niur og kjti steikt, og smakkaist konungi a vel.

En er hinir fjrutu frunautar kngssonarins voru upptnir, bjst hann vi, a n mundi til sn teki, enda hafi hann veri geymdur anga til seinast, eins og anna slgti.

egar hann n tti essi hryllilegu afdrif fyrir hndum, hugsai hann me sr: "g veit, a g get ekki umfli dauann, en v skyldi g lta sltra mr eins og blau geit? Er ekki betra a g selji eim lf mitt dru veri? J, g skal verjast me hreysti, og mun rvnting mn vera einhverjum sk af essum blslgnu vttum."

v kngsson var a rgera etta me sjlfum sr, komu Samsararnir. Lt hann fara me sig til matgerarhss konungs og sndi engan mtra. En er anga var komi, s hann hvar l bori stra saxi, sem tti a sltra honum me. herti hann upp hugann, svipti sundur handfjtrunum, greip saxi skyndi og ruddist Samsarana, sem hfu fari anga me hann. Drap hann ar hvern ftur rum. San hann fram eldhssdyrnar og st ar fyrir, og tti hver vsan bana undir hggum hans, sem a ori. Komst hllin uppnm af essu og glumdi undir af emjan og hljum.

Var konungur hissa, er hann heyri, a einn maur hefi varizt svo mrgum, og kom hann sjlfur fram eldhsi og mlti: "Ungi maur, g dist a hugpri inni og gef r lf. Berstu ekki lengur vi egna mna, v au mlalok munu vera, a strdrepur , vi grynni og ofurefli s a eiga. Segu mr, hver er fair inn?"

En er kngsson hafi sagt honum, a hann var sonur konungsins Karisme, mlti konungur Samsaranna: " ert n svo reyndur a vaskleik, a ngar snnur eru fyrir v, a srt strttaur. Kv n engu, hir mn skal upp fr essu vera r gleivist. skalt vera mestur lnsmaur heimi, v g ks ig dttur minni til handa, og er a vilji minn, a eigir hana egar sta. Er a hin stlegasta mey og hafa allir prinsar vi hir mna slkan starhug henni, a eim horfir til vandra, en einn ert hennar verur."

etta var kngssyni lti fagnaar bo og svarai hann: "Yar htign snir mr of mikla smd. En g hlt, a samsariskur prins tti betur vi skap dttur yar en g."

"Nei, nei!" sagi konungurinn me kef, "g krefst ess, a eigir hana; a er vilji minn. Stattu ekki lengur gegn boi mnu, ig kynni a ira ess."


26. ntt

Kngssonurinn fr Karisme hugsai me sr, a ef hann veitti afsvr um a eiga kngsdtturina, mundi konungurinn eynni vera fareiur og ugglaust drepa sig; lt hann tilleiast a eiga hana. Gekk hann a eiga kngsdtturina og hafi hn fallegastan hundshaus allri eynni. En samt var honum mgulegt a venjast henni og hafi hann hreinan vibj henni. v betur sem hn lt a honum, v andstyggilegri tti honum hn vera, og hefi frbitni essi geta ori httuleg kngssyninum.

En engill dauans kom veg fyrir a og birtist vi hvlu kngsdtturinnar; d hn fm dgum eftir brkaupi. Var kngsson gusfeginn a losna vi svo hvimleia konu, en heyri hann, a a vri siur essari ey eins og Sereneb (eynni Seylon), a kviksetja manninn me lki konunnar, og ekkjuna me lki mannsins; vru jafnvel konungar ekki undanegnir essum skelfilegu lgum, en Samsarar vru ornir v svo alvanir, a eim ai alls ekki fyrir tfarardegi snum; tti eim a fremur gleidagur en sorgardagur, v allir, karlar og konur, sem vistdd vru vi slka greftrun, dnsuu og syngju kvi, sem heldur vru til yndis en hryggar.

Kngssonurinn fr Karisme var yfirkominn af harmi t af essum tindum, en hlaut samt a lta undan nausyninni. Voru au hjnin borin lkbrum anga sem bi ttu a jarast; var hvoru eirra um sig lti fylgja brau og vatnskrukka. Hafi veri grafin djp og v grf ar mrkinni handa eim.

Fyrst var kngsdttir ltin sga niur strengjum og brunum skkt niur grfina, en a v bnu skiptist ll lkfylgdin tvr rair til sngs og dansleika. rumegin stu unglingarnir og unnustur eirra, en hinumegin ngiftu hjnin. Elskendurnir tkust hendur og slgu hring utan um einn ungling og dnsuu, en hann st mijum hringnum og sng essar persnesku vsur:

Elskunnar yndisbndin
um eilf binda hr,
hjskaps engilhndin
vi heitmey tengir ver:

Eifast er starrki
eilfrar tryggar gjf,
v brar loks me lki
vi leggjumst nir grf.

En ngiftu hjnin dnsuu, tv og tv saman, maur og kona, og sng hver kona, egar a henni kom a stga dansinn, essa vsu:

Minn eiginn ver, ef gir ei r
mitt andargrand og itt ei mr,
elskumst stugt, eg og ,
me bilandi hjartans tr,
svo hvorugt lysti lfi sitt
a lengja, egar slast hitt.

egar loki var sngnum og dansleiknum, sem kngsson hafi lti gaman af, var hann ltinn sga ofan til konu sinnar, og grfin aftur lokin me streflis hellu.

egar kngsson var kominn niur hi skelfilega djp, kallai hann upp: "Gu minn! Hvlkar dauans nauir hefur lti mig rata ; lturu etta vera afdrif kngssonarins, sem rkti boor kransins af llum hug? Bnheyriru fur minn einungis til ess a lta mig ba grimman bana?"

A svo mltu tk hann a grta beisklega. En hann vri vonlaus um a sleppa r essum hrilega sta, hafi hann undir eins risi upp af lkbrunum og fari a reifa um mrinn, sem fyrir st. Og er hann hafi gengi eitthva tu famslengdir, s hann allt einu hvar ljs logai fram undan honum. Greikkai hann spori og s a etta var kona, sem gekk me logandi kerti. Gekk hann nr og nr, en egar konan heyri hann koma, slkkti hn ljsi"....


27. ntt

"egar kngssonurinn s a aftur var niamyrkur kringum sig, mlti hann: "Gu minn, voru a missningar, s g ekkert ljs; var a ekki anna en draumrar minna sturluu skapsmuna? a hefur ekki veri nema myndun. lnsami kngsson, hugsau ekki til a sj slina framar. Svona ertu stiginn niur myrkur hinnar eilfu ntur ur en itt nttrlega skapadgur bar a hendi. , konungur Karisme, veslings fair minn, vonastu ekki eftir mr heim! vei, sonur inn mun ekki vera sto elli innar, heldur mun hann deyja hr hryllilegum daua."

v hann mlti etta, heyri hann rdd, sem sagi: "Huggastu, kngsson; srtu sonur konungsins Karisme, skaltu ekki lta lf itt hr; g skal bjarga r, ef lofar mr v fyrirfram a eiga mig."

"Lafi mn!" anzai kngsson, "a er a vsu hryggilegt hlutskipti, a vera kviksettur fimmtnda aldurs ri, en a ks g heldur, hart s agngu en a gefa r heitor etta, ef ert lk konunni minni slu. Ef a er hundshaus r lka, get g me engu mti fellt starhug til n?"

"Herra, g er ekki af Samsarakyni," anzai konan, "ar til er g ekki nema fjrtn ra og g vona a urfir ekki a flast andlit mitt."

v nst tendrai hn aftur ljsi me kveik, sem hn hafi hj sr, og lt kngsson lta sjnu sna; var hann hugfanginn af frleik hennar.

Hann hrpai fr sr numinn: "Hvlkur yndisleikur, ekkert jafnast vi a, sem g n s. Seg mr, sjnfagra vera, hver ert. hltur a vera lfkona, fyrst segist geta frelsa mig r essu dauans djpi."

"Nei, herra!" svarai yngiskonan, "g er ekki lfkona, heldur er g dttir konungsins Georgu og er nafn mitt Dlaram (. e. hjartafr). Skal g lofa r a heyra visgu mna anna skipti, en n segi g r stuttu mli, a ofviri hrktu mig til essarar slu eyjar; var g a giftast hr einum samsariskum hfingja. Hann d gr eftir unga legu, og var g grafin me einu braui og vatnskrukku, eins og hr er landssiur. En ur hafi g fali mr innankla, eldsvirki, kveik og kerti. Undir eins og g var ltin hr niur og grfin var byrg a ofan, reis g upp r kistu minni og kveikti ljsinu. Kom ekki eins mikil hrsla og ofbo yfir mig, sem vi mtti bast essum hryllilega sta. Gui hefur knazt a varveita mig, og hann bls mr ri brjst, svo g hughreystist, og vissi g ekki sjlf, hvaan mr kom a.

Kom g a gngum, fjarska rngum, og gekk g eftir eim bi til a umflja allar r skelfingar, sem gnuu augum mnum, og lka til hins, a vita, hvort hvergi yri t komizt. egar g hafi gengi svo sem svarai hundra fetum, kom g auga eitthva hvtt. a var stra marmarahellan arna fyrir framan okkur. Gekk g anga og var g hreint forvia, egar g s nafn mitt nefnt letrinu, sem henni stendur. Komdu nr, kngsson, og lestu letri; a mun koma r eins vart og mr."

A svo mltu rtti hn kngssyni kerti; gekk hann a steininum og las etta: "egar kngssonurinn fr Karisme og kngsdttirin fr Georgu koma hinga, munu au geta lyft essum steini og gengi ofan eftir stiga eim, sem ar er undir."

"Og vi eigum a geta lyft essu heljarbjargi?" sagi kngsson, "a veitir ekki af hundra mnnum til ess."

" er engu til spillt reynt s," svarai kngsdttirin; "hr hefur einhver hnd tafli, sem frur er, og svo segir mr hugur um, a vi munum sleppa han heil hfi."

Kngsson fkk Dlaram kerti aftur og fr a hreyfa vi hellunni. urfti ekki strrar aflraunar, v ara en hann kom vi hana, fr hn undan sjlfkrafa og l stiginn niur steinsfarinu. Fru au ar ofan og komu niur anna jarhs; aan komust au eftir rngum gngum t um helli, sem hgginn var hamrabelti undir fjalli einu; var aan utangengt og komu au loksins a fljtsbakka.

Jafnskjtt og au voru komin undir heian himin, geru au bn sna, eins og sannir trendur Mahmets, og eftir a au hfu bori fram fyrir drottinn kk og lofgjr, svo sem skylt var, su au vi bakkann dlitla ferju, sem au hfu ekki teki eftir fyrr. Efuu au ekki, a a vri ntt strmerki gus miskunnar og uru n hlfu glaari en fyrr, og a hvorki vri stri n rar btnum, fru au samt hughraust t , og kngsson mlti:

"enna bt leiir vst einhver verndarengill; mun hann flytja okkur til einhverra bygga. Ltum okkur berast me straumnum fljtinu og hvergi hrast."

au geru lka svo. En v lengra, sem skipi bar ofan eftir, v flughraara var straumfalli; mjkkai farvegurinn smmsaman, anga til fljti rengdist milli tveggja fjalla; nu tindar eirra saman efst uppi geysistrri hvelfingu, sem sktti yfir; var ar kolniamyrkur, svo a hvorki sst himinn n jr. Keyrist bturinn af slku afli inn svartntti hvelfingar essarar, a kngsson og kngsdttir su ekki anna fyrir en opinn dauann. au tku a ttast, a gu hefi ekki bori svo mikla umhyggju fyrir lfi eirra, sem au hldu. mist fundu au a bylgjurnar riu undir btinn, svo a hann hfst upp a klettarjfrinu, ea r soguu hann niur undirdjpin.

Mean essum skpum gekk, bust au fyrir, og gu bnheyri au. Btnum skolai aftur t undan fjllunum, og rak straumaldan hann a bakkanum. Stigu au egar land og hughreystust n. Lituust au n um alla vegu, hvort hvergi sist hs ar sem au gtu fengi hressingu. Su au hvar strt musteri me hvolfaki st fjallsgnpu; var a lkt einu, sem Kubbay Khiramant heitir.

anga hldu au, og er au komu nr, su au a a st mitt i glsilegri hll; var helgiskurarletur hallarhliinu svoltandi: "a skalt vita, sem komast vilt inn essa glsilegu hll, a fr ekki inngngu nema frnfrir ttfttu dri vi dys hennar."

" bregzt mr illa vonin," mlti Dlaram, "g var farin a hlakka til a sj hllina a innan."

"Mr var lka forvitni v," anzai kngsson "en okkur er mgulegt a seja hana, v a a vri arflaus aflraun, ef vi reyndum a ljka upp dyrunum. Myndirnar eim eru verndargripir, sem tlma v."

"Jja," segir Dlaram, "vi skulum hvla okkur ofurlti jrinni hrna og tala um, hva vi eigum a taka til brags."

"Kngsdttir," svarai kngsson, "segu mr heldur sgu na; g er rr af v, hva mig langar til a heyra hana."

"Herra," mlti kngsdttir, "g skal segja r hana stuttu mli....

28. ntt

Fair minn, konungurinn Georgu, lt uppala mig hll sinni me slkri umhyggju, sem stlegur fair getur framast bori fyrir brnum snum. Einn ungur kngsson var tt vi okkur og hafi hann ru hverju fri a sj mig; tk hann a leggja mig starhug svo mikinn a hann gerist hugsjkur. Hann elskai mig og var egar farinn a vera mr vel a skapi, en kom vezr fr einum ngrannakonungi til hirarinnar Georgu, og beiddi mn fyrir hnd herra sns.

Lkai fur mnum s rahagur vel og gaf hann samykki sitt; hlaut g a taka v, sem a hndum bar og fara me vezrnum. Burtfr mn fkk hinum unga kngssyni svo mikillar hryggar, a hann sprakk af harmi v hann kvaddi mig. Grt g daua hans svo, a hver hefi mtt sj, a mr mundi ekki hafa ori kalt til hans um vina. En af v g hafi a or mr, a g vri nsta elsk a fur mnum, misskildu menn tr mn og hldu a g vri miklu strkari dttir en g var.

Fr g san af sta me vezrnum. Stigum vi lti skip til ess a fara yfir fjr nokkurn, sem var lei okkar. En leiinni brast geysilegt ofviri, svo a skipverjum fllust hendur; rak skipi undan landi hafganginum og hrktumst vi a ey Samsaranna. En er koma vor spurist, ustu essar kindur ofan strndina og handtku alla skipshfnina, og hryllir mig vi a segja r hva eftir fr. eir tu vezrinn og allt fruneyti okkar.

En af mr er a a segja, a g hugnaist vel einum gmlum samsarskum hfingja; sagi hann mr a g gti umfli vsan daua, ef g vildi vera konan hans. Er satt bezt a segja, a mig ai svo vi a vera upptin, a g kaus ann kost heldur a eiga hann, og kom hrollur yfir mig hvert skipti sem g horfi hundshausinn honum. Tveimur dgum eftir brkaup okkar var hann veikur. jist hann lengi, en gr tk dauinn"....

arna greip kngsson fram or kngsdtturinnar og kallai upp: "Varau ig, arna skrur tarantla (Nokkurskonar kngul og heima lndum eim er liggja a Mijararhafi; er bit hennar liti hskalegt. Hafa menn tr, a a lknist, ef s, sem bitinn er, heyrir fagran sng, en s ella lknandi.) klum num."

Spratt Dlaram upp augabragi og hljai upp yfir sig og hristi hana af sr, v hn vissi hva hskaleg essi kvikindi eru. Datt tarantlan jrina og mari kngsson hana undir ftinum.

sama bili heyru au a glumdi undir hllinni og su a dyrnar hrukku allt einu upp af sjlfu sr. Uru au steinhissa essum kynlegu tilbrigum og horfu egjandi hvort anna. Loksins datt eim hug a tarantlan er ttftt, og mundi hn vera frnardri, sem heimta var letrinu hallarhliinu.

Voru au fr sr numin af fgnui yfir vintri essu og gengu inn hllina, sem n st opin, og komu au fyrst inn stran gar; voru ar allar trjtegundir heimsins, sem hugsazt gtu. Sndust greinarnar hlanar alroskuum vxtum, en er kngsson tlai a neyta eirra til a seja hungur sitt, s hann a eir voru gull eitt.

Lkur einn rann eftir mijum garinum, me hreinum og trum straumi, og sst grynni gimsteina glampa botninum. egar au hfu n skoa sig um garinum, sem vert var, sneru au a musterinu, sem eim var svo starsnt , egar au stigu land r btnum. Var a allt saman gert af fjallakristali. Fru au ar inn og gengu um mrg herbergi, sem ljmuu af gulli, demntum og roasteinum, en ekki mttu au nokkrum manni.

Loksins bar au a silfurdyrum; luku au eim upp og komu inn glsilegt herbergi, ar su au fjrgamlan ldung sitja legubekk me smaragskrnu hfi. Hann hafi snjhvtt skegg og tk a niur glf, en neglurnar fingrum hans voru alin lengd, fyrir vst.

essi ruverugi ldungur horfi kngsson og kngsdttur og mlti: "Hverra manna er yngisflk etta?"

Kngsson var fyrir svrum og mlti: "Herra, g er sonur konungsins Karisme, en konungurinn Georgu er fair essarar konu. Skulum vi segja yur fr vintrum okkar, egar yur knast. g tel a vst, a r muni kenna brjsti um okkur, og er vongur um, a r reynist svo veglyndur, a skjta yfir okkur skjlshsi."

"J, kngsson!" svarai ldungurinn, "a skal g veita ykkur, og veri bi velkomin minn fund. Fyrst i eru konungabrn og bru hamingju til a komast inn essa hll, er einungis undir ykkur sjlfum komi, hvort i vilji hljta smu slu og g. Veri i hj mr; i skulu njta hr afltanlegs fagnaar. Dauinn sjlfur, sem llum kemur kn, mun hlfa ykkur hr.

g var fyrrum konungur Knlands. Megi i marka af nglum mnum a g er farinn a eldast. g var a flja lnd mn skum stjrnarbyltingar; komst g t eyimrk essa og lt marga anda gera hll essa, v g er kabbalisti og drottna yfir eim. Hef g n dvali hllinni um sund r, og hef fastri a lifa hr a eilfu, v g vizkusteininn og er daulegur.

Skal g kenna ykkur hina undarlegu leyndardma hans, egar i eru bin a vera hj mr nokkra ratugi. g s a i falli stafi af orum mnum, en etta er sannleikur. Hverjum manni, sem fr vizkusteininn vald sitt, getur ekki nttrlegur daui granda. A vsu m drepa hann, a jta g; leyndardmar hans varveita ekki fyrir voveiflegum daudaga. En til ess a sneia fyrir allar slkar httur, arf hann ekki anna en a taka sr blfestu undir jrinni, ea lta reisa sr hll eyimrku eins og g.

Hr er g hultur; fund og ofbeldi sakar mig ekki grand. Verndarletri, sem i su hliinu, er me slkum htti samansett, a rningjar og illmenni geta ekki komizt inn, eir frnuu sund ttfttum drum, v hliin ljkast aldrei upp, nema egar gur maur frir frnina."

Svo mlti Knlands konungur og bau kngssyni og kngsdttur vinttu sna, og settu au sr bi a vera ar hj honum hllinni. San spuri hann au, hvort au yrftu ekki a f sr hressingu, og er au kvu j vi, benti hann eim me fingrinum tvo lystihvera, sem gusu upp r tveimur gullsklum. Annar gaus upp drindis vni, en hinn nmjlk, sem var a ljffengasta hlaupi, egar hn kom niur.

v nst kallai hinn gamli konungur rj anda og bau eim a leggja bor. Bjuggu eir til bors handa remur og bru fram mjlkurhlaup remur gullsklum. Neyttu au kngsson og kngsdttir af v, og tti a vera mesta hnossgti, en ru hverju bru andarnir eim vn kristallskerum. Konungurinn gat ekki neytt handanna, er hann borai, fyrir lengdinni nglunum; opnai hann v munninn og lt einn andann mata sig og drykkja sr eins og barni.

En er bori var af bori, beiddi hinn gi ldungur gesti sna a segja sr visgu sna; uru au vi tilmlum hans, bi af gvilja snum og svo vegna ess a gistivinttan hlt eim til ess.

En er au hfu sagt honum ll vintri sn, tk hann til ora og mlti: "Huggizt og setji ekki fyrir ykkur a, sem dagana hefur drifi; i eru bi ung og elskuver, og ef i heiti hvort ru startryggum, skal g hr fyrirba ykkur hina slustu vist."

Kngsson og kngsdttir hfu ur svari hvort ru eilfar stir, og endurnjuu au n ei sinn og giftu sig sjlf hvort ru viurvist hinnar knversku htignar, og kvddu hana til vitnis a v. Mundu hin stfangnu hjn fegin hafa helga stinni hverja stund, en til ess a gera hinum gamla konungi a skapi, stu au jafnan nokkurn hluta dagsins tali vi hann, honum til skemmtunar; reyttist hann aldrei a segja eim sgu sna, n au a hla .

Mean essu st, fr kngsdttir ekki ein saman og l hn tvbura, tvo sveina, fagra eins og tungl fyllingu. Hafi hn brjsti, og er aldur og roski leyfi, kenndi einn andinn eim mrg undursamleg fri.

Voru eir ornir sex ra; var a einhvern dag, a kngsdttirin, mir eirra, sagi vi mann sinn: "stkri eiginmaur, a ver g a segja r, a g uni mr ekki lengur hllinni eirri arna. Allt a sjngaman er mr eins og ekkert, sem hn hefur a veita, og svo mrg undur og furuverk, sem hr eru, m g ekkert yndi af eim hafa, r v g neyist til a vera hr um aldur og vi.

Hvernig sem Knlandskonungurinn segist byrgjast okkur, a dauinn ni okkur ekki, er mr engin g v. Leyndardmur hans afstrir ekki ellinni og a er vansla llu heldur en sla, a vera rvasa. ar ofan langar mig til a finna hann fur minn, ef sorgin og sknuurinn eftir mig hefur ekki rii honum a fullu."

"Drottning mn!" svarai kngsson, "ar sem okkur var heiti dauleika, hafi g enga slu fyrir augum ara en , a njta n um eilf. Viti a gu himnum, a mig hefur oft srlanga til a sj konunginn, hann fur minn, og m g varla hugsa til hans grtandi. En hverja lei eigum vi a fara, svo vi komumst til Georgu?"

"Herra!" anzai kngsdttirin Dlaram, "bturinn okkar liggur vi fljtsbakkann, ar sem straumurinn bar hann a. Felum okkur forlgunum vald einu sinni enn . Vi skulum lta straum ra stefnu, hver veit nema hann flytji okkur anga, sem vi finnum lei til hallarinnar hans fur mns, ea til innar fsturjarar?"

"g fellst tillgur nar elskulega kona!" mlti kngsson, "mr er a fyrir llu, a gera inn vilja. Vi skulum segja skili vi essa hll, fyrst ar skir ig yndi, og skulum vi fara t btinn me sonu okkar. En eftir a hyggja, hvlk skapraun mun a vera Knlands konunginum, ef vi frum burt! Hann elskar okkur eins og brn, og kemur honum vst ekki til hugar, a vi munum yfirgefa sig; hann verur huggandi, ef vi skiljum vi hann."

"Vi skulum tala vi hann," mlti kngsdttir, "og af vorkunnsemi lta eins og vi munum ekki skilja vi hann fyrir fullt og allt."

N sem au hfu tala sig saman um etta, fru au til gamla konungsins og leiddu honum fyrir sjnir, a au reyu foreldra sna svo kaft, a au eiru sr ekki fyrir yndi. Beiddu au hann v orlofs, a vitja tthaga sinna og lofuu statt og stugt, a au skyldu koma a nokkurra ra fresti.

egar hinn gamli konungur heyri etta, kom upp fyrir honum mikill grtur. " g a missa ykkur, brnin mn?" sagi hann, ", g veit a vi sjumst aldrei framar."

"Herra," mlti kngsson, "lofi okkur anga, sem st og tterni dregur okkur, en san vitjum vi aftur essarar eyimarkar, til ess a njta me yur daulegrar slu."

Sama sagi kngsdttirin, en a var til ltils a au marglofuu a koma aftur, v konungurinn kunni frina Mekasjefa og las hjrtu eim, a au tluu sr ekki a efna heiti.

Honum var lfi brilegt fyrir hryggar sakir, a eiga n a sj eim bak, sem hann elskai svo innilega. Kallai hann v engil dauans, sem hann hafi haldi svo lengi burtu, fyrir kraft kunnttu sinnar; var hann n afhuga allri umhyggju fyrir lfi snu og andaist svo sjlfviljugur....


29. ntt

Jafnskjtt sem hinn gamli konungur fr Knlandi hafi gefi upp ndina, komu rr andar og bru hann aan; hllin var horfin, kngsson, kngsdttir og brn eirra stu allt einu vavangi. au gtu ekki a sr gert a grta, af v au hefu veri orsk daua konungsins; en sorgin rttist skjtt af eim, og uru au vong um, a au mundu finna aftur foreldra sna, og hugsuu au n ekki um anna en a komast leiis.

au lsu nokkur aldin og bru t btinn; a var eins og nttran hefi lti au vaxa arna af miskunnsemi sinni handa eim, v hvergi var stingandi str allt umhverfis. Bturinn var bundinn vi hlinn enn , og eins sig kominn og egar au skildu vi hann. Leystu au festina og fru ll saman fjgur t , og ltu berast af straumnum fljtinu, og a ltilli stundu liinni voru au komin fram fljtsmynni.

ar var vkingaskip a slaga fyrir framan, og su eir btinn; kallai foringinn til eirra og sagi kngssyni a gefast upp, ef eir ttu ekki a drepa hann. Kngsson var vopnlaus, enda hefi honum veri til ltils a berjast vi fjlda vopnara manna. Sleppti hann v allri vrn, r v hn var til einskis, og gaf sig nir foringjans, en sri hann um lei vi allt, sem heilagt er, a hlfa sma konu sinnar og lfi sona sinna.

egar vkingarnir hfu komi bandingjunum innanbors, sigldu eir til eyjar einnar, og settu kngssoninn fr Karisme ar land. v nst ltu eir haf me kngsdtturina fr Georgu og ba sonu hennar.

v verur ekki me orum lst, hversu hjnin hryggust, egar au voru skilin svona. au grtu hstfum og brust aumlega af. Mean vkingaskipi var augsn kallai kngsson eftir v til fyrirlians. "Ningurinn inn," sagi hann, "hugsau ekki, a gu lti illvirki itt hegnt. Hvar sem felur ig verldinni, sleppuru ekki hj refsingunni, sem vofir yfir r hendi rttltisins."

v nst leit hann augum snum til himins og mlti: "Og , sem vallt hefur teki mig undir varveizlu na, rttlti drottinn! hefur yfirgefi mig? Gaztu lti a vigangast, a eir rndu mig konu minni og brnum? Ef snir ekki ntt strmerki og gefur mr aftur a, sem mr er krast, er n fyrri lknsemd mr til meiri hryggar en glei. v hefuru frelsa mig r svo mrgum httum? Frestairu daua mnum, til ess a g skyldi reyna alla sorg, sem hjskaparst og furelska geta fyrir ori?"

Mean kngssonurinn fr Karisme var a bera upp essa kveinstafi, s hann drfa a sr a og gra af mnnum, sem honum virtust harla undarlegir. Hfu eir a vsu mannlegan lkama, en voru hfulausir og hfu ess sta eitt auga hvorri xl, og van kjaft brjstinu.

Illi etta tk hann hndum og fr me hann til konungs sns og sagi vi hann: "Herra! arna fundum vi einn tlending heldur frnilegan strndinni: gti vel veri, a hann kynni a bera oss nokkra njsn af fjandmnnum vorum."

"Gott og vel", svarai konungur, "hlai upp blkstinn og varpi honum bli, egar g hef spurt hann r spjrunum."

San sneri hann sr a kngssyninum og mlti: "Ungi maur, hver ert ? Hvaan ber ig hinga og hvernig ertu kominn til essarar eyjar?"

Kngsson sagi honum hreinskilnislega tt sna og vintri, allt t hrgul. Undraist konungur mikillega og mlti: "Kngsson! g s a, a srleg gus handleisla er yfir r, v g ekki lti sannfrast af sgu inni, sem einstk er og undrunarver, tekur a af allan efa, a gu snr n hjarta mnu til samhryggar og meaumkvunar me r. g lt essa tilfinningu ra; skalt hafa lf. Skalt hafa frjlsa hirvist hj mr, og vona g verir mr til nota stri v, sem g vi konung einn ngrannaeyjunum.

Skal g n segja r rtuefni. Hann og egnar hans eru ekki hfuleysingjar eins og vr, heldur eru eim fuglshausar og egar eir tala, er rdd eirra ekk fuglagargi, svo egar einhvern eirra ber a eynni hrna, tkum vr hann fyrir sjfugl og leggjum oss til munns. etta lkar konungi eirra strilla; gerir hann v ru hverju t flota hefndar skyni og veitir landgngur hr. Hefur hann reynt a oftar en einu sinni og aldrei tekizt. En aldrei verur hann v afhuga a gjreya oss, og vr verum heldur aldrei vonlausir um a ta upp hann og egna hans.

Svona er n ml me vexti; vr erum varir um oss, v vr bumst sfellt vi rsum; hfum vr vallt til essa bori hrra hlut."

Kngssonurinn fr Karisme bau hjlp sna, og tk konungur hann til hershfingja yfir lii. L kngsson heldur ekki lii snu og sndi a llu, a honum var fulltreystandi.

Lei ekki lngu ur fjldi skipa sst af eynni. Var ar kominn floti Fuglshausa-konungsins, me einvalali, og tlai a veita landgngu n. Lt kngssonurinn fr Karisme hann skjta lii snu land upp gu ni, en veitti honum san snarpa atgngu; rilaist li Fuglshausa-konungsins og var a flja aftur t skipin. Fll ar grynni og fjldi drukknai, og var Fuglshausa-konungurinn a sna aftur me a sem af komst.

Hafi her Hfuleysingjanna aldrei unni slkan sigur, og hlaut kngssonurinn fr Karisme allan heiurinn. Sgu lismenn a, a eir hefu aldrei haft jafngan fyrirlia og hefu beztu foringjar eirra aldrei snt slkan viturleik.

Gladdist hinn ni hershfingi af slkum lofstr og vildi afla sr enn meiri frgar; stakk hann upp v vi konung, a hann skyldi ba flota og hefja herskjld landi vinanna og gera eim klaksrt. Lt hann sma hundra skip, ba au og skipa lii. Var kngsson settur yfir ennan gurlega flota, og sigldi n til Fuglshausa-eyjarinnar. Gekk hann ar land me li sitt nttareli, og fylkti v sem hljlegast.

En me morgunsrinu stti hann a borg eirra; - voru borgarbar vibnir hlaupinu og kom heldur flatt upp . Var ar allt hggi niur, sem vrn sndi, og konungur handtekinn; fr kngsson sigri hrsandi heim aftur til Hfuleysingja-konungsins. Tku eyjarbar eir, sem eftir hfu ori, vi honum me fagnaar pi, og var ht haldin, sem st heilan mnu.

Var hinum herteknu tbtt meal Hfuleysingjanna og voru eir tnir me samkyns dfu og hf er me sjfugli. Var konungurinn sjlfur a deyja essum daudaga og var hann framvborinn veizlu einni fyrir konungshyski Hfuleysingjanna.

Eftir strvirki etta, sem tklji stri gjrsamlega, fr n kngssonurinn fr Karisme a eiga nugt. Var hann nu r vi hir hfulausa konungsins og komst svo mikla krleika hj honum, a hann sagi einu sinni vi hann: "Kngsson minn! g er n farinn a eldast og enga sonu; vil g arfleia ig a krnu minni me v skilyri, a eigir dttur mna. A vsu er skpulag itt herfilega aflgislegt, en g vil samt feginn eiga ig fyrir tengdason."

Kngsson eyddi n essu fyrst sta me knlegri undanfrslu; en konungur sat vi sinn keip og vakti iulega mls v. En er hann var ess vsari, a kngsson var rahag essum frbitinn, kom hann anna hlj, og mlti hann reiilega:

"Kngsson! a situr helzt r a hafna smd eirri, sem g hef tla r, en svo miki sem hefur gert fyrir mig, stendur a mr alls ekki fyrir, a g lti ig kenna allri reii minni, ef frist lengur undan a hla mr. Taktu n eftir: verur a eiga dttur mna morgun, ea g lt hggva af r essa skringilegu myndarklu, sem rr og iar milli axla r."

etta mlti hann me slkum svip a kngsson s a hendi sr, a annahvort vri a gera, a taka kvonfanginu ea lta lfi. egar hann var n essum krggum, segir hann hryggur vi sjlfan sig: "lns stjarna, sem g er borinn undir, verur aldrei uppnm a sna mr illvilja inn? Er a ekki ng a hafa tt eina konu me hundshaus, a neya upp mig annarri kindinni til? Dlaram, yndislega Dlaram! Svo srs saknaar fr mr minning n, a engin tmalengd getur eytt honum. Hvernig tti s kngsson, sem geymir na elskulegu mynd hjarta snu, a ba saman vi konu, sem hefur augun xlunum og kjaft brjstinu, og sem lklegri er til a gleypa mann en kyssa."

Svo mikinn vibj, sem hann hafi essum kosti, ri hann a samt af, a taka honum. Var brkaupi haldi me slkri vihfn, sem hfi tign og ttgfgi beggja hjnaefnanna. Nttina eftir brkaupi var kngsson leiddur inn brarhsi; var hn ar fyrir og uru au ar tv ein. Hn kom fyrst til hans og skalf hann af hrolli og vibji, v hann vissi ekki anna en a hn mundi ganga hart eftir skyldum brgumans.

En etta fr ara lei, og henni frust svo or, a kngsson s, a sr hafi skjtlazt, og fr af honum allur kvi. "Herra," tk hn til mls, "g veit a, a hltur a hata konu, sem eins er skpu og g, og marka g a mr sjlfri, v slka andstygg hef g r, a n getur ekki veri meiri. r snist g vera freskja og mr, og bi brmum vi okkur yfir v, a vera neydd til hjnabandsins; til ess a umflja dauann, og g til ess a hla fur mnum. Samt skaltu vita a, a g get gert ig a lnsmanni, ef snir mr kurteislega nrgtni og afsalar r v, sem er tilkall hvers kvongas manns."

"Kngsdttir!" svarai kngssonurinn fr Karisme, "g afsala mr v af llu hjarta, fyrst a krefst ess; en segu mr fyrir alla muni; geturu gert mig a lnsmanni?"

"Heyru ," tk kngsdttirin hfulausa til ora, "g elska anda nokkurn og hef g kveikt honum brennandi st til mn. Veri hann ess vs, a fair minn hafi gift mig, mun hann koma og nema mig burt. Skal g bija hann a flytja ig til tthaga inna, og a skal g byrgjast r, a hann verur svo feginn, egar hann veit a hefur virt sma minn, a hann gerir allt, sem biur hann um."

"a skal svo vera, fagra kngsdttir," anzai kngsson fr sr numinn af voninni, "g samykki etta, og eftirlt hinum sla anda brfangi, me llum ess ggnum og gum. Honmm er a guvelkomi fyrir mr."

A svo mltu lagist hann niur legubekk einn og eins geri kngsdttirin. En um nttina kom andinn, unnusti kngsdtturinnar, tk au bi sofandi og bar au undir hendinni til eyjar einnar, sem ar var nlgt. ar lagi hann kngssoninn fr Karisme niur jrina, en me unnustu sna fr hann niur jarhs, sem hann hafi gert handa henni.

egar kngsson vaknai, var honum hverft vi a vera kominn kunna ey. Honum datt raunar hug, a andinn, unnusti hfulausu kngsdtturinnar, hefi flutt hann anga sofandi, en ekki tti honum hann hafa reynzt eins akkltur og kngsdttirin geri r fyrir, ar sem hann hafi flutt hann essa ey, sem lklegt var a eins vibjslegar kindur byggu, og Samsararnir voru, sta ess a koma honum til fsturjarar sinnar.

Mean hann var a hugleia etta ngum snum, s hann hvar gamalmenni st sjvarmlinu og var a vo sr. Kngsson hljp augabragi til hans og spuri, hvort hann tryi Mahmet.

Jtai ldungurinn v og mlti: "En hver ert ? munt ekki vera af lgum stigum, v ert tgulegur sjn og strmannlegur."

" ttu kollgtuna," anzai kngsson, "v fair minn var konungur."

"Og hvers sonur ertu?" spuri karlinn, "segu mr allt, g sver r a vi vorn mikla spmann, a engin svik ba undir orum mnum. Mr er miklu meira um a huga, a gera r gagn en skaa; segu mr a og dragu ekki dulur neitt."

"Fyrst ig fsir a vita a," svarai kngsson, " skal ig ess ekki dylja, a g er sonur konungsins Karisme."

"Gu minn," greip gamli maurinn fram , "ert hinn lnsami kngson, sem vkingar fr Norurlfu hertku?"

"Hver hefur geta frtt ig um ann atbur?" spuri kngsson.

"a mtti mr vera kunnugast um," anzai gamalmenni, "v g var einn af spmnnum eim, sem settir voru til a taka eftir stjrnunum vi fingu na. au tindi skal g segja r, sem ig skipta mestu, a missir inn fkk konunginum fur num, svo mikillar sorgar, a hann andaist nokkrum dgum sar. Grt landslurinn hann lengi, v hann hafi veri hvers manns hugljfi, og er rvnt tti, a mundir aftur koma, var einn af frndum num til konungs tekinn.

Stefndi essi ni konungur llum stjrnuspmnnum saman og skipai eim a spyrja stjrnurnar, hvernig stjrn hans mundi fara. En honum lkuu illa spr vorar, og lt oss gjalda hamingju eirrar, sem yfir honum vofi himnum, og tlai v a drepa okkur alla. En vr komumst a formi hans fyrir leyndardma kunnttu vorrar, og flum r landi.

Fr hver anga sem honum leizt, og hef g va fari um verldina ur en g kom ey essa. Rur yfir henni drottning ein svo strvitur, a engin j er farslli til en egnar hennar."

Mean stjrnuspmaurinn var a mla etta, tjs kngsson beiskum trum. Fll honum svo nrri a frtta lt fur sns, a gamalmenni var a htta sgu sinni til a hugga hann.

"Herra!" mlti hann, "hafi g sagt r sorgarfrtt, get g lka sagt r gleitindi. g man enn glggt eftir stjrnufarinu vi fing na. a spi r lni allt fr rtugasta aldursri. N hefur einn um rtugt og ll lnsrin a baki. Komdu n me mr, g skal fylgja r fund strvezrsins, sem er mesta valmenni. Hann skal leia ig fyrir drottninguna; mun hn fagna r eins og tign inni smir, egar hn heyrir, hverra manna ert."

Kngsson fr me stjrnuspmanninum til strvezrsins, og ara en hann heyri nafn kngssonar var hann forvia og mlti: "Gu minn! einn getur gert slk strmerki"....


30. ntt

egar vezrinn, sem stjrnuspmaurinn fylgdi kngssyninum til, hafi lti undrun sna ljsi, mlti hann ennfremur: "Herra! Komi me mr til drottningarinnar, skulu r vera ess vsari, hva veldur undrun minni."

Svo mlti hann, og fr me kngsson til hallarinnar, og ba hann a ba stundarkorn salnum drottningarinnar, v bezt vri a lta hana vita af v nokkru ur, og ba hana undir, a taka vi manni, sem var henni jafntiginn.

Var vezrinn i lengi inni hj drottningunni. Loksins kom hn inn til kngssonar, horfi andlit honum og kannaist vi hann. "Elskulegi maur minn!" kallai hn upp og breiddi faminn mti honum, "er nokkur glei til heiminum nnur eins og mn yfir v a sj ig aftur?"

Horfi kngsson a snu leyti eins hana, og er hann kannaist vi yfirbrag Dlaram konu sinnar, svarai hann gagntekinn af undrun, elsku og fgnui: ", drottning mn! g a tra v, a g hafi fundi ig aftur? Svo mikla hrakninga og raunir, sem gu hefur lti mig rata , jta g samt, a miskunnsemi hans er miklu meiri en mtlti, ar sem hann gefur ig aftur elsku minni."

v nst fmuust au hva eftir anna me slkri st og einlgni, sem hgra er a mynda sr en a skra fr. San spuri kngsson eftir sonum snum.

" skalt sj brum," mlti kngsdttir, "egar eir koma heim af veiunum."

"En hvernig ertu orin drottning hrna eynni, elskan mn!" spuri kngsson enn fremur.

"a skal g fljtt segja r," svarai Dlaram, "hvernig g komst hsti etta, sem g mun segja skili vi morgun og fara burt me r, ef egnar mnir ekki samykkja, a setjist hsti me mr.

egar vkingarnir hfu skoti r land eynni, ltu eir aftur haf. En egar vi vorum komin nokkrar vikur sjar undan landi, hljp hvnandi rokviri; voru gir sjmenn skipinu og neyttu allrar orku, en a kom fyrir ekki, v stormurinn keyri skipi svo hart upp sjvarhamra ey essari, a a brotnai spn.

Bjrguust nokkrir farmenn sundi, en hinir drukknuu, og var fyrirlii vkinganna eirra tlu. tti mr lf mitt svo ltilsvert og lnsamt, a g ba ekki til gus, a g mtti af komast, heldur tk g sonu mna fang mr og tlai a deyja me eim.

En rtt v a holskeflurnar tluu a soga okkur sig, komu nokkrir eyjarmenn btum til a bjarga okkur, v eir hfu s egar skipi frst. Vorum vi dregin hlfdau upp r sjnum, og egar eir su a lfsmark var me okkur, fru eir me okkur heim til sn og lifnuum vi ar n.

En er konungur eyjarinnar heyri, hverju lni vi hfum ori fyrir, var honum forvitni a sj okkur. Hann var nrur og unnu honum egnar hans eins og vert var. Leyndi g hann engu, heldur sagi honum tt mna og allt sem dagana hafi drifi. Komst hann vi a heyra raunir mnar og traist me mr, v oft gat g ekki a mr gert a grta, mean g var a segja honum visgu mna.

egar hann hafi hltt mig me athygli, tk hann annig til mls: "Dttir mn, vi eigum a bera andstreymi me stuglyndi. Gu sendir a til a reyna dygg okkar. Ef vi berum rautirnar me olinmi, ltur hann gleina t koma eftir. Vertu hj mr, g skal annast ig og sonu na."

Hefi honum ekki geta farizt a betur, eir hefu veri skilgetnir synir hans, og mr sndi hann frbra kurteisi og viringu. Hann lt sr ekki ngja a gera mr smd smd ofan, heldur spuri hann mig einnig ra landsstjrn sinni. Lt hann mig eiga sti rstefnum og geturu skili af v, hva honum tti til mn koma; hldi hann mr fyrir hva eina, sem g sagi, eins og a vri heilg speki, a vri ekki tala nema af mealgreind.

Svo liu fimm r, en egar au voru liin, sagi hann einu sinni vi mig: "Kngsdttir! a er tmi til kominn, a g segi r fr formi einu, er g hef hyggju. a er sk mn, a setjist hsti mitt, egar g er ltinn, en til ess a eiga a vst, verur a giftast mr. egnum mnum ykir miki til verleika inna koma, og munu eir klappa lof lfa og akka mr fyrir, a g arfleii ig a rkinu."

Tk g essum rahag, mest vegna sona minna; fr brkaup okkar vel fram, egnum mnum til glei og ngju. Var fgnuurinn ekki minni skmmu sar eftir andlt konungsins, egar a spurist, a hann hefi skipa eim a veita mr hollustu eins og drottningu sinni. Hef g stjrna eim san, og lt g mr einungis um a huga, a stjrn mn veri eim til farsldar."

sama bili og kngsdttir mlti etta, s hn sonu sna koma af veium og kallai til eirra: "Komi i, drengir, komi i og fami hann fur ykkar, sem gu hefur varveitt fyrir okkur."

En var eins og eim rynni bli til skyldunnar og efuust eir alls ekki um etta undur. eir hlupu fang kngssonarins fr Karisme og famai hann a sr og kyssti eim augun, hvorum eftir annan. arna stu au fjgur, gagntekin af hinum vikvmustu tilfinningum nttrunnar, me gleiltum og staratlotum.

v nst stefndi strvezrinn eyjarbum saman til ings, eftir skipun drottningarinnar. Sagi hann eim sgu kngssonarins fr Karisme og skorai , a taka hann til konungs. Geru menn gan rm a mli hans og tku kngssoninn fr Karisme til konungs einu hlji. Stri hann ar landi me kngsdtturinni lengi og farsllega."

"Herra!" mlti enn fremur hinn sjtti vezr Sindbas konungs, "g tlai einungis a benda yar htign a me sgu essari, a brn konunganna eru undirorpin illsvitandi stjrnum eins og hver annar. Mean hamingjustjarnan hefur hrif oss, mundi gulli vera a svartri mold hndum vorum, og heilsudrykkir vorir a eitri. Nrgehan sonur yar vi sama ln a stra. Hann allrar hamingju von; hver hnd er upp mti honum og fair hans er orinn fjandmaur hans. Herra! Kenni brjsti um hann og varizt a lta deya hann fyrr en lnstmi hans er enda."

Saga essi, og einkum a, a vezrinn heimfri hana svona, kom Sindba konungi til a fresta lflti Nrgehans, hann hefi lofa v. Hlaut hann v harar tlur um kvldi af Kansade drottningu. Sagi hann henni , a stjrnufrir menn fullyrtu, a hann mundi irast seinna meir, ef hann lti drepa son sinn ur en hinir fjrutu dagar vru linir, og a einn vezrinn hefi sagt sr sgu, sem fengi sr mikils kva, a hann mundi baka sr me v gus reii.

En drottning svarai: "Herra! trir vezrana na eins og eir vru spekingar og ltur glepjast af mlgi eirra. a fer eins fyrir r og mahmedanska konunginum og vitringnum vi hir hans. Skal g segja r fr v, ef leyfir."

Sindba konungur lt sr a lka og hlt v drottning fram:




Nettgfan - janar 2001