SAGAN  AF  HINUM  RIJA  FRUMUNKI  OG  KNGSSYNI




"Lafi mn! a, sem g tla a segja yur af mr, er harla lkt sgu beggja flaga minna. Forlgin og eirra raskanlega fyrirskipun hefur lti slka hluti drfa eirra daga, sem eir fengu ekki a gert. En a er af mr a segja, a g missti auga mitt og lt raka skegg mitt og augabrnir af v, a g skorai hamingjuna hlm. En a atvikaist annig:

g heiti Agib og er sonur konungs, er Kassib ht; tk g vi rkisstjrn a honum ltnum og sat smu borg og hann. Hn liggur sjvarstrnd, og er ar einhver hin fegursta og ruggasta hfn; er ar svo miki hergagnabr, a ba m hundra og fimmtu herskip, sem t eru til taks, ef arf a halda, og fimmtu kaupskip og jafnmrg lystiskip. Lgu undir rki mitt mrg fgur hru meginlandinu og margar strar eyjar og sst til eirra flestallra r hfuborginni.

Fyrst fr g um skattlnd mn og san lt g ba allan flota minn og sigldi til eyjanna; tlai g me angakomu minni a vinna mr hylli egna minna og festa tryggum.

Nokkru eftir a g var heim kominn r essari fer, fr g anga aftur, og tk mr a ykja gaman a sjferum, enda var mr og mikilla framfara aui siglingafri. setti g mr a kanna djpi fyrir utan eyjar mnar. g lt ba tu skip og sigldi me au. Urum vr vel reifara fjrutu daga, en um afarantt hins fertugasta og fyrsta dags tkum vr andviri og geri a oss hvassviri svo miki, a vr rvntum oss lfs.

Lgi veri undir morgun, tk a heia himin og kom slskin og blviri; lentum vr vi ey nokkra, og vorum ar tvo daga til a hressa oss eftir sjvolki. v nst ltum vr aftur haf.

En mr hafi snizt hugur vegna ofvirisins og skipai g a stra heimleiis til rkja minna, en er til kom, vissi strimaur ekki framar, hvar vr vorum staddir. Vonuumst vr eftir a n landsn a tu daga fresti, enda rttist a, v hinum tunda degi klifruust nokkrir sjmenn upp strsigluna og sust um; kvu eir bar hendur oss vera himin og haf, en beint fyrir stafni sgu eir, a upp kmi eins og svartur veggur.

egar strimaur heyri etta, setti hann nflan; hann reif me annarri hendi vefjarhttinn af hfi sr, en lamdi hinni andliti. "Herra!" kallai hann upp, "dauinn er okkur vs, enginn okkar getur sloppi r httu eirri, sem vr hfum rata . Svo reyndur sem g er, f g ekki me nokkru mti afstrt henni."

v nst tk hann a grta eins og foki vri ll skjl. Sl n miklum tta alla skipverja, er eir su, hversu hann rvnti; beiddi g hann a segja mr, v hann vri svo ttasleginn.

Svarai hann : "Konungur minn og herra, ofviri a, er vr hfum afstai, hefur hraki oss svo langt afleiis, a vr munum berast nmunda vi hinn svarta vegg morgun um hdegisbil, en veggur essi heitir ru nafni Svarthamar ea Segulbjarg. Dregur a a sr allan flota yar, vegna nagla eirra og annars jrns, sem skipunum er, og ef vr frumst nr morgun um vissa lengd, hrfur segulmagni svo sterklega, a allir naglar og jrngaddar leysast r skipunum og festast vi bjargi. Ganga skip yar sundur og tnast, v segulsteinn hefur nttru, a hann dregur a sr jrn og eykur me v adrttarafl sitt; er bjarg etta eim megin, sem veit t a hafi, alaki nglum og gddum r grynni skipa, er ar hafa farizt, og me eim htti helzt vi nttra bjargsins og eflist.

Er Segulbjarg sbratt og stendur uppi tindi ess eirhll og hvlir samkyns slum. En hllinni uppi er eirhestur og situr riddari; hefur hann blskjld fyrir brjsti og eru ristar hann margskonar rnar. a er tr manna, a myndastytta essi valdi v, hva mrg skip og menn farast essum slum, og muni hn t vera eim til tjns, sem svo eru slysnir a komast nnd vi hana, allt anga til henni verur varpa um koll."

A v mltu tk strimaur aftur a grta og a geru allir skipverjar a hans dmi. g taldi mr og dauann vsan; hugsai n hver maur um a bjarga sr, og hafi allan ann vibna, sem ori gat. Arfleiddu ar hverjir ara, v ekki tti alls rvnt, a einhverjum yri lfs aui og rstfuu menn fjrmunum snum eim hag, sem af kmust.

Morguninn eftir sum vr glggt fram undan oss svarta bjargi, og vegna ess, sem vr n hfum heyrt af v sagt, tti oss a enn voalegra a sj en a var. Vorum vr um hdegi komnir svo nlgt, a spdmur strimanns rttist. Naglar og allt, sem jrnkyns var flota vorum, flaug upp bjargi og festist ar af hinu geysimikla adrttarafli og var gurlegur glymjandi af jrninu. Glinuu skipin sundur og sukku, v ar var adpi svo miki, a vr fengum eigi botna me grunnskku.

Drukknuu ar allir flagar mnir, en me mr hafi gu miskunnsemi og lt mig af komast; ni g taki skipsflaki einu og bar vindurinn a rakleiis a bjarginu. Var g fyrir engum meislum, v svo vildi heppilega til, a mig bar ar a landi, sem stallar lgu upp a tindi bjargsins.


73. ntt

egar g s stallana, lofai g drottinn og kallai hans heilaga nafn, v g st fti land, v hvorki hgri n vinstri hnd var nokkur s staur, a n yri ftfestu ea bjargtaki. Svo var rii bratt, mjtt og rugt, a hefi strur vindur stai fang mr mundi g hafa hrapa ofan sj. Ni g slysalaust hst upp bjargs-tindinn, gekk inn hllina og fleygi mr til jarar og lofai gu fyrir miskunnsemi , er hann hafi snt mr.

Um nttina lt g fyrir berast hllinni, og birtist mr svefni ruverur ldungur, sem mlti annig: "Sonur Kassibs! egar vaknar, skaltu grafa upp glfi undir ftum num og muntu finna eirboga og rjr blrvar, sem hafa veri smaar undir vissri stu himintungla, til ess a frelsa mannkyni fr msri hamingju, er yfir v vofir. Skaltu skjta hinum remur rvum styttuna og mun riddarinn steypast niur sj, en hesturinn mun detta niur smu sporum. Hestinn skaltu grafa niur sama sta, sem finnur rvarnar og bogann. Mun hafi blgna upp og hkka allt a grundvelli hallar eirrar, er tindinum stendur. ar muntu sj mann lenda bt snum og rr hann tveim rum og er hvortveggja rin r eiri; er etta annar en s, sem hefur steypt ofan. Skaltu stga bt hans, en ekki nefna gus nafn; skaltu fela ig handleislu manns essa. Mun hann a tu dgum linum flytja ig anna haf og mun r aan farsllegrar heimkomu aui vera, ef aeins varast, sem g fyrr sagi, a nefna gus nafn allri ferinni."

egar g vaknai, huggaist og hughreystist g af orum gamalmennisins og hlddi g undir eins rum hans. Grf g upp bogann og rvarnar og skaut eim riddarann. Fll hann vi rija skot ofan sj, en hesturinn fll niur rtt hj mr. Dysjai g hann ar sem boginn og rvarnar hfu legi; en mean v st, blgnai hafi upp smmsaman. En er fli ni upp a grundvelli hallarinnar tindinum, s g bt koma til mn langt burtu, og lofai g gu, egar g s a allt gekk eftir v, sem fyrir mig hafi bori draumnum. Lenti bturinn loksins og s g honum eirmanninn eins og honum hafi veri lst. Fr g v t btinn, varaist a nefna gus nafn og mlti ekki or. Reri n eirmaurinn fram leiar sinnar og a n aflts, unz g nunda degi kom auga eyjar nokkrar; var g grar vonar um a sleppa r hskanum.

En ofurkti minni gleymdi g, hva mr hafi veri banna og mlti: "Lofaur s drottinn, blessaur s drottinn!" En ar en g hafi sagt essi or, skk bturinn sjinn me eirmanninum, en g volkaist einn eftir bylgjunum.

g var gur sundmaur og synti g v a sem eftir var dagsins og stefndi strndina, ar sem mr leizt vnlegast til landtku. En kom ntt yfir me niamyrkri og vissi g ekki lengur, hvar g var; synti g v blint fram. En loksins tk a draga af krftum mnum; rvnti g mr frelsis, mlti fram trarjtningu mna og lt mr fallast hendur. Var teki a hvessa og kominn sjgangur mikill; vildi mr a til lns, a allt einu reis upp himinh holgeifla, sem fleygi mr upp strnd og tk mig ekki t aftur. Spratt g samstundis upp og rann undan sem ftur toguu, v g var hrddur um, a anna lagi mundi koma og skola mr burt me tsoginu.

v nst var mr a fyrst fyrir, a g fr r vosklunum, vatt au og breiddi til erris sandinum, sem enn var volgur af hita dagsins. Voru au alurr daginn eftir, v a var slskin. Fr g au aftur og tk a grennslast eftir, hvar g vri. Hafi g skamma stund gengi, ur g s, a mig hafi bori a ltilli ey byggri, en harla fagurri; uxu ar allskonar aldinviir og skgartr.

En hn l langt fr meginlandinu og dr a miki r glei minni yfir fjrlausninni. Gaf g mig me ausveipni undir gus vilja og fl honum allt r mitt framvegis hendur; sama bili s g litla sktu sigla fullum seglum upp undir eyna. Efai g ekki, a hn mundi lenda ar, en af v g vissi ekki, hvort henni vru vinir ea vinir, hugi g mr fyrir beztu, a gefa mig ekki fram fyrst um sinn. Klifraist g v upp tr nokkurt ttlaufga og gat g aan hultur s til skipsins.

a lagi inn litla vk og stigu tu rlar land me rekur og nnur hld. Gengu eir upp mija eyna og grfu anga til eir komu a hlemm einum. A v bnu fru eir aftur til skips, skipuu upp alls konar matvli og hsggn og bar hver byri sna af v, anga er eir hfu grafi. Hurfu eir ar niur og ri g af v, a ar mundi vera jarhs undir.

Eftir a s g fara ara fer ofan til skips og komu eir a stundarkorni linu aftur me gamalmenni, sem leiddi vi hnd sr fagurskapaan ungling, a geta fjrtn ea fimmtn vetra. Gengu eir allir niur sama sta og fyrr var geti; en er eir komu upp aftur var unglingurinn ekki fr me eim. Ltu eir hlemminn falla niur, jusu mold yfir og gengu aftur ofan til skips. Ri g af essu, a unglingurinn mundi hafa veri skilinn eftir jarhsinu, og tti mr etta kynlegt.

Gamli maurinn fr aftur t skipi me rlunum; sigldi a san til meginlands. En er a var svo langt komi fr eynni, a g gat veri hrddur um, a skipverjar sju mig ekki, fr g niur r fylgsni mnu trnu og gekk anga, sem grafi hafi veri. Mokai g upp moldinni anga til g kom a hellu, sem var hr um bil hlft fet ykkt; velti g henni fr og lgu ar steintrppur niur.

Gekk g niur rii og er a var enda, var g kominn strt herbergi; var ar breia glfi og legubekkur me kli og skrautlegu hgindi. Sat ar ungmenni me veifu hendi og hafi fyrir framan sig vexti og ker full af blmum; s g etta allt, v a tv ljs loguu ar niri. egar unglingurinn s mig, bliknai hann upp, en g heilsai honum og mlti til ess a hughreysta hann:

"Herra! Veri skelfdur, hver sem r eru; g, sem er konungur og konungsson, skal yur ekkert mein gera. Mun gifta yar valda v, a g er hinga kominn, til ess a bjarga yur r grf essari; er a tlun mn, a hr hafi tt a kviksetja yur, g viti eigi hva veldur. En hinu skil g ekkert - v g hef s allt, sem gerzt hefur san r komu ey essa - a r ltu, svo sem mr virtist, grafa yur mtstulaust."


74. ntt

"egar unglingurinn heyri, a mr frust annig or og hann sannfrist um, a g vri maur eins og hann, var hann allt spakari og bau mr vingjarnlega a setjast vi hli sr.

En er g var setztur, tk hann til mls: "Kngsson! g tla a segja yur nokku, sem yur mun ykja kynlegt. Fair minn er gimsteina-meistari og verzlar me gimsteina og hefur afla sr mikilla fjrmuna me starfsemi sinni og hagleik. Hefur hann undir sr fjlda rla og erindreka, er fara sjferir skipum, sem hann sjlfur, til ess a halda vi skiptavinttu eirri, sem hann er vi marga konunga, v hann tvegar eim og hirflki eirra allt, sem eir urfa me af gimsteinum og gimsteinaskarti.

Hafi hann lengi veri kvntur og ekkert barn eignazt; dreymdi hann, a honum fddist sonur, en hann mundi vera skammlfur; hryggist hann af v, egar hann vaknai. Nokkrum dgum seinna sagi mir mn honum, a fjlgunar von vri, og nu mnuum sar l hn mig og var a llu skyldflkinu til mestu glei.

Hafi fair minn grandgfilega athuga himintunglafar fingarstundu minni, og spuri hann stjrnuspmenn um a, en eir svruu: "Sonur inn mun n fimmtnda aldurs ri, en mun hann rata lfshska og er ltil von um a honum veri bjarga. En ef hamingja hans varveitir hann fyrir lninu, mun hann n hum aldri. Um enna tma mun Agib, sonur Kassibs konungs, steypa eirriddaranum Segulbjargi sj fram, en stjrnurnar sp v, a kngsson essi muni bera banaor af syni num fimmtu dgum sar."

Br fur mnum vi, egar saman bar spdmi essum og draumi sjlfs hans; fkk a honum mikillar sorgar. Hann uppfddi mig vel og kostgfilega, anga til g var fimmtn vetra.

En gr frtti hann, a Agib riddari hefi steypt eirriddaranum sjinn fyrir tu dgum; olli a honum svo mikils angurs og kva, a hann er n orinn sem annar maur; svo hefur a gengi nrri honum. Hafi hann hugsa sr r til a varveita lf mitt, rtt fyrir hrif himintunglanna.

Er langt lii san hann lt gera fylgsni etta, svo a g mtti leynast hr hina fimmtu daga, anga til hann frtti, a eirriddaranum vri steypt. En af v hann hafi frtt, a a gerist fyrir tu dgum, flutti hann mig hinga skyndilega og lofai hann a skja mig a fjrutu dgum linum. Er g fyrir mitt leyti hrddur og hygg g a Agib kngsson muni ekki leita mig uppi mitt byggri ey og undir jr niri. etta var a, herra, er g tlai a segja yur fr."

Mean sonur gimsteinamannsins sagi sgu sna, hl g me sjlfum mr a stjrnuspmnnunum, sem hfu sp honum daua af mnum vldum. Mr fannst g vera svo fjarlgur v, a lta spdm eirra rtast, a ar en hann hafi ttala, sagi g vi hann fr mr numinn:

"Kri, treysti gzku drottins og kvi engu. Skoi a eins og skuld, sem r hafi tt a borga, en eru n laus vi. Hrsa g happi, a g kom hinga eftir skipbrot mitt, til ess a verja yur mti hverjum eim, sem situr um lf yar. Skal g ekki vkja eitt fet fr yur essa fjrutu daga, sem fvslegir treikningar stjrnuspmanna hafa gert yur hrddan vi. Mean s tmi stendur yfir, er g boinn og binn a vinna yur allt a gagn, sem mr er unnt.

San vona g a r og fair yar leyfi mr a nota tkifri og fara til meginlands skipi yru. En egar g er kominn heim rki mitt, mun g ekki gleyma, hva g yur a akka, og skal g sna yur akkltssemi mna svo sem skylt er."

Me slkum htti hafi g af fyrir syni gimsteinamannsins og var g trnaarmaur hans, en ekki vildi g hra hann me v a segja honum, a g vri voaseggurinn Agib, og varaist g grandgfilega a vekja nokkurn grun v.

Tluum vi margt og miki saman anga til nttai og var g annig ess vsari, a unglingur essi var vel viti borinn. San snddum vi saman af vistafora hans, og var hann svo mikill, a leifar mundu hafa ori, fleiri gestir hefu komi en g. egar vi hfum matazt stum vi nokkra stund tali og lgumst san til svefns.

Morguninn eftir fri g honum vottarvatn, egar hann reis r rekkju; bj g ar nst til morgunverar og bar bor hfilegan tma. San fann g upp leik til ess a stytta okkur stundir, og eftir a bj g til kvldverar, og a v bnu gengum vi til hvldar.

Svona lei hver dagurinn af rum og urum vi beztu vinir essum tma. S g a honum tti vnt um mig, en g hafi svo mikla st honum, a g atyrti oft huga mnum stjrnuspmennina, sem hfu sp honum daua af mnum vldum; tti mr sem mgulegt vri, a g gti drgt svo andstyggilegt verk. annig vorum vi arna rjtu og nu daga undir jrinni og ttum beztu vi; kom n hinn fertugasti dagur a hendi.

Um morguninn sagi unglingurinn vi mig og ri sr varla fyrir kti: "Kngsson! N er fertugasti dagurinn kominn og akka g gui og gum flagsskap yar, a g er enn lfi. Fer ekki hj v, a fair minn mun sem fljtast votta yur akkltssemi sna og veita yur allan greia og fararbeina, a r komist heim rki yar. N bi g yur svo vel gera, a hita vatn, a g geti vandlega laugazt og skipt um kli, svo g megi v smilegar fagna fur mnum."

Setti g vatn yfir eld, og er a var heitt ori, hellti g v laugarkeri. Settist unglingurinn keri og voi g hann sjlfur og neri, san fr hann r bainu og lagi sig upp rm; hafi g bi um og sveipai um hann breiunni.

egar hann hafi hvlt sig og sofi ga stund, sagi hann vi mig: "Kngsson! Geri svo vel og fri mr eina melnu og sykur, a g neyti ess mr til hressingar."

Valdi g n hinar beztu melnur af eim, er fyrir hendi voru, og lt r disk; en er g fann engan hnf til a skera r sundur, spuri g unglinginn, hvort hann vissi ekki af neinum hnf.

Svarai hann : "Hrna liggur einn syllu yfir hfalaginu."

S g hnfinn og fltti mr a n honum, en egar g hafi teki hann og st ofan, flktust rmftin um ft mr, og datt g svo slysalega ofan unglinginn, a hnfurinn rakst i hjarta hans og d hann a vrmu spori.

Vi essa sjn pti g upp yfir mig, bari hfu mitt og brjst, reif sundur kli mn og fleygi mr til jarar me umrilegum harmi og rvntingu. "," kallai g upp, "hann tti a eins far stundir eftir, og var hann r allri httu, sem hann hafi fli undan enna sta. Og jafnt sem g er sannfrur um a me sjlfum mr a ekkert s a hrast, hlt g a vera moringi hans og lta spdminn rtast. , gu minn!" mlti g enn fremur, mnandi augum mnum og frnandi hndum til himins, "g grtbni ig a fyrirgefa mr og g sver r, a g er saklaus af daua ungmennis essa. , a hann hefi heldur ori minn banamaur! Hversu lengi g a bera raut raut ofan".....


75. ntt

Eftir etta slys mundi g skelfdur hafa gengi t dauann, hefi hann bori mr a hendi; en vr hljtum hvorki lni n lni egar vr skum ess. Hugsai g n me mr, a grtur minn og harmur gtu ekki vaki unglinginn upp fr dauum, en fair hans gti vel komi a mr, egar hinir fjrutu dagar vru enda.

Fr g v r jarhsinu, lagi helluna yfir og huldi hana moldu. ur en g var binn a v, litaist g um og s skip a koma fr meginlandinu, er skja tti unglinginn.

En er g rst um vi sjlfan mig, hva r skyldi ra, hugsai g: "Ef g lt sj mig, mun ldungurinn vst lta taka mig fastan og, ef til vill, einhvern af rlunum drepa mig, egar hann sr, hvernig g hef fari me son hans. Allt, sem g ber btiflka fyrir mig, mun ekki sannfra hann um sakleysi mitt. a er v bezt, fyrst fri gefst, a fora sr heldur undan reii hans en ofurselja sig henni."

etta geri g og. Nlgt jarhsinu var miki tr og ttlaufga og leizt mr ar tiltkilegt fylgsni. Klifraist g ar upp og hafi komi mr svo fyrir, a g eigi sst, egar skipi lenti sama sta og fyrra skipti.

ldungurinn og rlar hans gengu land og var aus eim, er eir gengu til jarhssins, a eir voru ekki vonlausir. En er eir su, a nlega hafi veri hreyft vi moldinni, brugu eir svip og einkum ldungurinn. Veltu eir samt hellunni fr, fru ofan og klluu htt unglinginn me nafni, en ar var steinhlj. Uru eir enn kvafyllri vi etta; leituu eir san og fundu hann loksins rmi snu me hnfinn hjartanu, v g hafi ekki haft hug til a kippa honum r srinu.

Vi essa sjn hljuu eir upp yfir sig af harmi og jk a hrygg mna, en ldungurinn hn megin. Bru rlarnir hann upp aftur rmum sr og lgu hann niur undir tr v, er g leyndist . L hinn lnsami fair lengi vitinu, rtt fyrir alla vileitni eirra, og hugu eir honum ekki lfvnt.

Loksins vitkaist hann samt eftir langa bi. Bru n rlarnir anga lk sonar hans, skrtt hinum beztu klum, og er grfin var grafin, var v skkt niur hana. En ldungurinn sem fli trum, og var a hafa tvo rla sr til stunings, kastai fyrst mold lki og fylltu rlarnir san grfina.

A v bnu voru hsggnin og matvlin borin r jarhsinu ofan skip. Hinn gamli maur, sem varla gat stai upprttur fyrir harmi, var fluttur brum t skipi. v nst sigldi skipi burt aftur og hvarf a mr r augsn....


76. ntt

egar skipi var horfi, sem gimsteinamaurinn og rlarnir voru , sat g aftur aleinn eynni. Var g n um nttina jarhsinu, v eir hfu ekki loka v; en daginn rfai g til og fr um eyna og hvldi mig egar g var reyttur.

egar g hafi lifa essu dauflega og tmlega lfi heilan mnu, fr g a taka eftir v, a sjrinn frist gan mun undan landi, en eyjan stkkai. a var eins og meginlandi kmi nr og var sjrinn svo grunnur, a ekkert var milli nema rmjir valar. g ar yfir og tk sjrinn mr kn; gekk g ar lengi eftir strndinni fjrum svo a g var daulinn.

Loksins kom g a ttari jarveg og hafi sjinn langt a baki mr; kom g auga bl miki langt burtu. Var g strglaur, v g hugsai me sjlfum mr: "ar finnur einhvern mann, v ekki er essi eldur kviknaur af sjlfum sr. En er g kom nr, s g a mr hafi skjtlazt, v etta var koparhll, er mr hafi snzt vera eldur; og var hn lengdar til a lta slskininu, sem hn sti ljsum loga. Dvaldi g um stund vi hll essa, bi til a hvla mig og vira fyrir mr svo undrunarvera og snilldarfagra byggingu.

Var g ekki nlgt v orinn fullsaddur v, a horfa skrauthsi etta, egar g s koma tu fra unglinga; var sem eir kmu r skemmtigngu, og fylgdu eir gmlum manni, sem var mikill vexti og ldurmannlegur. a tti mr fura, a eir voru allir blindir hgra auga. Undraist g mest a sj svo marga eineyga menn saman komna einu, er alla vantai sama auga og skildi g ekki, hvernig eir hefu fundizt hr.

Fgnuu eir mr me mestu vinsemd og er eir hfu heilsa mr, spuru eir, hvernig g vri anga kominn. Svarai g eim, a saga mn vri nokku lng, en ef eir vildu gera svo vel og setjast niur, skyldi g segja eim allt af ltta. Settust eir niur og sagi g eim allt, sem mr hafi vilja til san g fr r rki mnu.

Undruust eir mikillega og er g hafi loki sgu minni, beiddu eir mig a koma me sr inn hllina. i g bo eirra og gengum vi um marga fagurskipaa sali, stofur og herbergi, anga til vr komum einn stran sal. Stu tu blir legubekkir settir hring allt umhverfis; voru eir gerir til hvldar um daga og svefns um ntur. En mijum hringnum st hinn ellefti legubekkur, samlitur hinum, en nokku lgri, og hann settist gamalmenni, en unglingarnir hina tu.

Var ekki rm nema fyrir einn hverjum og var v sagt vi mig: "Vinur, seztu breiuna arna mijunni og skaltu jafnlti hnsast eftir nokkru, sem okkur snertir, sem hinu, hva v veldur, a vr allir hfum misst hgra auga. Lttu r ngja a, sem sr, en varastu a forvitnast um fleira."

A nokkrum tma linum st gamalmenni upp og gekk t, en kom brlega aftur me kvldver handa hinum tu yngissveinum; fkk hver eirra sinn skammt fyrir sig. Fri hann mr og minn skammt og snddi g einn a dmi allra hinna, en a lokinni mlt rtti sami ldungurinn hverjum eina skl af vni.

Var g v nst a segja eim upp aftur sgu mna, svo frbr hafi eim tt hn vera, og vorum vi a tala um hana langt fram ntt, anga til einhver tk eftir a lii var ori og sagi vi ldunginn:

" sr, a kominn er tmi til a htta, og frir okkur ekki a, sem vr urfum til a gera skyldu vora."

St ldungurinn upp a vrmu spori og gekk inn nsta herbergi; bar hann aan smmsaman tu ker og voru breiddir yfir blir dkar. Setti hann sitt fyrir hvern af hinum eineygu og kerti me, en er eir tku dkana af, s g a kerunum var aska, kol og svart litarefni. Hrru eir allt etta saman og tku a maka andlit sn hrringi essum, svo eir uru vibjslegir a sj.

San grtu eir hstfum, veinuu og ptu n aflts: "Vr lifum sldarlfi, en vor svfna forvitni spillti v fyrir oss."

Hldu eir essu kynlega atferli fram nr v alla nttina; en er komi var undir morgun, fri ldungurinn eim vatn og vou eir andlit sn og hendur. San fru eir r hinum saurugu klum og nnur hrein, svo engin merki sust eim eftir hinar ktlegu afarir, sem g hafi veri sjnarvottur a.

N megi r nrri geta, hva g tti bgt me a stilla mig. Oft var rtt a mr komi, a brega gninni og spyrja hina eineygu menn. Kom mr ekki dr auga, a sem eftir var ntur.

En er vr vorum komnir ftur morguninn eftir, gengum vr t til a vira oss morgunklunni og sagi g vi hina ungu menn: "g er ekki maur til a halda lg au, er mr voru sett gr. r eru allir skrleiks menn og vel viti bornir, a v er mr hefur virzt, en samt s g yur slkt ahafast grkvldi, sem vitlausum mnnum einum vri tlandi. Hvaa ln sem af v kann a hljtast, get g samt ekki stillt mig um a spyrja yur, hvers vegna r hafi svert andlit yar og hvers vegna r eru eineygir. Hltur eitthva srlegt a valda essu og v sri g ykkur a seja forvitni mna."

Svruu eir spurningum mnum engu ru en v, a mig varai ekki um a, mr sti engu a vita a og vri mr fyrir beztu a bla niur essa hnsnis stru. Tluum vr enna dag um hitt og etta og er vr hfum sntt kvldver, og ntt var fyrir hendi; stti ldungurinn aftur hin bldkuu ker; svertu eir sig aftur og ptu:

"Vr lifum sldar lfi, en vor svfna forvitni spillti v fyrir oss."

En er essu gekk hverja ntt eftir ara, gat g loksins ekki seti mr lengur. Lagi g n fast a eim, a svala forvitni minni eur vsa mr lei, a g mtti heim komast rki mitt. "v hr get g ekki lengur haldizt vi," sagi g, "ef g hverja einustu ntt a horfa svo fbreytilega sjn og vita ekki, hvernig slku stendur."

svarai einn af hinum eineygu: "Undrastu eigi, a vr breytum annig vi ig, v ekki gengur oss anna til a synja bnar innar en gvilji einn, a afstra eim harmi fr r, a rata sama lni og vr. En viljir vera fyrir sama slysi og vr, arft ekki anna en a segja til og skaltu f rlausn, sem mlist til."

Kvast g vera vi llu binn, hva sem vri, en tldu eir um fyrir mr.

"Hafu r vort," sgu eir, "og stilltu forvitnina, v hgra auga itt er vei."

"a gerir ekkert til," anzai g, "g lofa v, a sakast ekki vi ykkur, g veri fyrir lni essu, heldur skal g sjlfum mr einum um kenna."

Sgu eir mr og, a r v g hefi misst auga, mtti g eigi vonast ess, a geta veri hj eim, ef mr hefi slkt til hugar komi; vri tala eirra full og mttu ekki fleiri btast vi. Sagi g , a mr tti reyndar vnt um a vera me svo gum mnnum, en ef ekki vri kostur v, mundi g lta mr a lynda, v mr vri fyrir llu, a eir geru bn mna.

egar hinir tu eineygu menn su a g var starinn formi mnu, sltruu eir sau og flgu af honum gruna og rttu mr hnfinn, sem eir hfu skori me, og mlti einn eirra:

"Taktu vi hnfnum, ar mun koma a arft hans vi; skal g n segja r, hvernig v stendur. Vr tlum a sauma ig innan gru essa og skilja ig einan eftir ti. Mun sama vetfangi sjst lofti kynjastr fugl, er Rok heitir; heldur hann a srt sauur, hremmir ig og flgur me ig hst upp undir sk. Lt samt ekki hugfallast, v hann mun beina flug til jarar aftur og setjast fjallstind einn.

Undir eins og finnur a ert kominn jr niur, skaltu rista upp gruna me hnfnum og fleygja henni af r. ar en fuglinn sr ig, mun hann fljga burt af hrslu.

Skalt n tafar ganga aan, anga til kemur a hll einni mikilli, sem er alakin gulli, strum smargum og rum gimsteinum; skaltu ganga inn um hlii, er vallt stendur opi. Hfum vr allir veri ar, en viljum ekkert segja r af v, sem vr hfum s ar ea reynt; munt reyna a sjlfur.

En a eitt skaltu vita, a hver okkar hefur lti hgra auga fyrir, og erum vr, vegna fjarveru vorrar aan, skyldair til a leggja oss meinlti au, er sst. Hfum vr allir rata svo fheyr vintri, a rita mtti um a stra bk, en vr megum ekki segja meira af v."


77. ntt

egar einn af hinum eineygu hafi sagt mr allt etta, sveipai g a mr grunni og hafi g n me mr hnfinn; saumuu eir san fast a mr og gengu aftur eirhllina. Lei ekki lngu ur en g s fuglinn Rok, er eir hfu tala um; steypti hann sr yfir mig r ha lofti og hremmdi mig klr snar eins og sau og flaug svo upp aftur himinhtt me mig, unz hann renndi sr niur aftur han fjallshnk og lagi mig ar niur.

Undir eins og g fann, a g var kominn jr niur, risti g gruna af mr me hnfnum, fleygi henni og geri fuglinn varan vi mig; flaug hann jafnskjtt sem hann s mig, fyrir hrslu sakir. Fuglinn Rok er hvtur a lit, gurlega mikill og sterkur; svo er hann rammefldur, a hann flgur me fla af jafnslttu upp hstu fjll og tur ar.

Var g n brltur a sj hina fyrirheitnu hll og st alls ekki vi, heldur fltti mr, sem g gat, svo g ni anga tpum hlfum degi. tti mr hn enn fallegri en henni hafi veri lst fyrir mr, og kom g gegnum hi opna hli inn ferstrendan gar, svo van, a umhverfis hann voru nutu og nu dyr r sandels- og oluvii, og einar dyr af gulli, auk margra skrautlegra stiga, er lgu upp til hinna efri herbergja.

Uru fyrir mr opnar dyr og kom g inn um r stran sal; s g ar sitja fjrutu meyjar, svo umrilega fagrar, a g gat eigi hugsa mr fegurri. Voru r allar skrautbnar. Undir eins og r su mig, stu r upp og biu ess ekki, a g heilsai eim, heldur heilsuu r mr a fyrra bragi me miklum gleiltum og sgu:

"Kom heill, kom heill, drottinn vor og herra!"

v nst tk ein eirra til mls! "Lengi hfum vr r slkan riddara, sem ert. M ra a af yfirbragi nu, a hefur alla kosti til a bera, sem vr skum oss, og vonum vr, a r yki flagsskapur vor hvorki gefelldur n r samboinn."

Neyddu r mig til a setjast sti, sem var hrra en eirra, og var mr a mjg mti skapi.

En er g lt ljsi, a mr lkai miur, mltu r: "etta er itt sti; upp fr essu ert drottinn vor, herra og dmari, en vr erum ambttir nar, reiubnar til a gera hva sem skipar."

Fkk mr a n mikillar undrunar, hva essar stlegu meyjar lgu sig lma a gera mr allt a skapi. Ein kom til mn me heitt vatn og voi mr fturna, nnur hellti ilmandi vatni yfir hendur mnar, sumar fru mr klna og hjlpuu mr til a hafa fataskipti, en sumar bru krsir bor fyrir mig.

voru enn arar, er komu me knnu og skl hendi og voru bnar til a skenkja mr drindis vn, og allt etta geru r me einstakri reglu og beztu skipun, hljltlega og ununarlega snoturt. Neytti g matar og drykkjar og settust san allar meyjarnar kringum mig og beiddu mig a segja sr ferasgu mna. Sagi g eim vintri mn og mean v st datt myrkri....


78. ntt

egar g hafi sagt hinum fjrutu meyjum sgu mna til enda, uru r eftir, sem nst mr stu, til a skemmta mr, en hinar fru t a skja kerti, v dimmt var ori. Komu r aftur me fjlda ljsa, svo ekki urfti a sakna dagsbirtunnar, og ruu r ljsunum svo fagurlega niur, sem hugsazt gat.

En nokkrar bru inn urrkaa vexti, srsaan mat, stindi og orstsla rtti; bru r og alls konar vn og ara drykki bor, en arar komu me hljfri. En egar llu var skipulega fyrir komi, buu r mr a setjast til bors. Settust meyjarnar lka og st samsti etta lengi yfir. r, sem kunnu a syngja og leika hljfri, skemmtu me fgrum sng, hinar dnsuu tvr og tvr me vijafnanlegum yndisokka, og st essum leik anga til komi var mintti.

tk ein af hinum fgru hsfreyjum til ora og mlti: " munt vera reyttur af gngunni og er n tmi til kominn a njtir hvldar. Herbergi itt er til reiu; en ur en fer anga, skalt kjsa af oss lagskonu til hvluneytis, er r lzt hva bezt ."

Svarai g v, a g mundi trauur a kjsa, v mr ttu r allar jafn frar, jafn skrar og jafn maklegar jnustu minnar; mundi g v ekki vera s glpur, a taka eina fram yfir ara.

svarai mr s, er fyrst talai: "Vr kunnum a meta kurteisi na og vitum, a feimni n kemur af tta fyrir v, a afbrisemi muni kvikna me oss. En lt eigi slkt aftra r; vr byrgjumst, a hvernig sem ks, skulum vr eigi vera afbrifullar, v vr hfum komi oss saman um, a njta smu smdar r, hver eftir annarri og skal umferin byrja n, egar fjrutu dagar er linir. Kjstu v hiklaust sem r lkar, og hafu ekki af r tmann, sem r er tlaur til nausynlegrar hvldar og endurnringar."

Hlaut g a lta undan og kaus g essa hina yndislegu mey, sem vi mig talai, v hn tfrai augu mn og heillai hjarta mitt og var eins og skldi lsir:

Hrafnsvart, hrynjandi
hr um sveipar
heii hdegis
hmi ntur,
en skr sjn
skugga fylgsnum,
dimmu dreifandi,
daglengis skn.

Era svo vnn viur,
a vexti megi
gullbjartrar lkja
vi limar beinar,
n svo haukfrnar
hvarmatinnur
antelpu,
atalt horfi;
hn nam af auspng
augum renna.

Heinar stir
hjarta brunnu,
er til hvtarmrar
hug g felldi;
stsjkan hal
enginn firni,
tli teygist
og tr gleymi.

Hinn stlegi meyjaskari skildi ar vi okkur og gekk til hvlu.


79. ntt

Um a leyti, sem g var klddur morguninn eftir, komu hinar rjtu og nu meyjar herbergi mitt. Voru r allar ruvsi bnar en daginn ur; buu r mr gan dag og spuru, hvernig mr lii. v nst fru r me mig ba, vou mr sjlfar og jnuu mr allar lundir mti vilja mnum.

En er g st r lauginni, fru r mig annan klna miklu skrautlegri en hinn fyrri. Stum vr v nr allan daginn yfir borum og er httatmi var kominn, beiddu r mig aftur a kjsa mr lagskonu. stuttu mli, lafi mn, v g vil ekki reyta yur me v a stagast hinu sama aftur og aftur, g var heilt r hj hinum fjrutu meyjum og samrekkti eim til skiptis. Ekkert bar a til allan enna tma, er minnsta htt glepti munaarslu vora; en er essi tmi var enda, komu hinar fjrutu meyjar einn morgun til mn, en voru r ekki me gleibragi, n spuru um lan mna, heldur flu r trum.

Hver eirra famai mig eftir ara me bllti og mlti: "Vertu sll, elskulegi kngsson! Vi verum a skilja vi ig."

Komst g vi af trum eirra og grtbndi r, a segja mr, hva a eim gengi og hvernig skilnai eim sti, er r tluu um. "Fyrir gus sakir, elskurnar mnar!" sagi g, "lti mig vita, hvort mnu valdi stendur a hugga ykkur, ea er asto mn rangurslaus?"

sta ess a svara v, er g spuri a, nzuu r: "Gu gfi vr hefum aldrei s ig n ekkt. Margir riddarar hafa snt oss smd, a koma vorn fund, en enginn eirra var eins ltprur, mildur og glavr og svo a llum kostum binn, sem . Vi vitum ekki, hvernig vi eigum a lifa n n."

A svo mltu kom upp fyrir eim mikill grtur a nju. Beiddi g r enn a lta mig ekki lengur rast af reyju, heldur segja mr hika orsk harma eirra, og svruu r :

", hva mundi vera oss meira sorgarefni en a, a vera a skilja vi ig? M vera, a vi sjumst aldrei framar. En ef vildir og hefir stillingu til, vri ekki mgulegt, a vi mttum finnast aftur."

"g skil ekkert v, sem i tali um," mlti g, "og bi g ykkur a skra or ykkar."

"Svo skal vera," tk ein eirra til mls, "og skalt vita, a vr allar erum konunga dtur. Vi bum hr saman og lifum sldarlfi, eins og veizt, en vi hver rslok erum vr skyldar til a fara han og vera fjrutu daga burtu; valda essu briganleg lg, sem vi megum ekki segja fr. Munum vr seinna koma til hallarinnar aftur.

gr var ri enda og dag verum vi a skilja vi ig; ess vegna liggur svo illa okkur. En ur en vi leggjum af sta, munum vi afhenda r alla lykla og einkum , er ganga a hinum hundra dyrum; hefur ar ng til a svala forvitni inni, og skalt hafa a r til afreyingar mean vi erum burtu. En ess bijum vi ig. - a er sjlfum r fyrir beztu og stendur okkur mestu - ljktu ekki upp gulldyrunum! v ef lkur eim upp, munum vi aldrei framar sjst; eykur essi hyggja mjg harma vora.

a er vonandi, a hlir ri essu, ar sem heill n liggur vi. Gttu n vel, v ef ltur eftir forvitni inni, bakar sjlfum r miki tjn. Vi srbnum ig, a varast slkt glappaskot og veita okkur huggun, a f a finna ig aftur, egar hinir fjrutu dagar eru linir. A vsu vri oss hgt a hafa me oss lykilinn a gulldyrunum, en a vri kurteisi, ar sem kngsson hlut, a tortryggja vizku hans og stillingu...."


80. ntt

g var srhryggur af v, er hinar fgru konungadtur sgu mr. Gaf g eim skyn, hvlks saknaar og leia fjarvera eirra fengi mr, og akkai g eim fyrir heilri. g lofai a hlnast eim, sr og srt vi lagi, a g gti gert a, sem rugra vri, til ess a hljta slkt ln, sem a vri, a una aldri snum hj slkum afbrags konum. v nst kvddumst vi me mestu blu; famai g r allar hverja eftir ara, og n var g allt einu aleinn eftir hllinni.

hinu lina ri hafi g gleymt mr svo munaarlfinu, hinum inndla flagsskap, snglistinni og skemmtununum, a g hvorki hafi tma n lngun til a kynna mr hina merkilegu hluti, sem voru tfrahll essari. a g hefi ar tal fagra hluti fyrir augum degi hverjum, var mr ekki einu sinni liti til eirra, svo var g fr mr numinn af fegur meyjanna og ngur af v, hva r voru mr ljfar og stlegar. ess vegna fkk burtfr eirra mr kafrar hryggar, og vi vrum ekki skilin a samvistum meira en fjrutu daga, tti mr, sem a vri hundra r.

g einsetti mr a hafa jafnan hug hi mikilsvarandi heilri, er r gfu mr, og ljka aldrei upp gulldyrunum. En af v g, a essu einu undanteknu, mtti seja forvitni mna sem g vildi, tk g ann lykilinn, sem fyrstur var rinni af eim, er gengu a hinum rum dyrum. Lauk g n upp hinum fyrstu dyrum.

Inn um r dyr kom g aldingar, og hygg g a enginn finnist slkur um va verld og enda, a s taki honum ekki fram, sem trin hefur fyrirheiti oss eftir dauann. Var g fr mr numinn a horfa allt a, er garur essi hafi til a bera, hi gta skipulag, rifnainn, fyrirkomulag plantnanna, grynni, margbreytni og fegur vaxtanna.

Skal ess og geta, a essi drlegi garur var vkvaur fgtum vatnsveitingum. ar voru haglega grafnir og beinrddir skurir, er leiddu gnglegt vatn a rtum trjnna, sem vatnsurfandi voru til a bera hi fyrsta brum og blm, en arir fru minna vatn til eirra, sem aldinvsir var kominn , og enn arir miklu minna til eirra trja, sem bru v nr fullvaxin aldin; voru au aldin miklu strri en almennt gerist rum grum. En eim rennum, sem fluttu vkva til eirra trja, er alroskaa vexti bru, var ekki meira vatn en svo, a au gtu nrzt og vihaldizt sama grri.

g tlai aldrei a geta reytzt a skoa enna inndla sta og dst a honum, og mundi g aldrei hafa aan fari, hefi g ekki eftir essu gert mr enn meiri hugmyndir um a, sem g tti s. Fr g v r gari essum gagntekinn af undrun, lokai dyrunum og lauk upp eim, er nstar voru.

ar var eigi aldingarur, heldur jurtagarur, og var hann a snu leyti eins frbr. Hann var mikill um sig, og minni vatnsveitingar en hinum, til ess a engin plantan fengi meira vkva en urfti. Blmguust ar samtmis msar jurtir, sem annars aldrei gra smu rst, bi rsir, jasmnur, hyasintar, anemnur, tlpanar, sleyjar, negulblm, liljur og fjldi annarra blma, og ekkert getur stara hugsazt en hinn samblandai blmilmur, sem g andai a mr gari essum.

N lauk g einnig upp riju dyrunum og kom inn strt fuglahs; var glfi ar lagt miskonar marmara. Bri var r sandels- og oluvii og var v tlulegur fjldi nturgala, kanarfugla, lvirkja, og annarra enn strmari sngfugla, sem g aldrei fyrr vi minni hafi heyrt n s. Fa eirra og drykkur var drustu jaspis- og agatsklum og var fr llu gengi me slkum rifnai, a g hugsai me sjlfum mr, a ekki veitti af hundra mnnum til a halda essu stra fuglahsi slkum rifum. En hvorki s g hr nokkurn mann n heldur grunum, sst ar ekkert illgresi n minnsta vanhiring.

Sl var runnin til viar og var g fr mr numinn af snglist essa fuglagra, sem n tk a leita sr ntthvldar. Fr g v til herbergis mns og sofnai me eim setningi, a ljka upp nsta dag llum hinum dyrunum nema eim sustu, eim hundruustu - gulldyrunum.

Daginn eftir lauk g upp fjru dyrunum og svo sem g hafi fura mig v, er g s daginn ur, undraist g hlfu meira a, er g n s. Kom g inn van gar og var kringum hann undurfgur bygging, en g vil eigi lsa v nkvmar, svo saga mn lengist ekki um of. Voru fjrutu dyr byggingu eirri og einn fhirzlusalur innar af hverjum dyrum, en hver eirra var meira viri en hi mesta konungsrki.

hinum fyrsta lgu perluhrgur; voru hinar strstu perlur, trlegt yki, str vi dfuegg, og var miklu meira af hinum stru en hinum smu. nsta sal voru demantar, karbunklar og roasteinar, hinum rija smaragar, hinum fjra stangagull, gullpeningar hinum fimmta, stangasilfur tveimur hinum nstu; en hinum voru ametystar, tpasar, palar, tyrkisar, hyasintur og allir gimsteinar, sem hugsazt geta, a g ekki nefni jaspis, agat og karnel. ar a auki var fullt hs af kralgreinum og enda heilum kraltrjm.

egar g hafi virt fyrir mr ll essi aufi, ri g mr ekki fyrir undrun og hrpai: " a auleg allra konunga veraldarinnar vri komin einn sta, kmist hn ekki hlfkvisti vi etta. Mikill lnsmaur er g, a eiga ll essi aufi og ar ofan fjrutu hinar frustu konur jarrkis.

En g vil ekki tefja mig v, lafi mn, a lsa llum hinum sjaldgfu drgripum og gersemum, sem g s hina nstu daga. a eitt segi g yur, a mr veitti ekki af rjtu og nu dgum, til ess a ljka upp hinum nutu og nu dyrum og sj allt, sem geymt var innar af eim. N voru einungis eftir hundruustu dyrnar og eim var mr banna a ljka upp....


81. ntt

N kom dagur s a hendi, sem var hinn fertugasti fr v g skildi vi hinar fgru konungadtur, og hefi g essum degi geta stillt mig, eins og skylda mn var, mundi g hafa ori hinn mesti gfumaur, ar sem g n var hinn mesti lnsmaur.

Daginn eftir tti g von konungadtrunum, og hefi g tt a hafa taum forvitni minni af tilhlkkuninni a sj r. En g var breyskur, sem mig mun lengi ira, og bugaist g af ginningum djfulsins, sem lt mig engan fri hafa, heldur freistai mn jafnt og stugt, anga til g ofurseldi mig hrmungum eim, er san hafa gengi yfir mig.

g lauk v upp hinum skyggilegu dyrum, vert mti heiti mnu, og ar en g hafi stigi fti yfir rskuldinn, lagi mti mr stan ilm, en br mr svo annarlega vi, a g hn hlft um hlft megin. Kom g fljtt aftur til sjlfs mn og hefi g tt a lta bendingu essa vera mr a varnai, loka dyrunum og bla niur forvitnina fyrir fullt og allt, en ess sta hlt g fram. v egar g hafi fari t og hresst mig tiloftinu, gat g vel ola ilminn.

g kom inn glsilegt, fagurhvelft herbergi, og var sllauki str yfir glfi. ar brann fjldi ljsa strum kertistikum r gulli; loguu au af angandi olu og ilmkvou; logai ar og gull- og silfurlmpum af ilmkynjari olu og st af ljmandi birta. Var ar margt nstrlegt a sj, en a, sem mr var starsnast , var svartur hestur, og getur enginn mynda sr flegri grip ea fagurskapari. g gekk a honum til ess a skoa hann nlgt, og s g a sull og beizli var af skru gulli og hvorttveggja vlundarsmi; jatan var af kristalli og rumegin full af hfrum og hirsi en hinumegin af rsavatni.

N vildi g sj hestinn vi birtuna, teymdi hann t, fr honum bak og reyndi a koma honum af sta; en er honum var ekki komi r sporunum, lamdi g hann me svipu, sem g hafi fundi inni hsinu hj stalli hans. sama vetfangi tk hann vibrag og hneggjai gurlega, v nst andi hann t fr sr vngi, er g alls ekki hafi s nein mt til, og flaug htt loft upp. Hugsai g n ekki um anna en a sitja fastur slinum, og tkst mr a, svo miki ofbo, sem yfir mig kom.

Loksins renndi hann sr niur og stanmdist flataki hallar nokkurrar, og ur en g gti stigi af baki, hristi hann sig svo yrmilega, a g byltist niur af honum, og um lei sveiflai hann taglinu svo hart andlit mr, a g missti hgra auga mitt og hef san veri eineygur.

N mundi g allt a, sem hinir tu eineygu menn hfu sagt; hesturinn flaug burt og g st upp harmandi sran ln a, er g sjlfur hafi baka mr. g gekk ofan af akinu innhsin, me hendina fyrir auganu, v mr logsvei; kom g sal einn og stu ar tu legubekkir settir hring og mijum hringnum ellefti legubekkurinn og lgri en hinir; s g a g mundi aftur vera kominn til hallarinnar, aan er fuglinn Rok hafi flogi me mig. Hinir tu eineygu unglingar voru ekki komnir heim, en ekki lei langt um anga til eir komu og var ldungurinn me eim.

Afturkoma mn og missir auga mns kom eim alls ekki vart, og sgu eir: "Vi samhryggjumst r af hjarta, a r var ekki gleilegri heimkomu aui, en vi erum saklausir af lni nu."

"a vri rangt af mr," anzai g, "a kenna ykkur um etta; g hef steypt mr hamingjuna sjlfur; g ekki sk nema sjlfum mr."

sgu eir: "Ef stt er sameiginlegt skipbrot, getur okkar dmi veri r til huggunar. Fyrir r fr eins og okkur; vi lifum heilt r sama munai og ttum kost smu slu, hefum vi ekki loki upp gulldyrunum fjarveru konungadtranna. varst ekki hyggnari en vi, og hefur stt smu refsingu. Vr skyldum fegnir lofa r a vera hj okkur, og bta yfir syndir nar me oss, en veizt, hvers vegna okkur er a fyrirmuna. Haf ig v burt og far til hirarinnar Bagdad; ar muntu hitta ann sem ra mun fyrir aunu inni."

N sgu eir mr hvaa veg g skyldi fara og skildi g vi . leiinni lt g raka skegg mitt og augabrnir og tk mig frumunks gervi. Hef g lengi flakka og kom g til borgar essarar egar dagsett var. Hitti g vi borgarhlii frumunka essa, sem eru jafnkunnugir og g, og undruumst vi egar vi sum a okkur vantai alla sama auga. Vi hfum ekki tma til a ra um etta sameiginlega lkams lti, v myrkri datt , og aunaist oss a bera hr niur og bija yur, lafi mn, um lkn , er r hafi svo drengilega veitt oss."

egar hinn riji frumunkur hafi loki sgu sinni, tk Sobeide til mls og segir vi hann og frunauta hans: "Fari n hvert land sem i vilji; i eru frjlsir allir rr."

Einn af eim var fyrir svrum og mlti: "Lafi mn, vr bijum yur a fyrirgefa forvitni vora, og leyfa oss a heyra sgu eirra manna, sem eftir eru."

Sobeide veik n mli snu a kalfanum, vezrnum Gafar og Mesrr, sem hn ekkti ekki, og mlti: "N er a ykkur komi, a segja sgu ykkar."

mlti strvezrinn, sem alltaf hafi veri fyrir svrum: "Lafi mn, til ess a hlnast boum yar urfum vr ekki anna en a taka a upp aftur, sem vr sgum ur en vi oss var teki hsi essu. Vr erum kaupmenn fr Mssl og erum komnir til Bagdad til a selja vrur vorar, sem vr hfum komi til geymslu, ar sem vr erum til hsa.

dag hafi einn af kaupmnnum hr boi oss veizlu me rum verzlunarmnnum. Veitti hann oss drindis rtti og gtasta vn og eftir lt hann koma dansmeyjar og sngmenn. Gerum vi svo mikinn glaum og hreysti, a varmenn komu og tku nokkra af gestunum fasta. Vr vorum svo heppnir a sleppa, en af v langt var lii og dyrnar hsi voru lokaar, vissum vr ekki, hvert vr skyldum halda. N vildi svo til a vr gengum fram hj hsi yar og egar vr heyrum, hva hr var glatt hjalla, rum vr af, a drepa dyr. etta er allt og sumt, sem vr hfum a segja samkvmt skipun yvarri."

egar Sobeide hafi heyrt etta, var eins og hn vissi ekki, hverju svara skyldi. Eftir essu tku frumunkarnir og beiddu hana a vera eins ga vi essa rj kaupmenn eins og hn hefi veri vi , frumunkana.

mlti hn: "Svo skal vera; g vil a i su mr allir um jafnt akklti skyldugir og skal g sna ykkur miskunn, me v skilyri, a i a vrmu spori fari han, hvert sem ykkur lystir."

a var auheyrt mli Sobeide, a hn tlaist til, a sr vri hltt; fru eir allir umtalslaust burt, kalfinn, Gafar, Mesrr, hinir rr frumunkar og daglaunamaurinn. eim st lka tti af hinum vopnuu svertingjum, sem stu ar kringum .

egar eir voru komnir t strti, mlti kalfinn vi frumunkana, en lt ekkert bera, hver hann vri: "Hvert tli i n a fara, kunnugir menn og nkomnir borgina, og enn er ekki kominn dagur?"

"Herra!" sgu eir, "vi erum raunar vandrum t af v."

"Komi me oss," segir kalfinn, "vr skulum greia r vandrum ykkar."

v nst hvslai hann a strvezr snum, a hann skyldi fara me hina rj frumunka heim til sn og leia fyrir sig nsta dag. "g tla a lta uppskrifa visgur eirra," sagi hann, "r eru ess verar, a r su geymdar rbkum stjrnar minnar."

N tk vezrinn Gafar frumunkana me sr; daglaunamaurinn fr heim til sn, en kalfinn fr me Mesrr til hallar sinnar. Hann lagist til svefns, en honum kom ekki dr auga, svo miklum heilabrotum olli a, er hann hafi heyrt og s. Lk honum nsta mikil forvitni a heyra, hver essi Sobeide vri, og hva henni hefi gengi til a kvelja svrtu tkurnar svo miskunnarlaust; eins langai hann til a vita, hvers vegna svo mrg r vru brjstum Amne.

Mean hann var a grufla t etta, ljmai af degi. St hann upp og gekk inn sal ann, er hann hlt rstefnur og veitti egnum snum heyrn; settist hann ar hsti. A stundarkorni linu kom strvezrinn og sndi honum lotningarmerki eins og hann var vanur.

Tk kalfinn ar til mls: "Vezr, mlefni au, sem n eru fyrir hendi, kalla eigi mjg hart a; ru mli er a gegna um hinar rjr konur og hinar tvr svrtu tkur. g hef engan fri fyrr en g veit sannleikann um essa kynlegu hluti. Komdu v me konurnar og frumunkana til mn sama tma. Far n og gt ess, a mr ykir lng biin."

Vezrinn ekkti herra sinn, a hann var kafamaur og hinn brltasti og fltti sr v, a hlnast boi hans. Fr hann og sagi konunum me mestu kurteisi a sr hefi veri skipa a leia r fyrir kalfann, en ekki drap hann neitt a, sem gerzt hafi um nttina.

r systur huldu sig egar bljum snum og fru me vezrnum, en frumunkana tk hann me sr leiinni; hfu eir san komizt a v, a eir hfu s kalfann og tala vi hann eins og kunnugan. Leiddi vezrinn au ll inn hllina og var svo skjtbinn me erindi sitt, a kalfinn var strglaur.

Fyrir kurteisi sakir, ar sem embttismenn voru vi, lt kalfinn vsa hinum remur konum til stis bak vi fortjaldi dyrunum a herbergi hans, en hina rj frumunka lt hann vera nst sr; sndu eir me lotningarmerkjum, a eir vissu vel frammi fyrir hverjum eir stu.

egar systurnar rjr voru setztar niur, veik kalfinn sr a eim svo mlandi: "Yur mun brega brn, egar g n segi, a g ntt var hsum ykkar, dularbinn eins og kaupmaur. i munu ef til vill vera hrddar um, a i hafi mga mig, og vera m r tli, a g hafi stefnt ykkur hinga til ess a lta ykkur kenna reii minni.

En veri kvnar og viti fyrir vst, a g hef gleymt v, sem gert er, og a mr fellur httalag ykkar vel ge. Mundi g kjsa, a allar konur Bagdad vru svo vel viti bornar sem i eru. Skal g aldrei gleyma stillingu eirri, er i sndu, ar sem vr vorum kurteisir. var g ekki meira en kaupmaur fr Mssl, en n er g Harn Alrasjid, kominn af hinni vegsamlegu Abbas-tt, er gengur sta vors mikla spmanns. Hinga kallai g ykkur til ess a g mtti heyra af ykkar eigin sgusgn, hverjar i eru, hvers vegna ein ykkar misyrmdi svrtu tkunum og trfelldi me eim eftir.

Eins leikur mr forvitni a vita, hvers vegna svo mrg r eru brjstum annarrar."

etta mlti kalfinn skrt og skilmerkilega og heyru hinar rjr konur hvert or, en samt tk vezrinn Gafar hvert or upp aftur eftir honum, v a var hirsiur.


82. ntt

a mund, sem ntt var enda, kallai Dnarsade: "Elsku systir! Fyrir alla muni segu okkur sguna af henni

Sobeide, v g geng a v vsu, a hn hafi sagt kalfanum hana." "a geri hn," sagi Sjerasade. Soldn upprvai drottningu til a segja sguna og geri hn a essa lei:




Nettgfan - aprl 2001