SAGAN  AF  INDVERSKA  SPEKINGNUM  PADMANABA  OG  HINUM  UNGA  MJSLUMANNI




22. ntt

"Herra! Einu sinni var borginni Damaskus maur, sem seldi rsnumj. Hann tti son, sem Hassan ht, eitthva fimmtn ea sextn ra gamlan, og undraist hver maur er hann s.

Hann hafi mnafagra sjnu og var rttvaxinn eins og spresviur, glalyndur og gddur fgrum gfum. Hver maur, sem heyri hann syngja, var fr sr numinn af stleika raddar hans, og svo lk hann filu, a dauir mttu vakna til lfs.

essir yfirburir uru ekki ntir fur hans, v ekki lt hann ara hafa skemmtun af syni snum fyrir ekki neitt, og var hann ri dr vrum snum. Fyrir hvern mli, sem arir seldu einskilding, tk hann tvo. Komu fleiri veitingahs hans, til a sj son hans, en til ess a drekka, og var v asknin eim mun meiri. Kva svo mjg a v, a hs hans var kalla skulind, af v gmlum mnnum tti ar svo skemmtilegt.

a var einhvern dag a sonur mjslumannsins lk filu, svo a llum, sem vistaddir voru, tti unun a hla, a kom hinn vfrgi indverski vitringur Padmanaba a f sr hressingu. a vantai ekki, a honum tti miki til Hassans koma, gaf hann sig v tal vi hann og var hreint fr sr numinn. Voru svo mikil brg a v, a bi kom hann anga framvegis og htti jafnvel vi strf sn, svo a hann gti komi anga hverjum degi, og ar sem arir borguu einn skilding, greiddi hann eina sekknu.

etta gekk n lengi vel, anga til drengurinn segir einhverntma vi fur sinn: "Hinga kemur dags daglega maur, sem er fyrirmannlegur sndum, og er hann svo slginn a tala vi mig, a hann kallar mig hverri stundinni, til ess a spyrja mig um eitthva, og alltnt a skilnai gefur hann mr eina sekknu."

"Bitti n!" segir karlinn, "ar mun eitthva ba undir. a er vsast, a tilgangur essa hefarmanns s ekki sem beztur. Slkir lrdmsmenn eru stundum gjrspilltir, eir su alvrugefnir svipinn. Segu honum v morgun, egar sr hann, a mig langi til a komast kunningsskap vi hann, og lttu hann koma upp loft til mn. g tla a prfa hann, g er svo reyndur, a g get ri a af orum hans, hvort hann er svo vitur sem hann ykist."

Daginn eftir geri Hassan eins og fair hans hafi sagt honum, neyddi hann Padmanaba til a fara upp loft til karlsins, var ar lystilegasti morgunverur bor borinn. Sndi mjslumaurinn spekingnum alla smd, sem hugsazt gat, og tk hinn v svo kurteislega og lt svo mikinn viturleik ljsi, a enginn vafi gat veri v, a hann vri vandaasti maur.

Eftir mltina spuri fair Hassans spekinginn, hvaan af landi hann vri og hvar hann tti heima, og er hann heyri a hann vri tlendingur, segir hann: "Ef r vildu flytja til okkar, get g l yur herbergi hsi mnu."

"v er mr kk ," anzai Padmanaba, "v a er himnarki jru, a ba hj gum vinum."

Flutti spekingurinn til mjslumannsins og gaf honum smtt og smtt gar gjafir. Var honum svo vel vi Hassan, a hann segir vi hann einhverju sinni: "Son minn! g ver n a opna fyrir r minn hjartans hug. g s a andi inn hefur teki eim roska, sem ngir til a nema hin leyndardmsfullu fri. ert, ef nokku vri, heldur fljtfrinn og skjtur til nmsins, en g tel a vst, a munir breytast og leggja stund alvrugefni og djphyggni, sem spekingum hfir, v g tla n a birta r leyndardma eirra. g mun gera ig a lnsmanni, og viljiru ganga me mr t r borginni, skal g egar dag sna r aufi au, sem g tla a gera ig eiganda a."

"Herra!" svarai Hassan, "r viti, a g er fur mnum hur og m ekki fara me yur leyfi hans."

Talai v spekingurinn vi fur hans, og treysti hann veglyndi vitringsins, og sagi, a hann mtti fara me son sinn hvert sem honum litist.

Fr Padmanaba me Hassan t r borginni. Stefndu eir eina hrrlega byggingu og fundu ar brunn, er fullur var af vatni upp barma. "Taktu vel eftir brunni essum," mlti spekingurinn, " honum er auurinn, sem r er tlaur."

" er ver ef svo er," anzai unglingurinn og brosti, "hvernig g a n honum upp r essu djpi?"

"Son minn!" segir Padmanaba, "ekki furar mig v, a r lzt etta svo erfitt, a hafa ekki allir mnar gfur. Engir arir en eir, sem gu birtir strmerki almttis sns, hafa vald til ess a bja yfir hfuskepnunum og raska fyrirskipari reglu nttrunnar."

v nst ritai hann nokkra stafi r sanskrt mlinu (hinni indversku forntungu), eins og tkast meal tframanna Indlandi, Sam og Kna; fleygi hann san mianum brunninn. Lkkai vatni og sjatnai anga til enginn dropi var eftir. Stigu eir n bir niur brunninn, og voru honum stallar til a ganga niur botninn.

ar fundu eir koparhur stra og var hengils fyrir r stli. skrifai spekingurinn bn, snerti me henni lsinn, og laukst hann upp augabragi. Hrundu eir upp hurinni, og komu niur hvelfingu, og su ar standa blmann, svartara lagi; studdi hann annarri hendinni vi streflis marmarastein.

"Ef vi komum nr," mlti unglingurinn, "kastar hann vst steininum hfui okkur."

Enda hf hinn serkneski maur upp bjargi, egar eir komu nr, eins og hann tlai a fleygja v . En Padmanaba las stutta bn og andai blmanninn, stst hann ekki kraft ora hans n anda oa hn aftur bak til jarar.

Fru eir n fyrirstulaust leiar sinnar gegnum hvelfinguna, og komu van hallargar, og st kristalls musteri honum mijum. En dyrnar vru tveir drekar, hvor andspnis rum, glenntu upp gini og spu eldi.

pti Hassan af hrslu: "Frum ekki lengra, essir gurlegu drekar tla a gleypa okkur."

En spekingurinn br sr hvergi og mlti: "Vertu kvinn, son minn, treystu mr og hertu upp hugann. Stugleikurinn er missandi til a last hina hleitu vizku, sem g tla a kenna r. Mr er gefi vald yfir ndum og g get ltt af hverjum lgum, sem vera skal."

v nst mlti hann nokkur kabbalistisk or og skreiddust drekarnir inn tvr holur, en dyrnar musterinu hrukku sngglega upp sjlfkrafa. Gekk Padmanaba ar inn me unglingnum, og br honum vel vi, v n s hann annan hallargar og ara hll, sem bygg var af tmum roasteini. Efst uppi henni var karbunkelsteinn, sex fet ykkt, kastai hann svo bjrtu skini allt umhverfis, a hann var slar sta ar undir jrinni. etta musteri vru ekki hrileg ferlki, eins og hi fyrra, heldur stu vi dyrnar sex fgur lkneski af yndislegum konum, sem slgu bjllubumbur, og var hvert lkneski gert af heilum demant. En gegnum dyrnar opnar, sem voru af smarag, sst inn drlegan sal, og tlai Hassan aldrei a vera leiur v, sem fyrir augun bar.

En er hann hafi virt fyrir sr hllina og lkneskin ar fyrir utan, svo sem honum lk lyst til, leiddi Padmanaba hann inn salinn, var glfi ar r skru gulli, en lofti r purpurasteini og alsett perlum. Var ar margt fallegt a sj, og hva ru merkilegra, og hafi unglingurinn ng a gera a skoa a.

San fr vitringurinn me hann inn strt ferskeytt herbergi; var str gullhrga einu horninu, en ru var hrga af roasteinum, ljmandi fgrum; rija horninu st silfurker og hinu fjra var svrt moldarhrga. En miju herberginu st glsilegt hsti me silfurlegri lkkistu ofan , sem konungur l me gullkrnu hfi, fjlskreytta strum perlum. Var brei gullplata framan kistunni og etta grafi me kabbalistiskum helgiskuri, sem klerkar Egiptalandi tkuu fyrrum:

"Maurinn sefur mean hann lifir og vaknar ekki fyrr en dauastundinni. Hva stoar a mig n, a g hef tt miki rki og ll au aufi, sem hr eru saman komin? Ekkert er skammvinnara en jarnesk sla og ll mannleg makt er veikleikinn sjlfur. Fvsa moldarbarn, hrsau r ekki af lni nu mean vagga lfsins ruggast undir r. Minnstu ess tma, egar Faraarnir rktu, eir eru ekki framar til. Innan skamms liggur sama fyrir r."

"Hvaa konungur liggur essari kistu?" spuri Hassan.

"Einn af fornkonungum Egiptalands," anzai spekingurinn. "a er s sami, sem lt gera essa hvelfingu undir jrinni og etta drlega hs r roasteininum."

"a fr mr mikillar undrunar," segir unglingurinn, "sem r n sgu mr. Hvaa einri kom konunginum til ess a gera etta strvirki undir jrinni, sem virist hafa tmt alla auleg veraldarinnar? Arir konungar, sem lta eftir sig minningarmark veldis sns, gera a opinberlega, en hylja a ekki fyrir augum heimsins."

"Satt er a," svarai spekingurinn, "en essi konungur var kabbalisti (.e. kunnttumaur ea tframeistari fyrir kraft kabbalafrinnar (Kabbalistik), sem upphaflega var gyingleg guspeki og dulfri "rabbina", en sar tmum aflaga fr og me fram hf til fjlkynngi og tfrabraga.) mikill, og fr oft einfrum laun vi alla hir sna, til ess a uppgtva hulda dma nttrunnar. Hann vissi marga leyndardma og ekkti lka vizkusteininn, sem ra m af aufunum hrna, sem orin eru til af svrtu moldarhrgunni horninu arna."

"Hvernig getur a veri," segir unglingurinn, "a essi svarta mold skuli hafa slkan kraft?"

"Efau a ekki," mlti spekingurinn, "til sannindamerkis skal g segja r tvr tyrkneskar vsur, v eim er flginn allur galdur vizkusteinsins:

Wirgil Arus garby Schachsadey Khitaya.
Bir Tifl ola balardan sultan Khad ruyan.

a ir orrtt: "Vesturheims br giftist syni Austurheimskonungs; mun hn son fa, er soldn verur yfir fgrum sjnum."

S er hin dularfulla ing ora essara: Leggu bleyti urra Adams mold, sem kemur fr Austurheimi, af ger hennar myndast hinn heimspekilegi Merkrus, sem almttugur er nttrunni og skapar sl og tungl, . e. gull og silfur.

silfurkerinu arna horninu hefur veri vatn, . e. lgur s, sem hafur var til a bleyta hina urru mold gegn og breyta henni a, sem hn er n. Getur me einni lku af henni, ef r svo lkar, breytt llum mlmum Egiptalands gull og silfur og llum steinunum, sem hsin eru bygg r, demanta og roasteina."

"g hlt a jta," tk Hassan til mls, "a slkt er undursamleg mold, og fura g mig n ekki essum miklu aufum, sem hr eru."

"Samt er hn miklu undursamlegri en g hef sagt r," svarai spekingurinn, "v hn lknar allskyns meinsemdir. Hva langt sem sjklingurinn er leiddur og hann s rtt a fram kominn, arf hann ekki anna en a taka eitt duftkorn af henni, mun hann allt einu endurstyrkjast og rsa upp aftur heill heilsu me fullu fjri. hefur hn eina nttru, sem mr finnst meira um vert en allar hinar. Hver, sem vtir hana og nr augu sn, verur skyggn og sr anda og verur loftinu og fr vald til a bja yfir eim. Mttu af essu skilja, sonur, hvlkt grynni aufa hr er saman komi."

"a verur vst ekki veri virt ea tlu komi," mlti unglingurinn, "en eins tla g a bija yur ur en r gefi mr a til eignar, m g ekki taka dlti af v me mr, til a sna honum fur mnum, hvlkt ln er yfir okkur, a eiga slkan vin."

"a mttu gera," segir Padmanaba, "taktu eins og vilt."

Hassan sat ekki af sr tkifri, klyfjai sig gulli og roasteinum og fr me spekingnum burt r herbergi Egiptalandskonungs. Gengu eir enn n gegnum fallega salinn, hallargarinn og hvelfinguna, og l blmaurinn ar enn rotinu; san luku eir eftir sr koparhurinni og small stllsinn fyrir, og jafnskjtt sem eir voru komnir upp, fylltist brunnurinn aftur upp barma.

egar spekingurinn s, a a gekk yfir unglinginn, hva vatni kom skjtlega aftur, sagi hann: "Hva undrastu? Hefuru aldrei heyrt geti um verndargripi?"

"Nei," svarai unglingurinn, "mr tti gaman, ef r vildu fra mig v."

"Svo skal vera," anzai Padmanaba, "og skal g ar ofan kenna r einhverntma, hvernig eigir sjlfur a ba til handa r. Fyrst tla g samt a fra ig um almennt. Tvennskonar verndargripir eru til, eru sumir kenndir vi kabbalista, en sumir vi stjrnuspmenn. Eru hinir fyrrnefndu merkari og hafa furumikinn kraft me stfum, og orum og bnum, en hinir hrfa fyrir tildrtt jarstjarna mlma innbyris. g nota hina fyrrnefndu, eins og hinn mikli gu Visnu, drottinn allra indverskra mustera heiminum, hefur lti mr birtast draumi. En a skaltu vita, a stafirnir eru englum hir, og a enginn stafur er til, sem ekki hlir einhverjum engli.

En spyrjir , hva engill s, svara g v: a hann er geisli gus almttis og dropi hans drar. eir englar, sem dvelja hinum kunna heimi, drottna yfir eim, sem heiminum eru, og eir aftur yfir eirri verld, sem undir tunglinu er. Stafirnir vera a orum og orin a bnum, og englarnir gera annig au strmerki, sem allur orri manna undrast, v stafirnir tkna engla, og eir sameinast bnunum, hvort sem r eru mltar af munni fram ea skrifaar."

etta var n Padmanaba a fra unglinginn um leiinni heim til borgarinnar. Komu eir bir heim til mjslumannsins og var hann strlega glaur, egar drengurinn sndi honum gulli og gimsteinana. Keyptu eir n meiri rsnumj og lifu unai og allsngtum.

En Hassan tti stjpu, sem bi var gjrn og metnaargjrn. Hafi hn alltaf bksorg, hann hefi komi heim me drustu gimsteina.

Sagi hn v einu sinni vi hann: "Sonur minn, ef vi lifum svona framvegis, erum vi fr."

"Kvddu v ekki, mir," anzai hann, "ausuppsprettan okkar er ekki rotin enn . Hefiru s ll aufin, sem lingurinn hann Padmanaba tlar a gefa mr, mundiru ekki vera a kva svona fyrirsynju. Nsta skipti sem hann fer me mig til brunnsins, kem g aftur me handfylli mna af svartri mold, mun r vera a hugfr um langan tma."

"Taktu heldur gull og roasteina," anzai stjpmirin, "a kemur mr betur en ll mold sem til er.

En mr dettur nokku hug, Hassan! Ef honum Padmanaba er alvara, a gefa r ll essi aufi, v kennir hann r ekki tfraulurnar, sem rf er , svo getir sjlfur afla eirra? Di hann n sngglega, vri ll von ti. Anna er a, a ekki vitum vi, nema honum leiist a vera hj okkur. Hver veit nema hann fari fr okkur og egar, og gefi rum aufi sn. a er v mitt r, a bijir Padmanaba og leggir fast a honum, a kenna r bnirnar, og egar hefur numi r, a vi drepum hann, svo a hann segi ekki rum leyndarmli um brunninn."

Hinum unga mjslumanni br mjg vi or essi. "Mir mn!" kallai hann upp, "v stinguru upp slku tiltki? Hvernig geturu hugsa upp svo djfullegt r? Spekingurinn ann okkur hugstum, eys yfir okkur velgjrunum og heitir mr slkum aufum, a au mttu ngja til a seja girnd voldugustu konunga heimi, og viltu drepa hann, er a akklti? Nei, g tti a ba vi mn fyrri kjr og selja rsnumj vilangt, get g ekki fengi a af mr, a stula til daua ess manns, sem g svo miki gott upp a inna."

" ert bezti drengur, sonur minn!" svarai stjpan, "en vi megum ekki hugsa um anna en okkar eigi gagn. Hamingjan bur okkur tkifri til a vera rk vinlega, og vi megum ekki sitja a af okkur. Hann fair inn, sem er reyndari en , fellst uppstungu mna, og verur lka a fallast hana."

Hassan skoraist lengi vel undan a eiga hlutdeild essu svvirilega formi, en ar kom , a stjpa hans gat tali honum hughvarf, v a hann var ungur og hviklyndur.

"Gott og vel!" segir hann, "g skal leita hann Padmanaba upp og f hann til a kenna mr bnirnar."

Fr hann til hans og herjai svo hann me srri bn, a kenna sr allt sem yrfti, til a komast hvelfinguna undir jrinni, a spekingurinn gat ekki synja honum, v hann hafi fjarska miki strki drengnum. Ritai hann v hverja bn mia, sagi nkvmlega stainn, hvar hann skyldi lesa, og allt ar a ltandi, og fkk honum san. A v bnu lt drengurinn fur sinn og stjpu vita af essu, og tiltku au einn vissan dag, er au skyldu ll saman fara a leita aufanna.

"egar vi komum aftur," sagi stjpan, "skulum vi drepa Padmanaba."

kvenum degi fru au a heiman, en sgu ekki Padmanaba, hvert au fru. Fru au til hinnar hrrlegu byggingar, og egar anga var komi, tk Hassan miann, sem fyrsta bnin var , upp r tsku sinni. ara en hann kastai honum brunninn, hvarf allt vatni. San gengu au ofan stallana og niur a koparhurinni, og laukst upp hvorttveggja, hurin og stllsinn, egar au voru snortin me hinni annarri bn. Blmaurinn, sem fyrir st, og geri sig lklegan til a fleygja marmarasteininum, skaut mjslumanninum og konu hans nokkurn skelk bringu, en Hassan var ekki lengi sr a mla fram riju bnina, bls hann og fll hann til jarar.

San gengu au gegnum hvelfinguna inn hallargarinn, sem kristalshllin var , hrddi Hassan ar drekana inn fylgsni sn. v nst komu au inn hinn garinn og fru gegnum salinn inn herbergi, ar sem roasteinarnir voru, gulli, silfurkeri og svarta moldin. Stjpan gaf lkkustu Egiptakonungs ltinn gaum, og tafi sig ekki v a lesa hi frlega letur, sem gullpltunni st. Hn leit ekki heldur vi svrtu moldinni, sem stjpsonur hennar hrsai svo mjg, heldur fleygi hn sr yfir roasteinana. Tk hn svo marga af eim, a hn rogaist me byrina og komst varla r sporunum. Maur hennar hl sig gulli, en Hassan lt sr ngja a taka tvr lkur snar af svrtu moldinni til reynslu, egar heim kmi.

A v bnu fru au rj saman t r herbergi Egiptakonungs og riuu af yngslunum fjrmunum eim, er au hfu aan me sr. Gengu au gegnum fyrsta hallargarinn og l vel eim, anga til au su rjr hryllilegar freskjur vaa mti sr....


23. ntt

egar mjslumaurinn og kona hans su rjr freskjurnar gana mti sr fremri hallargarinum uru au dauhrdd, litu undan og Hassan.

En hann var eins felmtsfullur, v hann hafi engan verndargrip, er dugi vi ferlkjunum. "Blvu srtu, vonda og vanakklta stjpa!" kallai hann upp, "vi eigum alla gltun okkar upp ig. Hann Padmanaba vissi vafalaust a vi frum hinga, getur veri a honum s ekki a einu sinni kunnugt, a vi stum um lf hans, v hann kann hin leyndardmsfullu vsindi. N refsar hann okkur fyrir djfullegt vanakklti me v a lta essi skrmsli gleypa okkur."

sama bili sem Hassan mlti essi or, heyru au uppi yfir sr rdd spekingsins, sem mlti: "i voru makleg gvildar minnar, ll saman rj. i mundu hafa myrt mig, ef hinn mikli Visnu hefi ekki gert mr vsbendingu um illri ykkar. Skulu i n hljta makleg mlagjld: , kona, af v hugsair a r, a drepa mig, en i hinir fyrir a, a i hlddu rum konunnar sta ess a hafa andstygg ningsskap hennar."

agnai rdd spekingsins og hin rj skrmsli rifu sundur Hassan, fur hans og hina vondu stjpmur.

essi saga bendir r, konungur, til ess," btti vezrinn vi, "a ekki skulir lj drottningunni eyra, ar sem hn srir ig a lflta Nrgehan. v ef hann vri saklaus, mundi gu refsa r, eins og vrir jafnsekur drottningunni, allt a einu og Padmanaba hegndi Hassan og fur hans, eir hefu ekki anna til saka en a, a eir fllust hi andstyggilega form stjpmurinnar."

Sindba konungi fkk sagan svo mikils, a hann mlti: "Sonur minn skal ekki deyja, fyrr en a er sanna deginum ljsara, a hann hafi drgt glpinn."

A svo mltu fr hann burt og rei veiar sr til skemmtunar. En er hann kom heim og fr til drottningarinnar, veitti hn honum tlur.

"Herra!" segir hn, "hefuru fresta refsingu Nrgehans enn einu sinni?"

"Kra kona!" anzai konungur, "g vil ganga r skugga um, hvort hann er daua verur, ur en g lt drepa hann."

"N, n! herra!" segir Kansade, "viljiru ekki leggja trna or mn og yki r minn vitnisburur skyggilegur, skaltu vega hva mti ru, gn sonar ns og fltta kennara hans. v hvarf hann Abmasjar fr hirinni? Hann hefur n efa ori var vi illt hugarfar og stru Nrgehans og hefur veri hrddur um, a sr mundi vera kennt um, af v hann hefi uppali hann illa. Hverjar frekari snnur geturu heimta a frar su glp ann, sem leynilega er drgur? glpamaurinn a sleppa hj hegningunni fyrir a, a engin vitni eru mti honum? Nei, herra, egar au vantar, verur a dma eftir lkum og jafnvel grunsemdum. g skal fra r heim sanninn, ef lofar mr a segja r sguna af Aksjid soldni."

"g er reiubinn a hla hana," anzai konungur og sagi drottningin

sguna af Aksjid soldni




Nettgfan - janar 2001