BJRN    GERUM

eftir  Jnas Jnasson fr Hrafnagili



"lfur rekur annars erindi."

Hann Bjrn gamli hafi bi Gerum allan sinn bskap og var n farinn a eldast, etta um fimmtugt; hann bj seinustu rin ori ekki betur ea ver en a a hann hafi, me rflegum sveitarstyrk, sem menn segja til dags og ntur san krakkarnir voru farnir a vera til lttis. orbjrg kona hans hafi alltaf veri heldur heilsultil, og vildi a heldur gerast me aldrinum; fr hn oftast r rminu nema egar hn var vita kaffilaus; l oft svo illa henni a henni fannst hn mgulega geta kltt sig.

Brnin voru sex, fjrar dtur og tveir synir.

a yngsta var fjra rinu.

Elsta barni ht rni; hann var 22 ra.

rni var mannvnlegastur allra eirra Bjarnarbarna; a var allra besta efni til honum, hefi uppeldi veri eftir v; en a var n ar eins og gengur me a i va a efni og mannkostir vera a kyrkjast og kafna undir stri og barttu lfsins, lagi og vankunnttu.

Hann var farinn a fara til sjar fyrir fur sinn og mean hann var verinu lt hann sr mest um a huga a verja llum aukastundum snum til a mennta sig, me rum orum: lra a lesa vel og skrifa.

En heima var ekki miki um slkt; a var ekki miki bkasafni Gerum; a a hefi veri leita me loganda ljsi innan um allan binn, skyldi enginn maur hafa fundi ar anna en gamalt rifrildi af Vdalnspostillu, Strmshugvekjur, gamla messusngsbk fr Viey, passuslma - og Smonar smmuni.

En Bjrn gamli skeytti ekki miki um a; dtur hans kunnu smmunina fr upphafi til enda og kvu rkkrunum mean karl var a hvla sig eftir tiverkin og gamla orbjrg var a hita sr katlinum frammi eldhsi.

Hann var farinn a hugsa um a a best mundi vera fyrir sig a fara a hgja sr a vinna; krakkarnir gtu n fari a vinna fyrir sr; a var svo sem vst a rni, sem var elstur, tti n a taka vi stjrninni; hann var elstur og lengst bi a pla fyrir honum.

Eitt kvld skmmu eftir Jnsmessuna kom rni heim r verinu; Bjrn gamli kom t til ess a taka ofan me syni snum.

a var n sitt af hverju sem hann kom me; en fyrirferarmestir voru orskhausarnir; a var fullklyfja tveimur hestum af essu beinahrngli.

orbjrg gamla l rminu egar frttist a sist til rna; hn var vita kaffilaus.

fr hn a hypja sig ftin; hn vissi a hn mundi f eitthva til a brenna.

Bjrn gamli fr a spta allar ttir; hann fann a sr a hann mundi lka f upp sig.

Tveir hlutirnir af kaupstaarreikningi eirra hjna hljai jafnan upp munntbak og kaffi.

En egar Bjrn gamli var kominn t og var binn a taka ofan fr hann a agta son sinn betur; hann var flur eins og nr, tekinn til augnanna og allur eins og genginn t r hmrum; hann sat ar repi vi bjardyrnar og hstai.

Honum var erfitt um hstann; en eftir langa hviu kom upp r honum vilsa me bldrefjum.

"Hva gengur a r, strkur?" sagi Bjrn egar hvian var afstain; "ertu kvefaur verinu v arna?"

"Eg veit a ekki, nei, ekki held eg a; eg hefi veri alltaf svona slmur allt vor."

", svo, v tli a s, er r ekki a skna aftur?"

"Nei, ekki finnst mr a."

"N, a verur skemmtilegt ef verur svona allt sumar."

"a er n ekki vst a veri."

Lengra var ekki samtali a sinni v a orbjrg kom t r bjardyrunum, svo ern og hress eins og hn hefi aldrei kennt sr neins meins.

rni heilsai henni.

"Ekki vnti eg hafir neitt meferis handa mr?"

"J, a er arna mraua pokanum; hann ppi er a leysa hann."

Kerling vatt sr a karli snum og sagi svo fljtt sem unnt var a koma t r sr orunum:

" fltt' 'r n!"

Bjrn gamli rtti sig upp fr pokanum, teygi r sr, lagi ara hndina aftur fyrir baki og sagi hgt og gtilega:

"tli r liggi meira en mr?" Hann leit til sonar sns og sagi svo vi hana fram: "a verur skemmtilegt, hann kemur heilsulaus heim r verinu."

", flttu r n a n kaffinu!"

"a verur vst heyskapur hrna sumar me v lagi."

", leystu n pokann, maur!"

"N, leystu hann sjlf, skrpadsin n; - eg sem er orinn farinn a vinna; taktu hestana, strkur, eir standa tninu - sru a ekki?"

rni fr a taka saman hestana r varpanum, en au hjnin fru a bauka vi pokann aftur; niri pokanum var hr um bil 2 skeppur af rgi, str skja me kaffi og nnur me "exporti" og kandssykri; etta tk orbjrg sem sna eign, og kaffiskjuna hendi sr og tautai hlfum hljum: "J, j, a munu vera tuttugu pund; betur m hann n skammta mr, blessaur, ef vel a fara." San rlti hn me sna skjuna hvorri hendi rakleiis inn eldhs.

Yngri krakkarnir voru n ltnir flytja hrossin; en egar eir fegar voru bnir a koma fyrir dtinu ti skemmu fru eir inn.

a stst endum egar eir komu inn a orbjrg var a enda vi a hella upp knnuna; hn br knnusttnum snggvast upp sig og fkk sr vnan sopa til ess a vita hvort kaffi vri smilega bragmiki; svo hellti hn bolla, beit sykurmola og drakk r prunum.

"Hefiru nokku urft a fara til nefndarinnar vor, ppi?" spuri rni er hann settist rmi hj fur snum.

"Og fann eg , risvar heldur en tvisvar, gu menn, a lti hefist upp r v."

"urftiru ess? Mjlkuu ekki krnar nokku?"

"urfti eg ess? Eg hugsa getir n nokkurn veginn geti v nrri hva eg hafi tt eftir egar eg var binn a pna mig til a gera ig t vetur."

"En fkkst n einhvern styrk til ess."

"J, tu krnur af gjafapeningunum gu, en a hrkk n skammt; svo reyndi eg til a f gn meira, en a dugi ekkert anga til eg sri t hj Kristni tlf krna ttekt af gjafapeningunum um sumarmlin; eg var srlasinn og mamma n rminu; braust eg kaupsta frinni sem var, og svo var etta lti meira en fyrir tbak og kaffi handa okkur brina."

"Fkkstu ekki lka korn hj eim?"

"Korn? Ekki hfu eir a n bostlum, gu menn, enda vildi eg n heldur ttektina; hn er ekki eins forskmmu, nefndin hrna, eins og Neshreppnum arna t fr."

"N?"

"eir hfu n gjafapeninga t fyrir sunnan, eg veit ekki hva miki, eg held einar sund krnur; en stainn fyrir a a skipta v milli eirra sem urftu tku eir upp v a kaupa kornmat sjlfir fyrir sumt af peningunum og pra v svo aumingjana, en hinu helltu eir tr' eg saman vi sveitarsjinn og sgu svo a hver sem vildi f styrk af v yri a taka a sem sveitarln."

"Mr finnst a eir gti ekki fari skynsamlegara a v."

"Skynsamlegara? tli eir sem gfu hafi tlast til ess a a yri haft magamelg? nei, eir tluust til ess a a yri lti til aumingjanna eins og a kom, n ess hreppsnefndin vri a sa a."

"En hvernig hafi hn a hrna?"

"J, hvernig hfu eir a? Anna eins helvti held eg s n hvergi; eir tbttu v n reyndar, en eru svo a pra v ttekt og svoleiis til ess a geta n peningunum sjlfir; en egar eir snuust fundinn og fru a gramsa llu saman, byrjuu eir v a taka sjlfir handa sr af gjfunum."

"So?"

"J, vst geru eir a."

"Og hreppstjrinn lka, hann Kristinn?"

"Hann Kristinn! J, a held eg; hann hafi bi tglin og hagldirnar, maurinn s, af v a hann er oddviti lka san Jn d haust; hann, sem ein 20 hundru jrum, tk 30 krnur sinn hlut a sagt er."

"Og svo segir hann a vi ftklingarnir eigum ekki a smakka kaffi og veit a eg get ekki lifa kaffilaus," btti orbjrg vi ti horninu; "hann er a versta kvikindi sem skrur jarrki."

"a ljga vst fir meira til nafns en hann," sagi Bjrn gamli, hrkti t r sr gmlu tuggunni, stakk upp sig annarri og hallai sr aftur bak upp rm.

N kom inn matur handa rna; var a vatnsgrautur og mjlk hlfrifalegum aski og fiskur og brau diski; rni hafi eigi lyst hartinu, hann var farinn a reytast v vi sjinn, en borai r askinum.

egar hann var binn tk orbjrg askinn, kallai Kpa sinn og setti askinn fyrir hann til ess a vo hann innan.

Kpi geri a trlega.

San kom hn me kaffi til eirra fega; a var svo vel ti lti a a skilai bollunum jafnsvrtum og kaffi var sjlft.

Um lei fkk hn sr rija bollann.

rni kvartai um a hann vri vesall venju fremur og fr a htta.

a lei ekki lngu ur en Bjrn gamli fri lka a afkla sig; en einlgt var hann a kva fyrir v ef rni yri n lengi lasinn, svo sem um slttinn; hann vri sjlfur orinn svo bilaur a hann vri orinn alveg ntur a vinna.

Kunnugir menn sveitinni sgu reyndar hann hefi veri a alla sna vi; einkanlega af v a honum hefi alltnd veri ungt um a.

orbjrg var alltaf a blessa yfir son sinn fyrir a hann hefi komi me svona gott kaffi, og bannsyngja hreppstjranum af v a hann hefi lti sr hfu um munn fara a segja a ftklingar ttu a spara vi sig kaffi.


Slin stafai ljmandi og fgur geislum snum ofan fjllin og jklana austur fr og var gengin nr dagmlasta; slttumennirnir ndu sig tnunum kotunum kringum Geri; a hvein svo htt skrunum a a heyrist milli bjanna. rnar voru a renna r kvunum langri halarfu t mana og holtin, og unglingarnir eftir eim. a var kyrr, friur og bla yfir llu.

Tnasltturinn var nbyrjaur.

a var eins og flki lki sr a vinnunni blvirinu a a vri nokku heitt; slgjublettirnir voru um a stkka.

Um etta leyti var Bjrn a skja sr gan daginn og kom t hlai Gerum. Hann geispai fyrst lengi og rlti san vestur fyrir bjarvegg.

egar hann var gn binn a jafna sig fr hann a heyra betur og heyri hvininn skrunum kotunum kring.

"Hvaa blvu lti eru mnnunum - a, hver er arna? Jn Barinu binn a taka kaupamann; eir eru ngu stimamjkir vi hann hreppsnefndinni a skaffa honum kaupamann a eg megi hanga einn me alla mna vesld."

Me enna lestur fr hann inn.

a var ekkert skemmtilegt a koma bastofuna. Flest af flkinu l rminu nema orbjrg, hn var a hita ketilinn eldhsinu, og tvr elstu dturnar; r voru a mjlka krnar.

rni l ar rmi fram vi stafninn og hallaist upp vi dogg; hann var alltaf smhstandi og stundi vi; hann var allur lrandi sveittur og var mjg mtt.

Honum hafi fari dagversnandi san hann kom heim; hann hafi ll einkenni hinnar svsnustu sullaveiki, bi holinu og lka lungunum.

"Ekki mun r batna heldur en vant er, a mun ganga svo," sagi Bjrn egar hann kom inn og fleygi sr um lei aftur bak upp rm sitt.

"Ekki finnst mr a, hstinn hefir veri mr me erfiasta mti ntt."

"J, og n eru eir farnir a lmast tnunum hrna kotunum kring."

rni jnkai vi v.

"Eg m til me a f mr kaupamann; hann Jn Bari er binn a taka kaupamann, hreppstjrinn hefir vst sent honum hann."

"J, hann getur n heldur ekkert unni sjlfur, en brnin mrg."

"J, ekkert unni sjlfur - en er a ekki eins um mig sem er orinn aldeilis fr me a vinna. Gigtin er svo bin a koma vi baki mr."

rni svarai engu, en hstai vi.

"Eg s ekki a a dugi anna en fara a skja lknirinn ef essu heldur svona fram v ekkert hefir r vst batna af essu gutli fr honum sem kom um daginn."

", ekki finnst mr a."

"a getur ske, a er eins og vant er me a sulli fr honum. Atl' eg tti ekki a reyna a fara til hans aftur?"

"J."

Bjrn reis upp vi olnboga, tk til munntbaksdsanna og br upp sig bita; svo st hann upp og gekk fram a nsta rmi og fr a reifa ar fyrir sr; hann kallai: "Siggi, Siggi," hva eftir anna anga til loksins kom hlj upp r rmftunum: "Hvaa blvu lti eru etta, Gunna?" kom upp ljslita hfu upp r rmftunum, og tti a tu vetra gamall drengur; hann reis upp rminu og neri augun.

"Faru ftur fljtt, strkur, og sktu hann Faxa fyrir mig; eg tla a brega mr upp bi."

Siggi hlt fram a na augun, og var lkast sem hann hefi ekki heyrt skipun fur sns; eftir nokkura bi sagi hann htt og mjklega:

"Mamma, er ekki kaffi mitt komi."

"a er n a koma, drengur minn," sagi hn um lei og hn kom inn r bastofudyrunum me ketilinn rjkandi.

Hn bj t knnuna og hellti og reyndi kaffi me v a spa knnusttnum. San hellti hn sr bolla og drakk hann; svo btti hn aftur knnuna r katlinum og fr a skenkja hinum.

Svo drakk hn seinasta bollann sjlf; tvr yngstu telpurnar voru ekki vaknaar og fengu v ekkert ; eim var geymt a.

Siggi fr n a kla sig og rlti af sta eftir hestinum me beisli handleggnum.

" eg ekki a bija hann a koma, ef hann fst til ess?"

"Ofbo tti mr vnt um a."

"a er n held eg ekki vst a hann veri tagltkur, etta er svoddan blvaur hrosshaus."

"J, hann kemur ef biur hann almennilega um a; eg treysti mr ekki til a lsa v almennilega nema eg tali vi hann."

"Jja, hreppstjrinn verur a sj um borgunina handa honum."

", hefir a eins og vilt."

Litlu sar rei karl af sta a skja lkninn.


a var jfnu bu nns og miaftans egar Bjrn gamli kom hlai me lkninn; hlai var allt rennandi blautt v a a hafi komi demba um daginn.

eir fru v af baki fyrir austan b; Siggi var ti og tk vi hestunum.

Svo fr Bjrn inn og leiddi lkninn eftir sr; egar eir komu gegnt eldhsdyrunum leit Bjrn inn dyrnar og kallai:

"Settu upp ketilinn, Tobba, lknirinn er kominn."

"Hann er glinni," var svara fyrir innan.

Svo hldu eir inn.

a var ekki frleg sjn fyrir lkninn a koma bastofudyrnar.

Bastofan var tveimur stafglfum, og voru sn tv rmblin undir hvorri hli; hn var me moldarglfi; iljum var slegi fyrir beggja megin vi bastofudyrnar og hurarflak fyrir leurhjrum; fyrir framan var glf sem svarai hlfu stafglfi lengd.

Fyrir ofan rmi var slegi tveim fjlum til a hylja veggina.

Uppi yfir voru leifar af gamalli skars, en svo var hn fin a hn bungai inn milli sperranna; sumstaar voru partar af borunum dottnir r og hngu ar inn torfur r ekjunni, hlfvotar og hvtar af myglu.

Gluggi var framstafni me fjrum rum ; flestar voru r sprungnar, en eina vantai hlfa; upp gati var stungi gmlum barnsskyrturfli.

rni l rminu vi stafninn til hgri handar; hann snri sr til veggjar og mkti.

rminu mti honum stu tvr elstu systur hans; nnur var a bta sokka, hin a hekla.

fremra rminu til hgri handar voru tvr yngri systur hans; nnur eirra var sex vetra, hin fjgra.

r hktu hver mti annarri uppi blinu og hfu milli sn mstrtttan hvolp, rmlega hlfvaxinn.

r hldu hndum saman yfir hvolpinn og rru og sungu hva af tk essa gmlu slensku hrakbgu me barnaframburi snum:

Fadd' att o' 'u,
ddu gjjji du,
habbu ktt fi' keji
o' keiddu d Eji.

hinu rminu var ekkert nema flkur og kfort til fta.

miju glfi var Kpi og var a sleikja innan skyrask.

egar Bjrn opnai hurina hleypti hann lkninum inn undan sr; eldri stlkurnar stu upp mti honum; telpurnar rminu litu fyrst hann, hvinu san upp me gurlegt hlj og byltu sr niur; hvolpurinn mstrttti skrkti og hrkklaist ofan glf.

Vi etta vaknai rni og snri sr fram rminu.

Lknirinn heilsai honum og stlkunum og settist rmstokkinn.

En honum gnai daunninn bastofunni; ar var enginn strompur heldur en annarstaar Suurlandi, og v sur vindsmugur glugganum. Hann seildist v til skyrturfilsins og tk hann burt r glugganum.

a var eins og ntt lf streymdi inn bastofuna.

Svo fr hann a tala vi rna.

Samtal eirra er ekki efni sgu essarar; en niurstaan af samtali essu var s a lknirinn var ess fullvs a hann var veikur af megnustu sullaveiki.

ykktin var reyndar ekki geysilega mikil, en hvar sem hann tk kviarholinu uru fyrir honum einlgir sullahntar; hann gekk lka r skugga um a a lungun voru lka ll spillt af v sama.

Hann urfti ekki lengri bi til ess a sj a rni var gersamlega lknandi.

Orsakirnar gat hann fari nrri um af v sem hann s egar hann kom inn.

Hann fkk rna einhver meul, friandi og styrkjandi meul til ess a reyna a firra hann kvlum ann tma sem hann tti eftir lifa.

Bjrn hafi veri frammi mean lknirinn talai vi rna.

N kom hann inn og orbjrg me honum.

"Faru og sktu fram spn ask handa honum ppa," sagi orbjrg lgt vi eldri stlkuna; hn reif egar askinn sem Kpi var a sleikja ur og fr fram me hann.

orbjrg vatt sr n a kistlinum sem var rmsendanum og setti hann ketil og knnu; svo fr hn fram aftur og kom me bollapr tvenn.

Hn fr svo a setja saman kaffi.

Svo tk hn bollaprin og fr a fgja au svuntuhorninu snu; ar sem ekki vildi ganga vel af eim br hn tungunni og vtti annig; svo egar a var bi tk hn stran sykurmola upp r vasa snum, rtti Birni hann og sagi:

"Eg treysti mr ekki til a bta etta."

a bar tvennt a einu: kona hans rtti honum sykurmolann, og dttir hans kom me ask a framan. Hann tk fyrst vi askinum og setti hann rmshorni hj sr; svo tk hann vi molanum, tk hnf upp r vasa snum og lagi molann rmbrkina; san setti hann hnfinn molann og sl me hnefanum svo a annar parturinn hraut ofan glf, en bitinn ofan me brkinni rmi.

Svo tk hann upp molana og fkk kerlingu.

Hn r n vi a bta og muldi ofan undirbolla.

Karl fr a fst vi askinn.

etta st styttri tma en arf til a lesa essi or.

Lknirinn horfi egjandi .

"Hvernig lst yur rna minn?" spuri karl er hann var binn a f sr nokkra spni r askinum.

"Hann er ekkert litlegur, og a sem mr ykir leiinlegra a sj, a essi veikindi hans munu vera i miki ykkur a kenna!"

"Okkur!" sgu bi hjnin einu og litu strum augum lkninn.

"J, ykkur, eg s a strax og eg kom inn, og v betur nna, og a er satt."

"Hvernig svo sem tti a a vera?"

"Eg s i lti hundana sleikja innan hj ykkur askana."

" j, a hefir n lengst veri vani hj okkur a eg hefi lofa hundinum mnum a rfa askinn minn."

"Og fyrir a er n rni litli lklega svona veikur; a er sullaveiki sem a honum gengur."

"So?"

"Hafi r ekki s kveri um sullaveikina?"

"Eg man a ekki."

"J, j," tk kerling fram um lei og hn saup knnusttnum til ess a reyna kaffi; "a kom hrna einhvern tma fr honum Kristinn Skeium; vi lsum a."

"J, eg man a nna, a er tr eg sagt ar a hundarnir bi til sullina."

"Og a er heldur aldrei nema satt; a fara bandormaegg r eim matinn og ftin flki og hinga og anga og berast svoleiis ofan a."

Rtt er a."

Rtt essu stkk mstrttti hvolpurinn upp rmi til barnanna aftur og fr a sleikja ara eirra framan.

"egar hundarnir eru ltnir lta svona vi brnin, er ekki von a vel fari," sagi lknirinn, st upp og benti rmi.

"Og ekki sr n eim hinum brnunum okkar, heilsuna hafa au, og hafa au ekki sur leiki sr a aumingja hundunum en hann," sagi orbjrg brosandi og klappai eim strttta rminu.

"Jja, a getur veri," svarai lknirinn stuttlega og tk hattinn sinn.

"a tti a bja yur kaffibolla, a er alveg bi," sagi Bjrn og lt fr sr askinn og st upp lka.

"Nei, akk' yur fyrir, eg hefi ekki lyst kaffi nna."

"Ekki lyst kaffi!" kallai orbjrg upp yfir sig og leit upp hann strum augum; a gekk alveg fram af henni a nokkur maur heiminum skyldi nokkurn tma geta haft lyst kaffi.

"Nei, ekki nna," svarai lknirinn, "veri r slir."

Svo kvaddi hann bastofunni.

Hann kastai kveju telpurnar og hvolpinn rminu, en r svruu me v einu a hrna htt upp yfir sig og bylta sr upp horni eins og ur.

En rtt v a lknirinn var a fara fram r bastofudyrunum sagi Bjrn:

"Eg held a s ffa aftan lkninum, eg tla a taka hana," og svo tndi hann nokkura gra smhnora aftan af kpunni hans.

a var oft svo Gerum egar heldri gestir komu, t. d. egar presturinn var a hsvitja, a a urfti a tna af eim fifuhnora um lei og eir fru.

Um lei og lknirinn kvaddi spuri Bjrn hann a hvort rni mundi ekki koma svo fljtt til a hann gti slegi eitthva sumar.

"a er mgulegt," svarai lknirinn.

"Hva kostar ferin og meulin?"

"Fjrar krnur og fimmtu aura."

"a er svo; hreppstjrinn borgar a vst."

"Eg bjst lka vi a leita ess ar."

"Jja."

Svo kvaddi lknirinn og rei burt.

egar Bjrn kom inn var hann illu skapi.

"a er skrri lknirinn, andskotinn svarna; a er eins og vant er a leita til eirra, og svo not og stolt tilbt."

"Og vilja ekki kaffi hj okkur!" sagi orbjrg; hn var a enda vi r bollanum lknisins; bollinn st ar tmur, mdkkur litinn.

"Hann sagi rni gti ekkert slegi sumar - eg m ra t morgun a tvega mr kaupamann."

Lengra komst hann ekki v a kom kaffibollinn.

voru ekki brnin rminu heldur sett hj.

rni var enn vi sama um hfudag, ea llu heldur lakari eins og vonlegt var. Meulin fr lkninum deyfu mestu rautirnar, en ekki heldur meira.

Hann var orinn sannfrur um a hann mundi deyja.

Bjrn gamli fkk kaupamanninn og urfti v ekki a berja sr um a a heyskapurinn gengi ekki svona nokkurn veginn; hann var lka stundum sjlfur vi hann a hann vri farinn a bila.

- Um etta leyti frttist a um sveitina a ntt hjlpri vri a ferast um sveitina.

a fr eins og logi yfir akur a smundur homopati vri lei um sveitina a lkna meinsemdir manna.

Hann hafi veri alinn upp ar nstu sveit; egar hann var unglingur flktist hann suur a sj og var alekktur ar flestum veiistum.

Hann var sendur kaupavinnu sumrin og ltinn ra vetrum.

En innan skamms fr honum a ykja etta lf of erfitt og strsamt; hann vildi geta komist af me lttara mti. Hann vildi komast upp a lag a lifa annarra sveita.

En hann var svo hygginn a hann fann a til ess a komast laglega af me a var hann a koma v svo fyrir a a liti svo t sem a vri annarra ga a hann lifi eim.

Eftir nokkura umhugsun fann hann a hann gat komist nokku reksplinn me a.

Hann var "kngsins lausamaur".

egar hann var einu sinni fer einhverstaar upp sveit s hann ar af tilviljun bk uppi hillu.

Hann fr a skoa bkina, fremur af hgmaskap en af v a hann vri hneigur fyrir bkur.

a var homopatisk lkningabk.

opnaist fyrir honum allt einu hvernig hann gti best komist af.

Honum datt hug a hann hafi heyrt ess geti a margir ntir og gir menn hefu fengist vi homopatiskar lkningar og gefist a vel og veri litnir me bestu lknum lands vors.

En hann vissi lka til ess a sumir eirra hfu veri fljtir a lra sem fst vi hana.

Hann var svipstundu orinn allra besti homopati.

Hann rei egar til Reykjavkur, keypti bkina bkaslub og kynnti sr hana viku.

Svo keypti hann sr meul, spiritus, sykur og smgls og fr a lkna.

Um sumari fr hann kaupavinnu norur sveitir og lknai ar miki og geri marga ga sem hraslknarnir voru gengnir fr.

Um veturinn var hann vi rra, en kom sr lka dlti niur dnsku.

Svo vildi til um veturinn a a var strt bkauppbo Reykjavk; ar keypti hann sr nokkrar danskar og skar skrur; ar meal var af tilviljun eitt bindi r lyfjafri Hahnemanns.

Sumt af skrum essum hafi hann svo me sr, ef hans var eitthva vitja, og sagi a vri lkningabkur.

Nsta sumar - a sem saga vor fer fram - r hann af a fara ekki kaupavinnu; hann hafi ori ess var a sumir homopatar tku sr fer hendur um sveitir sumrum til a lkna og fengi annig mat og peninga fyrir lti.

Hann r af a hafa a eins; vermenn hfu bori kraftaverkasgur af honum upp um sveitirnar svo a hann tti sr vsa asknina hvar sem hann fri um.

Hann keypti v reyklitu gleraugu og bj sig til ferar.

En hann var ekki einn; fylgd me honum rist barmaur sunnan r Keflavk sem hafi veri rekinn aan fyrir ofdrykkju.

eir lgu bir af sta austur yfir heii.

- ara en a frttist a slkur maur vri fer flykktust menn saman til ess a leita hj honum ra og bta.

Hreppstjrinn og oddvitinn sjlfur, Kristinn Skeium, var eitthva lasinn um etta leyti, og hafi lkninum ekki geta tekist a lkna hann a fullu; hann gat varla hrrt sig fyrir bakverk.

Hann kom anga, lt meul, og Kristinn komst ftur eftir rj daga.

Honum dvaldist nokkura daga ar uppi um bina, en egar hann fr ofan hj aftur var seti fyrir honum einhverstaar til a f hann til a koma vi Gerum.

egar anga kom var Bjrn gamli ti a leggja ljinn sinn. Hann gekk t mti homopatanum.

eir hfu ekkst vel fyrir fum rum; eigi a sur kastai smundur kveju hann annig:

"Slir veri r n, Bjrn minn."

Bjrn bjst ekki vi ringum af smundi og var v a ori:

"Kondu - slir!"

Svo bau hann eim inn.

Hann vsai fylgdarmanninum til stis hj sr bli, en smundur taldi sr sjlfsagt a setjast hj sjklingnum.

"Miki er rni minn lasinn alltaf, og fer snist mr heldur versnandi; eg er binn a fara tvisvar til lknisins, og stti hann ru sinni, og a gerir ekkert a."

rni hallaist upp vi dogg rminu; honum var ungt um a anda og suai hrygla fyrir brjstinu; vi og vi kom hgur hstakjltur.

Hann var ekki orinn nema skinin beinin.

"J, eg s a," svarai homopatinn; hann horfi hann gegnum reyklituu gleraugun.

Hann fr n a spyrja rna msum spurningum og fara hndum um hann.

"J, hann er fjarskalega veikur, mr lst illa hann."

"Hva haldi r gangi n a honum?"

"Ja . . . a er miki - miki sjaldgf veiki hr landi; a er lklegast a fir lknar ekki hana."

"Ja, a er rtt; lknirinn okkar sagi n a vri sullaveiki og kenndi hundunum hrna um a, tri eg."

smundur hristi hfui eins og honum ofbyi slk fviska og sagi hgt og eins og hann vgi orin:

"Nei, a er svo langt fr v eins og eg veit ekki hva; eg ekki vel essa veiki."

"Rtt er a, ja a veit eg."

"Ja, sei sei j; a er eins konar langvinn, sem eir kalla, kronisk taugafeber sem kemur svona fram; a koma blguhntar allt holdi, og andardrtturinn verur allur fugur og elilegur; a safnast saman kolsruloft lungunum strum belgjum sem ekki getur komist burt; a orsakar hstann og svitann."

Bjrn var alveg forvia essari ekkingu.

"Og hlrur lknirinn sagi etta vri sullaveiki og kenndi hundunum um; hann hefir vst hugsa a af v a hann s hund sleikja ask hrna."

"J, eg hefi heyrt etta; eir breia essa kenningu t Reykjavk; en eg ver a lta a a s tm vitleysa; a mlir allt mti v, bi vsindalega og verklega."

"En er nokku hollt a lta hunda sleikja innan askinn sinn?"

"Ja, eg ver a segja, eftir v sem mr finnst vri a okkalegra a minnsta kosti a vo upp lti eftir."

"j, vi hfum n ekki hentugleika v hrna, ftklingarnir, a standa arfavottum; vi hfum n anna vi tmann a gera."

"Ojja, a gengur n svo. - En hva essa vesld rna snertir, er a n kannski vorkunn a lknirinn ekkti hana ekki; hn er mjg ft hr landi; eg er binn a sj imarga sjkdma hr landi, en enna s eg hr fyrsta sinn."

"En r hafi s hann ur?"

"J, eg s hann fyrra Noregi egar eg var ar."

"N, r hafi siglt!"

"J, eg br mr til Noregs fyrravetur til ess a fullkomna mig lknisfrinni; ar var eg um tma vi homopatiskan sptala, og ar var einn maur veikur af essari taugafeber."

"Og batnai honum?"

"eim tlai ekki a ganga greitt me hann, sptalalknurunum; eg hafi me mr gamla ska lkningabk sem mr var send fr skalandi hittefyrra, sem eir hldu ar vi sptalann a vri komin r gildi; mr hafi oft reynst hn vel svo eg fr a blaa henni og fann meal sem mr leist vel ; eg fr svo til yfirlknisins vi sptalann og sndi honum, hva arna st og sagi honum a mr litist n helst a reyna etta meal; hann virti mig fyrst varla svars, en eg var anga til a naua vi hann a hann sagi loksins hlfbyrstur: "N jja, faru og gefu honum a inn." Eg lt ekki segja mr a tvisvar, eins og i kannski geti nrri, og fr til og gaf manninum inn og hafi einn af undirlknurunum me mr; svo gaf eg honum inn aftur; svo kom yfirlknirinn og spuri hlf glottaralega hvort honum vri ekki fari a batna; eg sagi honum hann skyldi geyma a hlja anga til kvld og gaf honum inn rija sinn, og fr a hrfa; honum ltti svo strum, og eftir viku var hann kominn ftur."

Allir bastofunni stru agndofa smund mean hann sagi essa sgu; hann sagi hana ofur hgt og gtilega eins og honum kmi sst til hugar a telja sr etta meistaraverk til gildis. Hann hallai bara einstku sinnum og horfi svolti spekingslega t undan gleraugunum. a var aus hann vissi vi hverja hann tti.

a var fyrst ofurltil gn; svo sagi Bjrn:

"J, a er svo."

" kom n samt sptalalknirinn til mn og var heldur gilegri en ur; hann ba mig fyrir alla muni a selja sr essa bk, en a sagist eg aldrei gera; hann gti "bestilt" hana ef hann vildi; svo bau hann mr og enda ba mig a vera undirlknir vi sptalann hj sr og bau mr 1200 krna laun og allt frtt, en eg vildi a ekki; eg vissi etta sem var, a a voru svo margir slandi sem la og la, en f enga hjlp meina sinna, svo eg hlt a eg geri betur a fara til slands aftur og reyna a hjlpa ar einhverjum veikum."

"Borgai hann yur ekki vel, essi maur?"

"J, honum frst vel vi mig: hann gaf mr 50 krnur egar eg fr."

"Var hann n eins veikur eins og rni er nna?"

"Nei, ekki nrri v, en ef hann hefi ekki fengi essi meul tma hefi hann sjlfsagt fari eins."

"Haldi r a r geti btt rna mnum eins vel og honum?"

Homopatinn horfi rna um stund og sagi san byggilega:

"J - hefi eg komi svo sem fyrir mnui, hefi eg skula gera hann gan viku, en n verur verra viureignar; bi er a ori seint og svo hefir a vst skemmt sem lknirinn hefir veri a kka vi hann; m eg sj meulin fr honum?"

Bjrn gamli st upp og seildist upp hillu uppi yfir glugganum og kom me tv gls: anna eirra var nrri tmt, en hitt framt a v hlft.

smundur tk vi glsunum, hlt eim upp vi gluggann og hristi; hann hristi hfui nokkrum sinnum og skoai vandlega milli; loksins sagi hann:

"Ekki skal mig kynja a seint gengi me batann; vlkur dmalaus bjnaskapur."

"ekki r essi meul?"

"Oj, eg held a."

"Og au hafa nttrlega ekki tt vi!"

"Eg held sur; mig stansar v a hann skuli ekki hafa drepi hann essum fjanda."

"Mr linai oftast rautin af essum dropum," stamai rni rminu.

"a get eg vel mynda mr; au lina oft br a sem au skemma v meira egar fr lur."

Svo lt hann glsin t gluggann og sagi um lei:

"a er ekki vert a taka oftar r eim tappann."

Svo leit hann til fylgdarmannsins og sagi:

"Hefiru tskuna mna nokkurstaar arna hj r?"

Hinn jtti v; hann tk upp stra hnakktsku r rmshorninu og rtti smundi.

Hann leysir upp tskuna og tekur upp r henni bk eina litla; hann blaar henni um stund, kinkar san kolli og leggur hana svo hj sr; san tekur hann ara bk, fremur ellilega, alskinni, upp r tskunni; hann blaai henni um stund og gerir mist a skjta gleraugunum upp enni ea niur nefi aftur. Loksins eftir nokkura stund segir hann:

"Hrna mun a koma."

etta var lkningabkin gta; seinna bru mlugir og illkvittnir menn a t a etta hefi veri sk landafri, prentu 1790, nrfellt 10 rum ur en Hahnemann kom upp me hina nafnkunnu lkningaafer sna.

San tk hann upp r tskunni stokk allstran svo a vel fyllti hana hlfa; a var lyfjabri.

"J, eg vonast eftir a geta gert hann gan, en a verur ekki nema me lngum tma han af; hrna kemur a," sagi hann og tk upp glas lti og leit yfirbindinguna; ar var nafn mealsins skrifa; "eg arf a f rj tm gls."

Fylgdarmaurinn tk til hliartsku mikillar af selskinni; var tluvert henni af smum mealaglsum; voru au flttu hlmflttur sttunum, og hfu veri 25 hverri flttu.

"Hva str?" spuri s sem var me.

"Vi skulum hafa a misortina," svarai smundur og tk nnur tv gls upp r stokknum hj sr.

Fylgdarmaurinn rtti honum rj tu gramma gls.

smundur tk n vnandaflsku upp r tskunni og hellti litlu glsin svo a au voru nkvmlega mitt milli hlfs og fulls; san lt hann eitt eirra tvo dropa af lyfinni r einu glasinu, en sinn dropann r hverju glasi hvort hinna.

Fylgdarmaurinn rtti honum rj tappa; hann stakk eim glsin og skrifai "a" einn eirra, "b" annan og "c" hinn rija.

"i munu ekki geta l mr blek og penna og gefi mr papprsmia?"

a var fari a leita, en ekkert af essu var til.

eir flagar hfu blant egar til kom, og annar eirra reif bla upp r vasakveri snu. a var forskriftin skrifu.

Hn hljai annig:

"Fyrsta daginn skal rni taka inn 4 dropa kvld og morgna r a, annan daginn 3 dropa risvar dag r b og rija daginn 3 dropa risvar dag r c; fjra daginn brki hann ekkert; og svo eins aftur; takist inn hvtasykri; finnist honum inntkurnar of sterkar skal minnka r um einn dropa. Svona skal etta brkast ar til bi er.

Rtt essu kom kaffi; a hafi gengi heldur seint me a af v a orbjrg hafi veri bein ar r nsta koti a lta sig vita egar lknirinn kmi; en er hn fr gat hn mgulega stai af sr a ba ekki eftir kaffi af v a a baust.

Ekki bar ru en eir flagar gti drukki a, og var a sterkara lagi.

egar smundur var binn a skila bollanum, sagi hann:

"Ekki bst eg vi a rni komist ftur fyrri en eftir mnu, en ef eg reikna rtt t, sem mr hefir reyndar sjaldan fatast, hafi eg lagt mig til eins og nna, og ef i haldi reglulega fram me meulin, vonast eg eftir a hann veri albata um jlafstubyrjun."

"tli a s munur ea hin skpin sem kom sumar, sem gaf litlar vonir og slettur tilbt," sagi orbjrg um lei og hn saup t af r bollanum snum.

essu komu bo inn a a vri flk ti sem vildi tala vi lkninn.

"J, v liggur ekki svo , faru t og segu v a eg skuli koma strax," sagi hann vi ann er boin bar og snri sr san til Bjarnar; "er a nokku meira?"

"Nei, en hva kostar n etta allt saman?"

"J, a er n nokku alls: fer mn hinga og fyrirhfn kostar 3 krnur, og 1 krnu fyrir fylgdarmanninn, og svo kosta meulin 4 krnur; a er mgulegt fyrir mig a selja a billegra; a eru alls 8 krnur."

"J."

"Meulin vera mr fjarska dr; eg vil nefnilega ekki sj essi meul sem fst Reykjavk, a er allt margsvikinn og forleginn rkalli; eg bestilti au beina lei sunnan r skalandi, og stundum hefi eg fengi au fr Pars; a m geta v nrri hvort au eru ekki g og vndu v a au eru meira en helmingi drari ar innkaupinu en au eru Reykjavk."

"J, a er rtt, eru au vst ekki kraftlaus."

"Nei," svarai hann og hristi hfui gn vi, " essum stokk eru mrg au meul sem einn dropi vri ngur til a drepa sterkasta mann me; en stokkurinn kostai lka 170 krnur."

"J, 170 krnur, j, a er vst meira en vatni tmt."

"tli r a borga etta hrna ea hva?"

"Eg hefi a ekki til; nefndi ekki hreppstjrinn, hann Kristinn Skeium, eitthva um a ef yar vri leita han?"

"J, a mun hafa veri, en haldi r a eg fari a skja a upp til hans? Minn tmi er alltof drmtur til ess."

"Nei, a er engin von; en r veri hrna einhverstaar hverfinu ntt, a koma svo margir til a finna yur hrna; hr eru einir tveir sveitarlimir veikir, og a verur vst sent til hans upp borgun fyrir meul handa eim."

"J, a er gott, sendi eg honum reikning me; en hva eg vildi segja - er hann ekki Jn Efrageriskoti einna efnaastur hrna - er ekki stofa til hj honum?"

"J, eg held hann s efnaur, hann Jn - mraur af llu," sagi Bjrn me ausrri fund mlrmnum.

"a verur best fyrir yur a f ar a vera ntt og f a taka mti flki stofunni ar."

"Eg var einmitt a hugsa um a; komi r ekki t?"

"J."

smundur tk mealatskuna og hatt sinn og kvaddi er inni voru; Bjrn tk glasatskuna hnd sr, tndi ffuhnorana gmlu af kpu smundar og gekk svo t.

a voru einir sj ea tta sem biu homopatans ti; en hann kvast tla upp a Koti, og ar yri eir a finna sig.

eir riu svo af sta flagar og ll sjklingahalarfan gangandi eftir.

- Daginn eftir fr hann af sta r hverfinu; hann hafi heyrt raunatlur 14 sjklinga og lkna eim llum, lesi tvisvar upp sguna um sptalann Noregi, nema sjkdmsnafni breyttist eftir stum; hann fr aan me 64 krnur vasanum.

- a er sorglegt til ess a vita a slkir menn skuli ekki urfa anna en ng gort og nga brfni til ess a f flesta til a tra sr fyrir lfi og heilsu.

Lkningalyf eru eins og voi vita hndum hj eim; eir vita ekki hva eir fara me.

eir hafa enga hugmynd um byggingu mannlegs lkama, enga hugmynd um eli og verkanir lyfja, enga hugmynd um eli sjkdma.

En eir vita a eir geta tlt ffringa til a tra sr; eir raka saman f af annarra heimsku.

ess er sst a synja a eir rekist a lta rtt lyf vi einhverjum sjkdmi og hann batni.

En hva margir hafa haft illt af eim, hva margir daua?

v eru engin lg og enginn dmur til a stemma stigu fyrir slku?

Hvar er a a finna sem geti varna v?

a arf meira en gort og meulin glsunum til ess a heyja vel hlmgnguna vi dauann.

a er ekking og menntun - og nttra!


A hlfum mnui linum var rni dinn.


a m geta v nrri a Bjrn Gerum tti ekki vel gott me a a komast af eftir a a rni var dinn, eins farinn og slitinn eins og hann kvast vera orinn.

Hann fr v a finna hreppstjrann um hausti eftir gngurnar til ess a f hj honum eitthva a lifa af.

"Mr snist n ekki vera orinn svo srlega afturfararlegur, Bjrn, a minnsta kosti ertu brilegum holdum," sagi Kristinn hreppstjri vi hann egar Bjrn var kominn inn stofuna til hans; "eg er hrddur um gtir haldi ig betur a en gerir."

"Eg held a r tti a vera kunnugast um a a eg hefi unni baki brotnu fyrir essum hp mnum me heilsulausa konuna; fyrir a er eg n orinn eins og eg er."

En mr ykir vera heldur dr sveitinni: ert yngstur allra etta ri."

"J j tl' a s miki meira en essi ttekt og krnurnar vor af gjafapeningunum slu sem hvergi sjst, og svo styrkur handa kaupamanninum sumar, og svo meulin handa honum rna sluga."

"J, er etta n ekki allt nokku?"

"Eg kemst mgulega af me a, sr a sjlfur."

" ert n binn a f framt a 40 krnur af gjafaf og mealakostna og svo 240 fiska handa kaupamanninum; etta finnst mr n vera allt nokku."

"J, hva sem v n lur, annahvort ver eg n a drepast ea f allt a tveim tunnum af kornmat haust, og svo gn af kaffi og tbaki egar eg f ekkert r sj vetur."

"Eg held gtir n ri sjlfur vetur, eg held a vri ekki ofverki stelpnanna a gegna essum fu skepnum."

"i eigi bgt me a tra v a eg s ekki fr um alla vinnu, nei, mr er ori mgulegt a ra, hva feginn sem eg vildi."

" hefir n aldrei nennt v um na daga."

"Og lguru a, eg rri sj vertir mean eg oldi.

"tl' hefir ekki ola ttundu?" svarai hreppstjrinn, st upp og tk bk og leit hana. "En hva sem v lur n, verum vi a taka ig upp og setja stelpurnar vinnumennsku og kerlinguna og krakkana hreppinn og lta ig sj fyrir r sjlfan."

"Eg held eg reyni a ba mean eg get; lklega verur hitt ekki lttara fyrir ykkur, gu menn; en i geri ykkar vsu vi okkur ftklingana eins og i eru mennirnir til."

"N - hvernig a fara a v egar i eyi heilu magaframfri kaffi og tbak?"

"Vi hfum enga heilsu ef vi hfum a ekki; vi megum til."

" hefir n lengi veri og verur lklega lengst versti kletturinn sem okkur liggur hrna sveitinni, a ekki af okkur a ganga."

"a er n ekki til neins a tala um a; en skyldi eg eiga von a f eitthva?"

"tl' vi megum ekki til? a er eftir nokku af gjafapeningunum; vi tlum n a kaupa fyrir a kornmat, og svo verur v skipt milli eirra sem helst urfa; fr lklega eitthva af v."

"Og ekki anna?"

"Hva svo sem anna?"

"Eg m til a f dlti ttekt ea peningum."

"Nei, tkst tman arfa vor."

"J, vi komumst mgulega af; eg vildi vrir orinn eins ftkur eins og eg svo sem eitt r til ess a reyna hvernig a er."

"A minnsta kosti skyldi eg ekki liggja leti og mennsku og byrja v a taka t eintman blvaan arfa."

"tl' ynnir miki me bakverkinn sem hafir sumar?"

" hefir n ekki heldur haft af honum a segja; en getur ekki fengi meira en komi er og svo sem hlftunnu ea svo af kornmat; a er svo ungt sveitinni hrna."

"Jja, a tekur v ekki a tala um a, og vertu sll."

Og ur en Kristinn vissi hvaan sig st veri var Bjrn rokinn t r stofunni og kominn bak hesti snum og riinn burt.


Daginn eftir lagi Bjrn af sta a finna sslumanninn.

Hann tlistai a fyrir honum hvlkum kjrum hann yri a sta af sveitarstjrninni heima; hann bar ftkt sna, vesld, missi, brn og bgindi svo fram eins og s sem hefir ori fyrir hinu srgrtilegasta ranglti af gui og mnnum.

Sslumanninum fannst hann hafa rttu mli a standa og lofai honum gu um a a skrifa sveitarnefndinni til ur en niurseta fri fram og niurjfnun.

Bjrn rei heim me essi skil og var hinn ktasti me sjlfum sr; n vissi hann hvar hann tti a leita rttar sns ef hann yrfti.

Hann rei hgt heim um kveldi, og var ori framori er hann kom heim; tungl skjum og veur var hi fegursta. Hann spretti af Faxa snum, fleygi hnakknum bjarkampinn og hleypti svo Faxa t tni.

En egar hann kom inn kom hann ekki a tmum kofunum.

ar voru tveir menn komnir, og stu bir a slturdiskum inni rmi.

mti eim stu rjr af mgunum; tvr hinar yngri stu undir litlu systrum snum.

Siggi, Kpi og mstrttti hvolpurinn lgu allir uppi fremra rminu.

"Er ekki kaffi skp drt ar?" spuri orbjrg.

"Og nefndu ekki skpin," svarai annar eirra er vi slturdiskana sat, "a kostar ar etta 10-12 aura pundi ef maur nennir ekki a skja a sjlfur; a sprettur ar um hagann eins og berin heima slandi, og a er augert svona seinni part sumars a tna ar 20 pund dag."

", a er miki blessa land, anga vildi' eg vri komin - Siggi, hlauptu fram og gu a katlinum."

"Gu hefir blessa etta land me gjfum snum vegna sinna truu."

"J, a er munur ea hrna ar sem maur hefir ekki bita ea sopa ofan sig nema me eftirgangsmunum og illdeilum egar heilsan er farin."

"J, gu hefir lka straffa etta land sakir ess gulegleika, og eir sem ekki vilja vera hans truu og skrast, eirra forlg munu vera eins og segir hj Jhannem hans opinberunarbk: og a fr eldur af himnum ofan og eyddi eim, og eim var kasta lifandi elddki sem er helvti sem logar af eldi og brennisteini."

"Og," sagi hann til vibtar, " mun vera, eins og Pll segir ru Tessalonikas, rija, tl' eg, heldur en fimmta: eim mun drottinn tortma me anda sns munns og a engu gjra af v a eir veittu ekki sannleikanum vitku, sem vi berum fram, rtt fyrir a a Gu hafi lti ganga bo undan okkur og lti skipa flkinu Lkas sextnda: hli i eim."

Mgurnar hlustuu orlausar ennan bibluvaal.

Lesarinn hefir vst egar s hverjir voru komnir.

Svona st egar Bjrn kom inn; hann heyri etta samtal bastofudyrunum.

- A viku liinni var allt hans heimaflk skrir mormnar og bar eldri dtur hans mormnaprestsmaddmur.


a kva svo rammt a a Kristinn Skeium var feginn er hann frtti essi tindi. Hann fann hva a mundi ltta hreppnum egar fr lii.

- Um vori eftir keypti Jn Efrageriskoti bi Gerum; og a sem til vantai til ess a etta flk kmist til "Gsenlandsins", ar sem m tna kaffi eins og ber, lagi Kristinn til af sveitarsji; s framlaga sagi hann a vri s mesti gri sem sveitinni hefi skotnast 20 r; a hefi endanum ori tilvinnandi a sslumaurinn hefi skipa sr a ala etta hyski vetur.

- egar "Camoens" ltti akkerum me essa byri, samt fleirum rum af sama tagi, sungu litlu telpurnar kafa: "Fadd' att og u," en Bjrn gamli leit til lands og hristi hfui og sagi:

"etta er blva land, hvar innbarnir eta brau sitt me hugarangri og drekka sitt vatn me hryllingi."

En orbjrg hallai sr a dtrum snum og sagi me mesta ngjusvip:

"i tni nttrlega me mr."

En r snru sr undan og sgu skyndingu:

"Vi maddmurnar, nei takk."

San hefir ekkert frst af Birni Gerum og hyski hans.




Nettgfan - jn 1998