BRARHVARFI



Einu sinni bj kvntur maur Torfastaakoti Biskupstungum sem Jn ht; hann var vel efnaur a gangandi f. egar sagan gjrist tlai hann a fara a eiga stlku sem hj honum var; a var um haust skmmu eftir rttir. Var bi a lsa allar lsingar og bndi binn a tiltaka veisludaginn og farinn a bja.

N kom seinasti dagurinn sem hann tlai a bja flki til veislunnar. Stlkan tlai um daginn a vo vott lk skammt fr bnum og uru au samfera a lknum. Tk hn til vottarins egar hann skildi vi hana.

Lei n a kvldi og kom bndi heim aftur. Gekk hann hj lknum og s a sumt af vottinum var vegi bakkanum og sumt hlfvegi, en sumt l niri lknum. Hugsai hann a stlkunni hefi ori illt og fari heim. Fr hann heim a bnum og spuri eftir henni, en hn hafi ekki komi ar og enginn vissi neitt um hana.

N fr bnda ekki a ltast og leitai hann brarefnis sns me miklum mannsfnui va og lengi. En hn fannst hvergi nokkurstaar. Var svo leitinni htt og fll umtal manna um atbur enna smtt og smtt niur og allar r getgtur sem gjrar hfu veri um hvarf brarefnisins.

Lei n og bei veturinn og nsta sumar til hausts svo a ekkert frttist um stlkuna. En hvarf einu sinni allt fullorna f bndans Torfastaakoti. tti a kynlegt. Leitar n bndi fjrins og finnur ekki. Fr hann sr mann til a leita me sr.

eir ba sig t me nesti og nja sk og leita n upp til jkla. Fara eir va um fjll og firnindi og finna enga skepnu. Gengu eir upp Langajkul og norur eftir honum til ess a hafa sem mest vsni. En egar eir voru vel komnir upp jkulinn skall svartaoka og bylur svo eir villtust og vissu ekki hvert eir fru. Gengu eir svo lengi eitthva t blinn anga til loksins a eir fundu halla undan fti. Hvetja eir spori og koma loks niur dal einn, og ofan hann fru eir. ar var okulaust.

Su eir a etta var seint mjg degi. B su eir dalnum; anga gengu eir og drpu dyr. Kom ar kona til dyra. eir heilsuu henni og spuru hvort eir mundu f a vera ar um nttina. Hn sagi a a mundu eir f.

eir spuru hva brinn hti og hvert eir vru komnir; v eir sgust ekki vita a af v eir hefu veri a villast allan daginn. Hn spuri aftur hva eir hldu um a hvar eir vru. eir sgu a a yri a vera einhverstaar fyrir noran eim tti a kynlegt a eir vru komnir svo langt svo stuttum tma.

Konan sagi eim a koma inn binn; eir mundu seinna f a vita hvert eir vru komnir. Leiir hn n inn bastofu og inn afilja hs rum endanum. Fr hn burtu fr eim, en a vrmu spori kemur ar inn stlka um tvtugsaldur, fr og fjrleg, me kertaljs hendinni.

eir heilsa henni og tekur hn v vel. San dregur hn af eim vosklin og tekur ll ft fr eim, sokka og sk og hva eina. En egar eir sj a hn tlar burtu me ftin bija eir hana a gjra a ekki; v eir voru ekki alls kostar hrddir um a sr vri hr httulaust.

Hn sagi a sr hefi veri skipa etta og fr hn svo me ll ft eirra, skildi eftir ljsi, en skelldi hshurinni ls eftir sr. Voru eir n kyrrir inni hsinu fjrleitarmennirnir og smeykir mjg um sig.

A litlum tma linum heyra eir bari dyr. Su eir gegnum boru hshurinni a konan sem ur bau eim inn gekk me ljs til dyranna. Kom hn fljtt inn aftur og me henni karlmaur. Stanmdust au fyrir framan hsdyrnar og fr hann a skafa af sr.

"Fannstu ll lmbin ?" spyr hn.

"J," segir hann.

"Gott er a," segir hn og gengur burtu.

A litlum tma linum heyrist aftur bari. Fer sama kona me ljs til dyranna og kemur aftur og karlmaur me henni. au stanmast vi hsdyrnar og fer hann a skafa af sr.

"Fannstu allar rnar?" spyr hn.

"J," segir hann.

"a er gott," segir hn og fer svo burtu.

A litlum tma linum er enn bari; fer sama kona me ljs til dyranna og kemur enn me henni karlmaur. au stanmast vi hsdyrnar og fer hann a skafa af sr.

"Fannstu alla sauina?" spyr hn.

"J," segir hann.

"a er gott," segir hn og fer burtu. -

A litlum tma linum heyrist enn bari. Konan gengur til dyranna sem fyrr me ljs og kemur enn karlmaur me henni. Fr hann a skafa af sr fyrir framan hsdyrnar.

spyr konan hann lgt a einhverju og heyrist eim kompnum ekki betur en hn segi: "Fannstu allt kunnuga f?"

"J," sagi hann hlfum hljum.

"a er gott," segir hn og fer burtu. --

A litlum tma linum er enn bari. Konan fer sem fyrr me ljs til dyranna og n kemur inn me henni maur kjlklddur. Af honum fr hn sjlf a skafa sama sta og hinir hfu skafi af sr.

Hann spyr hana hvort nokkrir hafi komi ar dag. Hn segir a vera.

"Voru tekin ll ftin rlanna fr eim og skr og sokkar?" segir hann.

"J," segir hn.

"Vel er a," segir hann.

Fara au svo burtu.

En vi etta seinasta samtal konunnar og kjlmannsins fr feramnnunum heldur en ekki a hitna fyrir alvru um hjartarturnar. Tldu eir n vst a hyski etta vri a taka saman r sn hvernig a skyldi drepa sig. En a ltilli stundu liinni var hshurinni loki upp og kom stlkan inn sem hafi teki og fri eim heita og feita sauaketsspu a bora. San fr hn t og skelldi hurinni ls eftir sr.

Boruu eir eftir lyst sinni svo hrddir sem eir voru. Og me v eir voru reyttir sofnuu eir brum eftir mltina og vknuu vi a veri var a lesa hslestur.

Hresstust eir heldur huga egar eir heyru a, og vntu a sr mundi sur vera neinn hski binn. Lei svo nttin a ekkert bar til tinda.

Morguninn eftir snemma kom stlkan inn til eirra. Hafi hn me sr urr og hrein ft, nnur en sjlfra eirra, og ba fara au v hn sagi a eir ttu a vera ar kyrrir um daginn. Fr hn svo t aftur.

En egar eir voru nklddir kom hn enn inn og bar eim kalt sauaket til a bora og fr san t.

mean eir voru a sna kom konan s um kvldi inn til eirra. Fr hn a spyrja hvaan eir vru. eir sgu henni a. Hn spuri msra frtta r Tungunum, en eir leystu r llu eftir mtti.

spyr hn hvort eir ekki Jn bnda Torfastaakoti, hvort hann hafi misst brarefni sitt fyrra, hva menn hafi hugsa um a og hvernig honum li. Leystu eir r llu essu og Jn sagi til sn hver hann vri.

segir konan honum a hn s hi horfna brarefni hans.

"egar g var a vo vi lkinn forum kom ar randi maur, tk mig og flutti mig hinga. Er hann hr sslumaur dalnum og var nbinn a missa konu sna svo hann tk mig og tti mig. Er hann n ekki heima dag v hann er a taka prf slmu og flknu jfnaarmli dalnum og hefur hann veri v tvo dagana nstu undan. En hann vill tala vi ig," segir hn vi Jn, "og v vill hann a srt hr kyrr dag. Hann vill sums bta r brarrni og gefa r dttur sna, en a er stlkan sem jnai r til sngur grkveldi. Og til ess a koma r hinga til vitals heillai hann f itt til sn og svo sjlfan ig eftir, og mun r vera afhent sauf itt egar fer sta." -

Glanai n yfir eim Jni og voru eir kyrrir um daginn gu yfirlti og skemmtu sr sem best eir gtu.

Um kvldi kom sslumaur heim aftur, en hafi ekki tal af gestum sinum fyrr en um morguninn eftir. Og hvort sem eir tluu margt ea ftt samdist allt svo me eim Jni eins og konan hafi ur sagt honum.

Sagi sslumaur a Jn skyldi koma til sn um vori eftir stlkunni og hafa sama mann me sr ea vera einsamall ella. Skyldi hann hafa me sr svo marga burarhesta sem hann vildi; v hann skyldi f hj sr; v f vri honum til einkis a f hj sr undir sumari; a mundi undireins strjka og aldrei tolla. -

egar eir Jn fru fkk sslumaur honum allt sauf sitt me tlu og fylgdi honum svo langt lei sem hann urfti. -

Vori eftir fr Jn og sami maur me honum og hfu me sr tlf hesta reiingaa. Stti hann heitmey sna og lt sslumaur alls konar matvru hestana fullklyfja.

egar Jn kom heim aftur a Torfastaakoti gekk hann a eiga sslumannsdtturina og bjuggu au til elli Torfastaakoti og unnust vel. Er fr eim kominn mikill ttleggur nijar eirra su hr ekki nefndir.

En eftir v sem nst var komist var tilegumannabygg s sem Jn stti konu sna Hvinverjadalir ea jfadalir Langjkli noranverum. Og lkur hr sgu essari.



(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

Nettgfan - september 1998