DALBINN



Svo bar vi eitt haust a framrskarandi illar heimtur uru sveitum nokkrum og fstu margir a gjrar vri eftirleitir. Einkum fsti ess vinnumaur einn; hann ht Kri. Skorai hann msa til a fara me sr og var einn maur til er lst mundi fara me honum. dr hann alltaf r ferinni og lei svo fram jlafstu. Herti Kri honum, en hann kvast ei fara ar svo mjg vri lii og fr ill, en allra vera von.

Fer Kri og biur hsbnda sinn um a er hann urfi til ferar. Tji n ekki a letja Kra og fr hann hva sem hver sagi. Ekki vissi hann n samt hvert halda skyldi, og er hann var r bygg kominn fann hann fyrir sr hir og hlsa og tk hvor hin vi af annari. Gekk hann eftir hum essum lengi og var engrar nlundu var.

Loks kemur hann fram hamra nokkra ha og verhnpta. ar sr hann dal einn stran fyrir nean og rennur eftir dalnum. Sr hann a mikill fjldi saua gengur dalnum og ullarbreiur miklar sndust honum liggja me nni.

Langar hann n mjg til a komast ofan dalinn, en getur ei v hamrarnir voru svo voalega hir og brattir. Leitar hann fyrir sr og finnur loks einstigi; ar rst hann til og kemst me lagi niur og var a httufr mikil.

En er hann var kominn ofan dalinn sr hann ar b einn mijum dalnum. Brinn var eigi str, en snotur. Hskorn eitt st laust vi binn.

Kri fer n heim a bnum og ber a dyrum. Kemur ar t stlka ein ungleg. Kri heilsar henni og tk hn v kurteislega. Kri segir a hann s mjg ferlinn og beiist ar gistingar. Hn segir a a muni hann f og gengur inn, kemur svo t aftur og biur hann inn ganga. En er hann kom inn s hann ar karl einn gamlan og eigi fleira manna. Er honum n boi a draga af sr voskli, en hann iggur a ei a svo komnu. Fara au n bi fr honum karlinn og stlkan. Heldur hafi honum snst au dpur bragi og sorgbitin.

En er hann var einn orinn inni fer hann a reifa fyrir sr v myrkt var hsinu, og vita hvers hann veri var. Finnur hann rm nokkur og a dauur maur liggur einu eirra. Getur hann sr n til a ar muni einhver hafa komi undan sr og hafi ar drepinn veri og muni sr tla hi sama.

En er ltil stund var liin koma au aftur karlinn og stlkan og hafa ljs me sr. Er settur matur fyrir hann og var a sauaspa.

Hann segir a ef sr s tla nokkurt grand hj eim muni best a gjra a egar sta.

Karlinn segir a hann megi vera hrddur um sig, "v engum feramanni sem hinga hefur komi hef g mein gjrt," segir karlinn, "enda hafa hr fir komi. En a stendur n svo lki essu a a er systir mn. egar vi vorum ung vorum vi sveit; unntumst vi mjg. Var g ltinn fara skla og um r mundir var systir mn ungu af mnum vldum. Flum vi hinga og ttum hr rj brn, en ll eru au n din nema stlkan essi er sr. Vildi g n bija ig morgun a hjlpa mr til a grafa lki. a sem g nam skla hef g kennt brnum mnum og vona g a dttir mn s ei illa a sr ea miur uppfrdd en sveitastlkur."

Kra tti saga essi merkileg. Sefur hann n af um nttina, en daginn eftir jara eir lki vi einstaka hs[i], en a var bnahs dalbans.

Karlinn spyr n Kra hvaa fer hann s . Kri segist hafa veri eftirleit, "og hef g enn enga saui fundi nema sem hr eru dalnum og ykir mr a undra-hpur."

Dalbinn segir a a s von, "v haust sigrai g hinga margt f af afrtti og n hef g lka sigra ig hinga. Var a tilgangur minn a n hinga einhverjum eim sem tki a sr dttur mna eftir minn dag. g n eftir tv r lifu og vildi g a settir n svo vel ig leiina hinga a ratair hana aftur og kmir hinga og tkir a r dttur mna, en jarair lk mitt hj essu lki."

Dvaldi n Kri ar nokkra stund. En er hann tlar burtu segir dalbinn a hann skuli taka a af saufnu me sr sem hann geti reki. "Gengur a hr sjlfala," segir hann, "og hefur engi not af. Ullin sem sr liggja um dalinn eru reyfi sem g hef ei komist yfir a hira. N veit g a tt rugt me a reka margt f einn og skal g v lj r hund minn. Hann mun reka fyrir ig og fara rtta lei og skaltu einungis halda brautina eftir. ar sem hundurinn staldrar vi ar skaltu hafa nttstai. egar kemur a efsta b bygg mun rakkinn sna aftur og fara til mn."

San kveur Kri stlkuna og ht henni a koma aftur kvenum tma. Tekur hann n saui marga og rekur burtu, en karl fylgdi honum upp r dalnum. ar fr hann honum hund sinn og skilja eir san me hinni mestu blu.

En er eir voru skildir fer hundurinn og rekur allan fjrhpinn svo ekki arf Kri a lta vi honum og hafi hann ng me a geta fylgt. Fr allt eins og karl hafi sagt og egar hann kom a efsta b bygg hljp rakkinn til baka, og tlai Kri a halda honum.

Kri fekk n mannahjlp til a reka fjrhpinn, en a voru sex hundru saua. Var eim skipt milli eirra er vanta hafi um hausti og btti a bi hj mrgum. tti fer Kra mjg g orin og vildu margir vita um fer hans. En hann sagi ftt um hana og var oft hljur.

La n tv r. fer Kri enn byggir og er hann kemur dalinn finnur hann stlkuna ti. Var hn hrygg mjg og sagi a fair sinn vri ndinn. Kri fer n inn me henni og dvelur ar nokkra stund. Grafa au n karlinn ar sem hann hafi fyrir mlt. Eftir a bst Kri til burtfarar; tk hann allt a fmtt sem hann gat me sr og stlkuna.

egar heim kom sveitina lt hann reyna stlkuna hvernig hn vri a sr og reyndist hn vel. Sagi hann alla essa sgu. Og er ei anna af honum sagt en a a hann tti stlkuna og unntust au mjg og voru samfarir eirra gar.



(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

Nettgfan - september 1998