DRAUGUR  RAK  SIG  Į  HNĶF



Sķmon Teitsson var hśsmašur ķ Vatnagarši hjį Snorra Jónssyni langafa mķnum hér um bil 1780.

Hann fór inn aš Mišhśsum til Björns er žar var žį bóndi, meš flatningshnķfinn sinn til aš leggja hann į stein žvķ Björn var smišur. Lį leiš hans fyri austan kirkjugaršinn į Śtskįlum. Žetta var um vökuna.

En er hann kom aš kirkjugaršinum sér hann mann framundan kirkjugaršinum og er sį aš spķkspora žar. Hann skilur ekki hvaš hann muni vera aš gera, en forvitnar žó aš bķša, gengur aš kirkjugaršinum og leggur handlegginn upp į garšinn svo aš hann lį į honum meš almbogann og hnķfinn ķ žeirri hendinni svo aš upp stóš oddurinn.

Aš stundu lišinni gżs moldargusa upp śr einu leišinu og fylgir žar meš mašur. Sį spyr hvaš hann vili sér. "Žś skalt fara noršur ķ land og drepa žar stślku."

Tilgreinir hann bęinn og stślkuna. Sendingin į staš og stefnir beint į Sķmon, en hann lķšur ķ óvit. En er hann vissi af sér sér hann hvergi drauginn, en mannsheršablaš er į hnķfnum, en mašurinn stendur žarna ķ kirkjugaršinum.

Sķmon gengur til hans og tekur heldur en ekki ómjśkt į honum fyri žetta sitt tiltęki; sżnir honum samt heršablašiš. Mašurinn viknar viš, žakkar honum žetta og segir hann hafi ekki einasta frelsaš stślkunnar lķf heldur og sitt og lofar aš gera žaš ekki oftar.

- Žetta var sjómašur į Śtskįlum noršlenskur.



(Žjóšsagnasafn Jóns Įrnasonar)

Netśtgįfan - mars 2001