DRAUGSSONURINN



a var einu sinni prestur sem bj kirkjusta eins og gerist. Hann tti dttur unga og efnilega. Hennar ba maur ar r skninni, en prestur neitai honum, v honum tti stlkan of ung og lkai ekki heldur maurinn. Manninum gramdist etta og sagist skyldi komast yfir hana, ef ekki lifandi, dauur. Nokkru sar d hann og var jaraur.

a var ekki lngu eftir a a kenndur maur kom og ba um a lofa sr a vera og geri prestur a.

Vinnumaur var hj presti, agtinn og duglegur, og hlt prestur miki upp hann. Hann var var vi um nttina a einhvur hreyfing var rmi stlkunnar. Hann hafi heyrt hvurju biillinn hafi heiti, en leist ekki enna kennda mann um kvldi og grunai hva vera mundi.

Hann klddi sig og fr t kirkjugar og sr a grfin biilsins er opin. tekur hann snri, bindur stein endann og hengir ofan grfina og heldur endann og bur anga til hinn kemur, og egar hann kom a grfinni segir hann vi vinnumanninn: "Hva ert a vilja hinga um ntt?"

Vinnumaurinn sagi a vri ekki meira fyrir sig en hann, - "v ert lklega maur," segir hann.

"Harast stendur a," segir draugurinn, "g var a snnu maur, en n er g heldur andi en maur. Lofau mr n ofan grfina mna."

"Nei," segir vinnumaur, "ekki nema segir mr hva varst a fara."

"a skal vera," segir draugsi; "g var a komast yfir dttur prestsins. g lofai a komast yfir hana dauur, ef ekki lifandi."

"Hva mun leia af essu?" segir vinnumaur. "Hn mun vera barnshafandi," sagi draugur, "og ala sveinbarn."

"Segu mr forlg hennar og barnsins," sagi vinnumaur. " fr ekki a fara ofan grfina fyrr en ert binn a v."

"a verur a vera," segir draugsi. "Stlkuna mun ekki saka og hn mun seinna vera kona n."

"a ykir mr leitt," segir vinnumaur, "a taka rkin eftir draug."

"Svo mun vera a vera," segir draugur, "og mun a ekki saka ig."

"Hvurnig fer fyrir barninu?" segir vinnumaur.

"a verur," segir draugur, "hinn mesti gfumaur sem landi hefir bori. a hefir hann af mr, v g er andi og veit miklu meira en menn vita. Hann mun vera settur skla og mun honum ganga vel a lra, og hann mun vera prestur, en egar hann snr sr vi fyrir altarinu fyrsta sinni mun kirkjan skkva me llu sem henni er, nema einhvur veri svo hugaur a ganga a honum og reka hann gegn egar hann tlar a sna sr vi. mun ekkert vera eftir af honum nema herarbla og bllifur; a eitt er fr murinni. Segu n engum fr essu sem g hefi sagt r fyrr en a er fram komi. ar skal lf itt vi liggja."

Vinnumaur lofai v og hleypti honum san ofan grfina og ba hann a fara aldrei oftar flakk. Hann sagi a ekki yrfti a ttast a. Grfin luktist, en vinnumaur fr inn og lagist rmi sitt og lt ekki neinu bera, og egar flk kom ftur var kenndi maurinn burt og tti a undarlegt.

N liu stundir og a hfilegum tma linum fddi stlkan sveinbarn og kenndi kennda manninum. Prestur l upp sveininn, og bar snemma gfum hj honum. Hann kom honum skla, og var hann ar f r og tskrifaist me besta vitnisburi og vgist san kapelln til afa sns.

egar hann messai fyrsta sinn hlkkuu allir til a heyra til essa mikla gfumanns og safnaist mgur og margmenni til kirkjunnar. ar var mir hans og vinnumaurinn; hann settist kr nlgt grtunni og var undarlegur svip, og egar prestur tlar a sna sr vi fyrir altarinu st vinnumaurinn allt einu upp, br saxi og lagi gegnum prestinn. Hann hn ar niur.

Allir ustu upp; sumir tku vinnumanninn og hldu honum, arir tku til lksins og fru a r messuklunum. eim fannst a vera a engu hndum snum og fru a gta a, og var ekkert lki nema vinstra herarbla og bllifur, arir segja rr bldropar.

etta undrar alla og kemur stans flk. tekur vinnumaurinn til mls og segir llum sfnuinum htt og skilmerkilega alla sguna um viurtal sitt vi drauginn og allt ar a ltandi.

eir voru kirkjunni sem mundu eftir a eir hfu heyrt biilinn lofa a komast yfir stlkuna, ef ekki lifandi, dauur. ttist flk vita a vinnumaurinn sagi satt.

Gamli presturinn akkai vinnumanninum essa hjlp sem hann hafi unni llum sfnuinum, og elskai hann enn meir eftir en ur. Og skmmu seinna gifti hann honum dttur sna. Fru au a ba og unntust vel og lengi og uru mestu gfuhjn til dauadags.



(jsagnasafn Jns rnasonar)

Nettgfan - oktber 2000