DRAUGUR  GENGUR  A  VERKUM



Einu sinni voru ngift hjn Vestfjrum sem unntust miki. Maurinn stundai fiskir og var duglegur sjmaur.

Einn morgun tti konu hans lta veurlega t og ba bnda sinn a ra ekki, "v a mun drukkna hvurt a skip sem rr dag."

Hann sagist mundi fara hvurju sem hn spi. Hn sagi hann mundi ekki koma aftur.

"J," sagi hann, "aftur kem g til n kvld."

"Nei," sagi hn, "ef rr kemur ekki aftur."

"a skal ske," segir hann, "g skal aftur koma, mtt reia ig a."

San rri hann, og fr svo sem hn hafi sagt a hvessti um daginn svo ll skip drukknuu sem ri hfu, og hann lka.

Um kvldi kom hann heim votur skinnklum og lagist rmi sitt og talai ekki or. Konan httai um kvldi og fr hann ekki upp hj henni, en var rlti um nttina.

Daginn eftir gekk hann a vinnu sinni og svo upp fr v. Vann hann meir en tveggja manna verk vi heyskap um sumari, en var garmaur veturinn eftir, og tji ekki rum a skipta sr af v. Allir sem sjn hfu su hann, en aldrei talai hann or.

N ba ekkjunnar ungur maur og tk hn v vel. Hann fr anga um vori. En fum nttum seinna fannst hann dauur allur sundur rifinn.

San hvarf afturgangan og sst ekki um sumari, en kom aftur um hausti og var garinum um veturinn. etta gekk rj r. Hvurki grandai hann mnnum n skepnum nema essum eina manni.

Flki leiddist samt yfirgangur hans og var fenginn maur sem haldi var a kynni fleira en arir til a koma honum fyrir og gjri hann a svo ekki var vart vi afturgngu hans upp fr v.

Eftir a giftist ekkjan og gekk henni hamingjusamlega til dauadags.



(jsagnasafn Jns rnasonar)

Nettgfan - september 2000