DRAUGS-HFAN



  kirkjusta nokkrum var meal annars flks unglingspiltur og stlka. Drengurinn hafi a til sis a hra stlkuna, en hn var orin essu svo vn, a hn hrddist ekkert, v a hn si eitthva, hlt hn, a a vri drengurinn a hra sig.

Einu sinni bar svo vi, a veginn var vottur og ar meal margar hvtar ntthfur, sem voru tkaar. Um kvldi var stlkan bein a skja vottinn t kirkjugarinn. Hn hleypur t og fer a tna saman vottinn.

egar hn er v nr bin, sr hn, hvar hvt vofa situr einu leii garinum. Hn hugsar me sr, a n tli strkurinn a hra sig. Hleypur hn til og hrifsar af vofunni hfuna, v hn hlt, a drengurinn hefi teki eina ntthfuna, og segir: "r skal n ekki takast a hra mig etta sinn."

Fr hn svo inn me vottinn; var drengurinn inni. N var fari a skipta vottinum; var ein hfa umfram og var moldug innan. var stlkan hrdd.

Morguninn eftir sat vofan leiinu, og vissu menn ekki, hva til skyldi gjra, v enginn ori a fra vofunni hfuna, svo sent var um sveitina eftir rleggingu.

ar var gamall maur sveitinni, er lagi a til, a ekki gti hj v fari, a eitthva illt hlytist af essu, nema ef stlkan sjlf fri vofunni hfuna og setti hana egjandi upp vofuna, og skyldi margt flk horfa .

Var ess rengt a stlkunni a fara me hfuna og setja upp vofuna, svo a hn fr me hlfum hug og setti hfuna upp vofuna og sagi, um lei og hn var bin: "Ertu n ngur?" En draugurinn br vi, sl hana og sagi: "J. Ert n?" Og ar me steyptist hann niur leii.

Stlkan fll vi hggi, svo menn hlupu til og tku hana, og var hn dau. Drengnum var refsa fyrir a a vera a hra hana, v a var liti, a ll gfan hefi hlotist af honum, og lagi hann niur a hra menn, og lkur hr essari sgu.


Nettgfan - aprl 1997