HLEIRARGARS  -  SKOTTA



Hr um bil 1740-1770 bj Hleirargari Eyjafiri bndi nokkur a nafni Sigurur Bjrnsson; tti hann skynsamur maur og mikilhfur skapi.

a er sagt, a hann fri eitt sinn ndveru sumri, egar hann var yngri rum snum, til fiskikaupa vestur undir Jkul; vildi svo til, a honum og manni nokkrum, er hann tti kaup vi, kom ekki saman viskiptunum; var t r v deila me eim og san flog. Sigurur var hraustmenni og harfengur viskiptum og snarai hinum undir sig og gaf honum nokkur hgg. egar maurinn st ftur, heitaist hann vi Sigur og kvast mundu launa honum, ur jafnlengdin kmi, fr san burtu, en Sigurur samt lagsmnnum snum sneri heim aftur og settist b sitt.

essum tma bj Krnastum, nsta b vi Hleirargar, maur s, er Hallur ht, kallaur Hallur sterki; var hann skyggn og hafi oft s drauga og fengist vi . Svo er sagt, a Hallur essi vri staddur ti bjarhlai snu eitthvert kvld um hausti nsta eftir sumri v, sem Sigurur kom r skreiarferinni; s Hallur koma draug stelpulki utan gtuna; var hn ltil vxt, me rauan bol, mrauu pilsi, sem ni aeins knsbtur, me skflausa skotthfu og snggkldd.

egar stelpan sr Hall, tlar hn a vkja r vegi, en hann gekk veg fyrir hana og spyr, hver hn s. Hn segist hafa heiti Sigga. Hann spyr, hvaan hn kmi og hvert hn eigi a fara.

Hn segir: "A Hleirargari."

"Hva tlaru a gjra anga?" segir hann.

"A drepa Sigur Bjrnsson," segir hn. Hljp hn svo veg sinn, og tindruu neistar r sporum hennar.

etta sama kvld svaf Sigurur rmi snu, og hagai svo til, a gluggi var yfir v. Hitt flki bastofunni var vakandi.

Sigurur spratt sngglega ftur og spyr: "Hver kallai til mn?"

Honum var sagt, a enginn kallai til hans. Leggur hann sig upp rm aftur og sofnar, en sprettur upp aftur, egar er hann var sofnaur, og segir, a vst hafi n einhver til sn kalla. En honum er sagt, a a hafi eigi veri; leggur hann sig fyrir enn a nju og sofnar ekki.

egar hann hefur legi litla stund, sj menn hann lta t gluggann og heyra hann segir: "A! er v svona vari?"

Su menn honum mjg brega andliti; gengur hann san fram a bastofudyrum og vkur sr til hliar vi dyrnar, og heyra menn hann segja htt: "Ef hr er nokkur, sem vill finna Sigur Bjrnsson, er hann arna," og bendir um lei me hendinni niursetningsdreng, Hjlmar a nafni, sem sat og ti skk mti bastofudyrunum.

ar er drengnum fleygt ofan af skkinni glfi; veltist hann ar um me ltum og sn, sem veri vri a kyrkja hann; heimtar Sigurur vnd og flengir drenginn krk og kring; hgist honum lti eitt, og var hann lagur upp rmi aftur; sndist kroppur hans blginn og marinn; fkk hann essi fll risvar ea fjrum sinnum um nttina og smtt og smtt upp fr v, anga til snemma um veturinn, a drengurinn d einu essu flogi, og tti lkami hans mjg svo rtinn og uppblsinn me ausjanlegum svrtum fingrafrum draugsins.

Eftir etta fylgdi draugurinn Siguri og brnum hans og jafnvel llu flki fr Hleirargari. Oft su skyggnir menn stelpu essa, sem kllu var Hleirargars-Skotta og kennd vi hfu sna, v skotti st upp af hausnum; var hn oftast, egar hn sst, upp um einhvern bita, helst bjardyrum manna, og fl ar ktt, sem kalla er.

Alltaf varist Sigurur henni sjlfur, en drepa fr hn smtt og smtt bf hans og jafnvel f af nstu bjum; tti a mjg mari og bltt og hvervetna tt. Eigna var henni a hafa drepi einn mann, Sigur Nesi, gan bnda; fkk hann flogaveiki og d r henni.

egar yfirgangur hennar fr n a vera svona svsinn og menn ttuust hann mundi aukast, svo til vandra horfi, vildi s heppni til, sgu menn, a hsgangur nokkur undan Jkli kom sveitina, a nafni Ptur, og var almennt kallaur Jkla- Ptur. Hann var gldrttur mjg, en fr ti vel me listina.

Sigurur Hleirargari var mannlundaur og greiugur og gjri Ptri v gan greia og sagi honum fr, a eigi yrfti hann samt a njta sveitar sinnar, v sr hefi aan veri sendur draugur, sem mikinn skaa gjri sr og rum og lklega hafi lf sitt a lokum.

Ptur sagist mundi hjlpa honum fr essum djfli og tk sig burt eina ntt, tk me sr drauginn og batt hann vi stran, jarfastan stein eim sta milli Strjgsr og Vallna Saurbjarhrepp, sem nefndur er Varmhagi; gat svo draugurinn ekki um langan tma mein unni, en oft heyrist vl hans um ntur, og ekki mttu menn fara ar nrri; fengu eir glei, hfusvma og villu, jafnvel um bjarta daga.

runum 1806-1810 byggi presturinn Saurb, sem ht sra Sigurur og lifir enn, beitarhs ekki alllangt fr essum sta, v hr var tbeit g. Fyrstu ntt, sem hst var hsi essu, var ein kind drepin og fleiri ar eftir; kenndu menn sama tlit og viskilna kindarskrokknum eins og au, sem draugurinn hafi ur haft, og fru v a hugsa, a honum vru farin a slakna bnd. Veikindi og daui saufnai fr a smdreifast t um allan Eyjafjr og kallast pest, en fyrir lngu er s vantr orin innrtt hj flki, a a muni vera af draugsins vldum.



Nettgfan - nvember 1997