KERLINGIN    SKLHOLTI



egar Vigfs prestur Benediktsson - prests a Felli Mrdal - var lri Sklholtsskla bar svo vi einn vetur a stanum voru fjrar niursetningskellingar sem allar voru ltnar ba einum kofa. Tveimur af kellingum essum kom svo illa saman a r stu aldrei srs hfi me jgun og illdeilum; og svo kom loks a nnur ht hinni a hn skyldi drepa sig og ganga svo aftur til a rtta hluta sinn henni, v hn hafi kst fara halloka fyrir henni.

Skmmu eftir etta klai kelling sr eins og hn hafi heiti. Var hn lg tihs, en strax uru menn varir a kelling gekk aftur, v sama kvldi sst hn ra hsum stanum og hin kellingin a finna til a eitthva reitti sig me v a kremja sig og klpa, og svo var teki um hlsinn henni svo henni l vi henging.

egar essi draugafregn barst sklann uru sklapiltar allir vitlausir hrslu nema Vigfs einn, sem eitthva kti kunna fyrir sr, enda tti hann a hafa urft v a halda egar hann seinna var prestur a Sta Aalvk.

Hann br sig eitt kvld mean kelling st uppi a grennslast eftir hvrt hann veri nokkurs var og fer n t a kofa eim er kellingar bjuggu og gengur mj gng er til kofans lgu. En egar hann er kominn svo langt a hann sr inn litast hann um og sr hvar afturgangan stendur vi rmstokk hinnar kellingar, v tunglsbjarma bar inn kofann. Sofa allar rjr rkkursvefn.

Heyrir hann a skorar gurlega kellingu, en hann stendur arna kyrr ar til nnur hin kellingin vaknar vi skori hinni, stendur fljtt upp og hleypur til a kveikja og ltur Vigfs hana ei vera vara vi sig. En v a ljsbirtan leggur inn svfur draugsi fram, en Vigfs tlar a reyna a grpa hann um lei og hann fri fram; spennir v greipur yfir gngin sem vru rng; verur ekki annars var en honum finnst sr hrundi a rum veggnum og eins og kalt vatn renna milli skinns og hrunds sr. Og me a hverfur hann a sinn, en kelling httir a ngla og vaknar.

N ltur biskup taka lk kellingar og hola niur utan gars. En sama kvldi sr vinnuflk stanum hana sitja og ra sr kirkjuburstinni. Er piltum sagt fr essu og ykir eim ill fregn. Tala eir um sn milli hvr r muni vera a ganga fr draug essum. Bst Vigfs til a freista til ess.

Br hann sig einsamall og fer t a dysinni, mokar hana upp og brtur kistuna, tekur hausinn af kellingunni og setur vi rassinn og tautar ar yfir sem honum urfa ykir; fyllir svo grfina og fer burt. kkuu piltar honum fyrir viki og bar ekki framar essum draug Sklholti.



(jsagnasafn Jns rnasonar)

Nettgfan - september 2000