LITLI  KLUS  OG  STRI  KLUS


Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar



Einu sinni bjuggu orpi nokkru tveir menn samnefndir. Bir htu Klus, en annar eirra tti fjra hesta og hinn ekki nema einn. Til ess n a greina sundur, klluu menn ann, sem fjra hestana tti, stra Klus, en hinn litla Klus, sem tti ekki nema einn hestinn. N skulum vi heyra, hvernig eim farnaist bum, v etta er snn saga.

Lilanga vikuna var litli Klus a plgja fyrir stra Klus og lna honum eina hestinn, sem hann tti; ar kom mti, a stri Klus hjlpai hinum me llum snum fjrum, en a var ekki nema einu sinni viku, - sunnudgunum. a kynni n a vera, a hann litli Klus lti keyri smella duglega yfir llum fimm hestunum; a gat svo heiti, a etta vru hans hestar eim eina degi. Slin skein svo yndisfagurt, og allar klukkur kirkjuturninum hringdu til messu. Flki var prbi, og hver maur gekk me slmabk undir hendinni gushs til a heyra prestinn prdika, og allir horfu litla Klus, sem var a plgja me fimm hestum. Og hann var svo hrugur og ngur, a hann smellti aftur me keyrinu og kallai: "Hott, hott, allir mnir hestar!"

"Svona mttu ekki tala," sagi stri Klus, "a er ekki nema einn hesturinn, sem tt."

En jafnharan er einhver gekk aftur fram hj lei til kirkjunnar, mundi litli Klus ekki eftir, a hann mtti ekki segja etta, og kallai: "Hott, hott, allir mnir hestar!"

"J, n tla g a bija ig a htta essu," sagi stri Klus, "v ef segir etta einu sinni enn, sl g hestinn inn enni, svo a hann skal liggja dauur eftir."

"Svei mr ef g skal segja a oftar", sagi litli Klus. En egar svo einhverjir gengu fram hj og heilsuu honum me v a kinka til hans kolli, var hann svo ofurfeginn og fannst a eitthva svo mannalegt, a hann hafi fimm hesta til a plgja me, og geri smell me keyrinu og kallai: "Hott, hott, allir mnir hestar!"

"g skal hotta hestana na," sagi stri Klus og tk tjurhnallinn og laust ennan eina hest, sem litli Klus tti, svo miki hgg enni, a hann byltist til jarar og var steindauur.

", n g engan hest framar!", sagi litli Klus og fr a grta. San fli hann hestinn, tk hna og lt hana hanga ti, anga til hn var vel vindurrku. San tr hann henni poka, kippti honum bak sr og sneri lei til borgarinnar til a selja ar hna.

a var lng gngulei sem hann tti fyrir hndum, og l um skg nokkurn mikinn og dimman, og n geri hrilegt illviri. Hann villtist alveg af lei, og ur en hann komst rtta gtu aftur, var ori kvldsett og lengra en svo til borgarinnar ea heim til hans aftur, a hann gti komizt a ur en nttai.

Rtt vi jgtuna st bndagarur mikill; ar var stofuhs og tihlerar fyrir gluggum, og lagi t birtu innan fr a ofan til. "Hr get g lklega fengi a vera," hugsai litli Klus og drap hgg dyr.

Bndakonan lauk upp, en egar hn heyri, hva hann vildi, sagi hn honum, a hann gti fari sna lei, maurinn sinn vri ekki heima og hn tki ekki mti gestkomendum.

"N, ver g a liggja ti," sagi litli Klus, og bndakonan skellti dyrunum harkalega aftur beint framan hann.

Rtt hj st streflis heystakkur, en sundinu milli hans og hssins hafi veri byggur dltill skr me fltu hlmaki.

"arna uppi get g legi," sagi litli Klus, egar hann s aki; "a er gtt rm. Lklega flgur storkurinn ekki ofan til a bta mig fturna." Uppi akinu st sem s storkur, v hann tti ar hreiur.

N skreiddist litli Klus upp skrinn, lagist ar fyrir og hagrddi sr, svo a sem bezt fri um sig. Gluggahlerarnir luktu ekki fyrir a ofanveru, og gat hann v s beint inn stofuna.

ar var lagt bor, og var v vn og steik og fyrirtaks fiskrttur. Bndakonan og djkninn stu vi bori, en ekki nokkur maur annar, og hn hellti glasi fyrir hann, og hann tk til sn af fiskinum, v fiskur tti honum mata beztur.

", n vri gaman a komast me etta ggti," sagi Klus og teygi hfui allt inn a glugganum. En s slgtiskaka, sem hann s framreidda borinu! vlkt gildi! a mtti n segja.

N heyrir hann hfdyn, og kemur einhver randi eftir jveginum a hsinu. a var maurinn hsfreyjunnar, bndinn sjlfur, sem var a koma heim.

Bndi essi var mesti gamaur, en honum fylgdi s undarlegi kvilli, a hann gat aldrei ola a sj djkna; si hann djkna, tlai hann hreint a ganga af gflunum. a var lka ess vegna, sem djkninn hafi fari inn, til ess a bja konunni gan daginn, a hann vissi, a bndinn var ekki heima, og bar hin ga kona bor fyrir hann allan ann gtasta mat, sem hn tti eigu sinni. egar au n heyru, a maurinn kom, uru au svo logandi hrdd, og beiddi konan djknann a skra niur stra, tma kistu, sem st ti horni, og a geri hann, v hn vissi, a manntetri oldi ekki a sj djkna. Konan faldi snatri allar r ljmandi krsir, og vni einnig, bakstursofninum snum, v hefi bndinn s a, mundi hann vst hafa spurt, hva ess konar tti a a.

"!" sagi Klus milega uppi skrnum, egar hann s allan matinn hverfa.

"Er nokkur arna uppi?" sagi bndinn og ggist upp fyrir sig til litla Klusar; "v ligguru arna? Komdu heldur me mr inn stofu."

Litli Klus sagi honum eins og var, a hann hefi villzt af lei, og beiddi hann a lofa sr a vera ar um nttina.

"J, a er n sjlfsagt," sagi bndinn, "en fyrst verum vi a f okkur eitthva a bora."

Konan tk eim bum mjg vingjarnlega, breiddi dk langt bor og setti fyrir strt fat fullt af graut. Bndinn var svangur og t me gri lyst, en Klus gat ekki anna en veri a hugsa um steikina gu, fiskinn og kkuna, sem hann vissi, a st inni ofninum.

Pokann me hrosshnni hafi hann lti undir bori; hna hafi hann, svo sem fyrr er viki, tla a selja borginni. Grauturinn gat alls ekki smakkazt honum; steig hann pokann sinn, og skrjfai vi a allhtt urri hrosshnni.

"ei, ei!" sagi litli Klus vi pokann sinn, en steig ara hann aftur, svo a skrjfai enn hrra en ur.

"Hva er a, sem hefur pokanum num?" spuri bndi.

"O, a er galdrakarl," sagi litli Klus, "hann segir, a vi eigum ekki a ta graut, v hann hefur galdra allan ofninn fullan af steik og fiski og kku."

"Hva ertu a segja?" mlti bndi, opnai skyndi ofnhurina og s n allan ann gtismat, sem kona hans hafi fali, og tri hann n statt og stugt, a galdramaurinn pokanum hefi galdra etta til eirra. Konan ori ekki a segja neitt, heldur setti matinn oralaust bori, og neyttu eir n bir af fiskinum, steikinni og kkunni. Steig n litli Klus enn poka sinn, svo skrjfai hrosshnni.

"Hva segir hann nna?" spuri bndi.

"Hann segir," svarai litli Klus, "a hann hafi smuleiis galdra til okkar rjr flskur af vni; r standa lka inni ofninum." Og n var konan lka a taka fram vni, sem hn hafi fali, og drakk bndinn og var hinn hreifasti; svona galdrakarl eins og ann, sem hann litli Klus hafi pokanum, sagi hann, a sig strlangai til a eiga.

"Getur hann lka galdra fram djfulinn?" spuri bndi. "Djfsa tti mr n gaman a sj, v n liggur vel mr."

"J!" sagi litli Klus, "galdrakarlinn minn getur allt a, sem g bi hann um. Er a ekki satt kunningi?" btti hann vi og steig pokann, svo a skrjfai. "Heyriru? hann segir j. En fjandinn er svo afskrmislega ljtur, a er betra a sj hann ekki."

"O, g er hvergi hrddur. Hvernig er hann tlits?"

"Alveg eins og djkni, ar skal enginn mun milli sj."

"!" sagi bndi; " var ekki verra von, v a skulu r vita, a djkna oli g ekki a sj, en n m a standa sama; r v g veit, a a er djfullinn, get g betur stt mig vi a. N er g bilugur, en hann m ekki koma of nrri mr."

"N skal g spyrja galdrakarlinn minn," sagi litli Klus, steig pokann og lagi vi eyra.

"Hva segir hann?"

"Hann segir, a getir fari til og loki upp kistunni, sem stendur arna ti horni; munir sj fjandann, hvernig hann hkir kistunni, en verur a halda loki, svo hann sleppi ekki t."

"Viltu hjlpa mr a halda a?" mlti bndi og gekk a kistunni, sem konan hafi fali djknann. Kri djkninn ar lafhrddur undir lokinu.

Bndinn lyfti v dlti upp og ggist undir a. pti hann upp yfir sig og hrkk til baka. "J, n s g hann; hann er alveg eins sjn og djkninn okkar. a er hrilegt!"

Ofan etta urfti n a drekka, og drukku eir svo langt fram ntt.

" verur a selja mr ennan galdrakarl," sagi bndinn, " getur sett upp hann, hva sem vilt; j, meira a segja, g skal egar sta gefa r eina skeppu af peningum fyrir hann."

"Nei, a get g ekki," sagi litli Klus, "gu a v, hva miki gagn g get haft af essum galdrakarli."

", mr er svo skrambi hugleiki a f hann," sagi bndinn og linnti ekki bninni.

"Jja ," sagi litli Klus loksins, "fyrst hefur veri svo vnn a hsa mig ntt, tla g a gera a fyrir ig. skalt f galdrakarlinn fyrir eina skeppu af peningum, en g vil hafa hana kfmlda."

"a skaltu f," sagi bndinn, "en kistuna arna veruru a taka me r, g vil ekki hafa hana stundu lengur mnum hsum. a er ekki a vita, nema hann sitji kistunni enn."

Litli Klus lt bndann f pokann sinn me hrosshnni og fkk eina skeppu af peningum stainn og hana kfmlda. Bndinn gaf honum tilbt strar hjlbrur til a aka burt peningunum og kistunni.

Hinu megin vi skginn var miki og djpt vatnsfall. a beljai fram me svo stru falli, a varla voru tiltk a synda mti straumnum; hafi nlega veri ger yfir a str og stileg br. Litli Klus nam staar henni miri og sagi upphtt, til ess a djkninn kistunni skyldi heyra a:

"Nei, hva g annars a vera a burast me essa bannsettu kistu? Hn er eins ung og hn vri full af grjti. g ver dauuppgefinn a aka henni. g tla v a steypa henni t na; reki hana svo heim til mn, er a gott, og veri a ekki, stendur mr alveg sama."

N tk hann kistuna me annarri hendi og lyfti henni dlti, eins og hann tlai a varpa henni niur straumiuna.

", nei, geru a ekki," kallai djkninn kistunni, "lofau mr a komast t fyrst."

"H!" sagi litli Klus og lt eins og sr yri bilt vi; "hann situr henni enn. a er eins gott, a g fleygi henni n egar t na, svo a hann drukkni."

", nei, , nei!" sagi djkninn, "g skal gefa r eina skeppu af peningum, ef sleppir mr."

"N, er allt ru mli a gegna," sagi litli Klus og lauk upp kistunni. Djkninn skrei ara upp r henni, hratt henni tmri t na og gekk heim til sn. Fkk litli Klus ar eina skeppu af peningum, og eina var hann binn a f ur hj bndanum. Hann hafi n eignazt af peningum eins og komst hjlbrurnar. "Sjum vi a, ann hest fkk g dvel borgaan," sagi hann vi sjlfan sig, egar hann kom heim stofuna sna og hvolfdi niur llum peningunum stra hrgu glfinu. "Mikil raun verur stra Klusi a v, egar hann frttir, hversu mikinn au g hef haft upp r essum eina hesti mnum, en ekki tla g samt a segja honum a me berum orum."

N sendi hann dreng heim til stra Klusar til ess a f mliker a lni.

"Hva skyldi hann tla a gera vi a? hugsai stri Klus me sr og rau tjru botninn, til ess a eitthva tylldi vi a af v, sem mlt yri, og a var lka, v egar hann fkk mlikeri aftur, loddu eftir v rr nir silfurttskildingar.

"Hva er etta?" segir stri Klus, hleypur til litla Klusar og segir: "Hvaan hefuru fengi alla essa peninga?"

"O, a var fyrir hrosshina mna, g seldi hana gr."

"a var, svei mr, vel borga," segir stri Klus, hleypur heim, tekur xi, daurotar alla hestana sna fjra, birkir san og ekur svo me hirnar inn borgina.

"Hir, hir! Hver vill kaupa hir?" kallai hann sfellu, er hann k um strtin.

Allir skarar og starar komu hlaupandi og spuru hva hann vildi hafa fyrir hirnar.

"Eina skeppu af peningum fyrir hverja", sagi stri Klus.

"Ertu vitlaus?" sgu eir allir, "helduru a vi hfum peninga svo skeppum skiptir?"

"Hir, hir! Hver vill kaupa hir?" kallai hann aftur, og llum sem spuru, hva hirnar kostuu, svarai hann: "Eina skeppu af peningum hver h."

"Hann er a gera h og narr a okkur," sgu eir allir, og skararnir tku lrlar snar og stararnir skinnsvunturnar snar og fru a lemja stra Klusi.

"Hir, hir!" ptu eir a honum og skldu sig framan hann, "J, vi skulum f r h, sem sntir rauu. Burt me hann r borginni!" Og stri Klus var a flja eins og ftur toguu og hafi aldrei fengi slka barsm fyrr vi sinni.

"N, n!" sagi hann, egar heim kom, "etta skal litli Klus f borga; g skal drepa hann."

N st svo heima hj litla Klusi, a amma hans gamla var din. Hn hafi reyndar veri gestir og vond vi hann, en samt tregai hann hana mjg, tk hana andaa og lagi hana sngina sna glvolga, ef svo mtti vera, a kerling lifnai vi aftur. ar tlai hann a lta hana liggja alla nttina, en sitja sjlfur ti horni og sofa stl, eins og hann hafi stundum gert ur.

Og sem hann situr ar um nttina, er upp loki dyrum, og inn kemur stri Klus me xi sna. Honum var vel kunnugt, hvar rm litla Klusar st, og gekk hann beint a v og hj enni mmu gmlu, v hann hlt a ar vri litli Klus. "Bi er a," sagi hann, "ekki gabbar hann mig oftar." Og ar me fr hann heim aftur.

"etta er ljti maurinn, etta er illmenni," sagi litli Klus, "arna tlai hann a drepa mig. a var ln fyrir mmu gmlu, a hn var dau ur, annars hefi hann bana henni."

N fri hann mmu gmlu spariftin hennar, fkk hest a lni hj nba snum og beitti hann fyrir vagninn. San setti hann mmu gmlu baksti og bj svo um, a hn gti ekki olti t, egar hann ki. Skokkuu au san af sta sem lei l gegnum skginn, og um morguninn, slarupprs, voru au komin a stru gistihsi. ar lt litli Klus staar numi og fr inn til a f sr hressingu.

Gestgjafinn var strrkur maur, og ar til valmenni, en hann var nasbrur, eins og eldur og funi, egar hann fauk.

"Gan daginn," sagi hann vi litla Klus, "snemma hefur fari spariftin n dag."

"J," sagi litli Klus, "g er lei til borgarinnar me henni mmu minni gmlu, hn situr arna ti vagninum, g f hana ekki til a koma me mr inn stofu. Viltu ekki fra henni eitt staup mjaar, en verur a tala htt, v hn heyrir ekki vel."

"g skal minnast ess," sagi gestgjafinn og fr t me fullt staup mjaar til mmunnar dauu, sem sat upprtt vagninum.

"Hrna er fullt staup mjaar fr syninum," sagi gestgjafinn, en konan daua sagi ekki or, heldur sat steinegjandi.

"Heyriru ekki?" kallai gestgjafinn eins htt og hann gat, "hrna er fullt staup mjaar fr syninum."

Og einu sinni enn kallai hann, og enn einu sinni, en egar kerling hreyfi sig alls ekki r sta, var hann reiur og grtti staupinu beint framan hana, svo a mjurinn rann niur um nefi, en hn valt aftur bak, v hn hafi aeins veri reist upp, en ekki bundin.

"Heyru maur!," kallai litli Klus, stkk fram r dyrunum og greip fyrir kverkar gestgjafanum, "arna hefuru drepi hana mmu mna. Lttu , a er strt gat enninu."

", mikil gfa!" pti gestgjafinn og skellti saman hndunum, "allt etta kemur af fljtlyndi mnu. Elsku litli Klus minn! g skal gefa r eina skeppu af peningum og lta jara hana mmu na, eins og hn vri mn eigin amma, en egiu fyrir alla muni, v annars hggva eir af mr hfui, - og a er svo vibjslegt."

Me essum htti fkk litli Klus eina skeppu af peningum, og gestgjafinn jarai mmu gmlu, eins og hn hefi veri amma hans sjlfs.

egar n litli Klus var kominn heim me essa miklu peninga, sendi hann drenginn sinn yfrum til stra Klusar til ess a bija hann a lj sr mliker.

"Hvernig segir fyrir essu?" mlti stri Klus, "hef g ekki drepi hann? A v ver g a g sjlfur," og fr hann svo me mlikeri til litla Klusar.

"Nei - hvar hefuru fengi alla essa peninga?" sagi hann og glennti upp augun, egar hann s allan ennan au, sem vi hafi bzt.

"a var hn amma mn, en ekki g, sem drapst," sagi litli Klus. "g hef n selt hana og fengi fyrir hana eina skeppu af peningum."

"a var sannarlega vel borga," sagi stri Klus og fltti sr heim, tk xi og drap mmu sna gmlu egar sta, lt hana svo upp vagn og k til borgarinnar, ar sem lyfsalinn bj, og spuri, hvort hann vildi kaupa daua mannskepnu.

"N, hvaa mannskepnu? og hvar hefuru fengi hana?" spuri lyfsalinn.

"a er hn amma mn," sagi stri Klus, "g drap hana til ess a f eina skeppu af peningum."

"Gu varveiti okkur," sagi lyfsalinn, " mistalar ig, segu ekki anna eins og etta, svo vinnir r ekki til lfis." Og n sagi hann honum eins og satt var, hvlkt illvirki hann hefi frami og hvlkt illmenni hann vri, og hlyti hann v a sta refsingu. var stri Klus svo skelkaur, a hann stkk beint r lyfjabinni upp vagn sinn, sl upp hestana og k heim skyndi, en lyfsalinn og allir arir hugu hann vera brjlaan og lofuu honum a aka hvert sem hann vildi.

"etta skaltu f borga," sagi stri Klus, egar hann var kominn jbrautina, "j, etta skaltu f borga, litli Klus!" - Og jafnskjtt sem hann var kominn heim til sn, tk hann strsta pokann, sem hann gat fundi, fr yfrum til Klusar og mlti: "N hefuru gabba mig anna sinn; fyrst drap g hestana mna og ar nst mmu mna. a g allt upp ig, en n skaltu ekki gabba mig oftar." A svo mltu reif hann yfir um Klus, tr honum pokann sinn, kippti honum bak sr og sagi: "N fer g me ig og drekki r."

a var langt nokku, sem hann urfti a ganga ur en til rinnar kmi, og sur en svo, a litli Klus vri ltt byri. Leiin l fram hj kirkjunni; var ar inni leiki orgel og fagur safnaarsngur. Setti stri Klus niur pokann sinn, me litla Klusi, rtt vi kirkjudyrnar, og hugsai me sr, a ekki vri r vegi a fara inn og hla fyrst einn slm, ur en hann hldi lengra fram; ekki vri htt vi v, a litli Klus slyppi t, og allir vru kirkju. Fr hann v inn kirkjuna.

",!" sagi litli Klus stynjandi pokanum, en hvernig sem hann sneri sr og bylti sr til honum, gat hann ekki leyst bandi. En sama bili kom gamall kasmali me snjhvtt hr og strt gnguprik hendi; hann rak undan sr heilan rekstur ka og nauta, og var pokinn fyrir eim og valt um.

", !" sagi litli Klus, "g er enn svo ungur og n svo fljtt a fara himnarki."

"Og g veslingur," sagi kasmalinn, "g er orinn svona gamall og f ekki a komast anga."

"Leystu fr pokanum," kallai litli Klus, "skrddu hann minn sta, kemstu ara himnarki."

"J, a vil g allshugar feginn," sagi kasmalinn og leysti fr fyrir litla Klusi, og stkk hann ara upp r pokanum.

"Vilt n gta nautgripanna?" sagi gamli maurinn og skrei pokann, en litli Klus batt fyrir og fr svo leiar sinnar me allar krnar og nautin.

Litlu sar kemur stri Klus t r kirkjunni og tekur aftur pokann bak sr; finnst honum reyndar, a hann hafi ltzt miki, v kasmalinn var allt a v helmingi lttari en litli Klus. "En hva hann er orinn lttur a bera! j, a mun n koma af v, a g hlddi slminn." Fr hann svo til rinnar, en hn var bi mikil og djp, og fleygi hann t hana pokanum me gamla kasmalanum og kallai eftir honum, v hann vissi ekki betur en a a vri litli Klus: "Hana! bi er a, ekki skalt gabba mig oftar."

Eftir a gekk hann heimleiis, en egar anga kom, sem vegirnir skiptust, mtti hann litla Klusi me allan nautgripareksturinn.

"Hva er etta?" sagi stri Klus, "drekkti g r ekki?"

"J!", sagi litli Klus, " fleygir mr t na fyrir hlfri stundu."

"En hvar hefuru fengi allt etta ljmandi fallega nautf?" spuri stri Klus.

"a eru sjvarnautgripir," sagi litli Klus, "og skal g n segja r upp alla sguna, og hafu kra kk fyrir, a drekktir mr. N er mr htt r essu, - J, n er g verulega kominn lnir, v mttu tra. g var svo hrddur, egar g l arna, innibyrgur pokanum; vindurinn hvein um eyru mr, egar kastair mr niur kaldan strauminn. g skk undir eins til botns, en meiddi mig ekkert, v g kom niur dnmjkt gras, sem vex ar nera, og sama bili var pokinn opnaur, og kom til mn yndislegasta yngismey snjhvtum klum og me grnan krans um rennvott hri. Tk hn hndina mr og sagi: "Ert arna, litli Klus! arna er n, til a byrja me, nokku af nautgripum, sem mtt eiga, en einni mlu ofar veginum stendur vibt heill rekstur, sem g tla a gefa r." g s n, a in var breiur jvegur sbanna. Niri botninum komu eir gangandi og akandi beint utan a r sjnum og hldu inn landi alla lei na enda. ar var mesta auleg af indlustu blmstrum og safamikill grasvxtur, og fiskarnir, sem ar syntu, utu fram hj eyrum mnum, alveg eins og fuglarnir hrna loftinu. en hva flki ar var laglegt! Og var ekki minna vert um bpeninginn, sem gekk ar um grund og haga!"

"En v varstu a koma hinga upp til okkar aftur?" sagi stri Klus. "a hefi g ekki gert, fyrst svo ljmandi fallegt er ar nera."

"J," sagi litli Klus, "a geri g n einmitt af klkindum, og taktu n eftir v, sem g segi r. Skonan sagi, a mlu vegar aan uppi veginum - en me veginum meinar hn na, v ara lei getur hn ekki komizt, - ar s enn heill rekstur, sem mr er tlaur. En g veit, a in rennur alls konar bugum, mist ar og mist hr, a er ekki smris krkur; nei, er betra a stytta sr lei egar maur getur, a koma hr upp land og reka vert yfir til rinnar aftur. Me v spara g nstum hlfa mlu og kemst fljtara til sjvarnautgripanna minna."

", mikill lnsmaur ertu" sagi stri Klus, "heldur , a g fi lka sjvarnautgripi, egar g kem niur rbotn?"

"J, a mundi g tla," sagi litli Klus, "en g get ekki bori ig pokanum til rinnar. Mr ykir heldur ungur, en ef vilt ganga anga sjlfur og skra svo pokann, skal g me mestu ngju fleygja r t."

"akka r fyrir" sagi stri Klus, "en fi g ekki sjvarnautgripi, egar niur kemur, skal g lberja ig."

", vertu ekki svona vondur," sagi litli Klus, og gengu eir n til rinnar. Nautf var yrst, og egar a s vatni, hljp a eins hratt og a komst til ess a geta fengi a drekka.

"Sko, hva a fltir sr," sagi litli Klus; "a langar aftur niur botninn."

"J, hjlpau mr n fyrst," sagi stri Klus, "ef vilt ekki, a g berji ig." Skrei hann svo pokann stra, en ur hafi pokinn legi um vert bak einu af nautunum.

"Lttu stein pokann, v annars er g hrddur um, a g skkvi ekki," sagi stri Klus.

"a mun htt um a," sagi litli Klus, en lt samt stran stein pokann, reyri fast fyrir opi og hratt honum svo t; plump! Stri Klus var kominn na og skk sama vetfangi til botns.

"g er hrddur um, a hann finni ekki nautkindurnar," sagi litli Klus og hlt svo me rekstur sinn heim lei.



Nettgfan - mars 1999