ORMURINN    LAGARFLJTI



a bar til einu sinni fornld, a kona nokkur bj b einum Hrainu vi Lagarfljt. Hn tti dttur eina vaxna. Henni gaf hn gullhring.

segir stlkan: "Hvernig get g haft mest gagn af gullinu v arna, mir mn?"

"Leggu a undir lyngorm," segir konan.

Stlkan tekur lyngorm og ltur gulli undir hann og leggur ofan trafeskjur snar. Liggur ormurinn ar nokkra daga. En egar stlkan fer a vitja um eskjurnar, er ormurinn svo str orinn, a eskjurnar eru farnar a glina sundur. Verur stlkan hrdd, rfur eskjurnar og kastar eim me llu saman fljti.

La svo langir tmar, og fara menn n a vera varir vi orminn fljtinu. Fr hann granda mnnum og skepnum, sem yfir fljti fru. Stundum teygist hann upp fljtsbakkana og gaus eitri gurlega.

tti etta horfa til hinna mestu vandra, en enginn vissi r til a bta r eim. Voru fengnir til Finnar tveir. ttu eir a drepa orminn og n gullinu. eir steyptu sr fljti, en komu brum upp aftur. Sgu Finnarnir, a hr vri vi miki ofurefli a eiga og vri ekki hgt a bana orminum ea n gullinu. Sgu eir, a annar ormur vri undir gullinu og vri s miklu verri en hinn. Bundu eir orminn me tveimur bndum. Lgu eir anna fyrir aftan bgslin, en anna aftur vi sporinn.

Ormurinn getur v engum granda, hvorki mnnum n skepnum, en vi ber, a hann setur upp kryppu r bakinu, og ykir a jafnan vita strtindi, egar a sst, t.d. harri ea grasbrest.

eir, sem enga tr leggja orm enna, segja, a a s frousnakkur, og ykjast hafa sagnir um a, a prestur nokkur hafi ekki alls fyrir lngu ri ar vert yfir, sem ormurinn sndist vera, til a sanna e v sgu sna, a hann s enginn.


Nettgfan - aprl 1997