PRINSESSAN    BAUNINNI


Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar



Einu sinni var prins. Hann vildi f prinsessu fyrir konu en a tti a vera snn prinsessa. Hann feraist v um verld va til ess a finna eina slka, en alls staar var eitthva a. Ng var af prinsessum, en hvort a vru sannar prinsessur, a gat hann ekki almennilega komizt fyrir, v a alltaf var eitthva, sem ekki st alls kostar heima. Kom hann svo heim aftur r essu feralagi og var hnugginn mjg, v hann vildi svo gjarnan eignast sanna prinsessu.

Eitt kvldi geri vonzkuveur og gengu rumur og eldingar. a rigndi eins og hellt vri r ftum. a var afskaplegt. var bari borgarhlii, og gamli kngurinn fr ofan sjlfur til a ljka upp.

a var prinsessa, sem st fyrir utan. En hvlk skp voru a sj hana, eins og hn var til reika af rigningunni og illvirinu! Vatni rann niur r hri hennar og ftum, a rann inn um tna sknum hennar og t um hlinn og samt sagist hn vera snn prinsessa.

J, vi skulum n ekki vera lengi a ganga r skugga um a, hugsai drottningin gamla me sr, en sagi ekki neitt. Fr hn svo inn svefnherbergi, tk ll sngurftin upp r rminu og lt baun ofan rmbotninn, tk san tuttugu dnur og lagi ofan baunina, og tilbt tuttugu dnsngur og hl eim ofan dnurnar.

ar tti n prinsessan a hvlast um nttina.

Um morguninn spuru au hana, hvernig henni hefi sofnazt.

"O, tarna var ljta nttin," sagi prinsessa. "Mr hefur varla komi dr auga alla nttina. Hamingjan m vita, hva hefur veri rminu! g hef haft eitthva hart undir mr, svo g er bi bl og marin um allan kroppinn. vlk skelfing!"

N gtu au s a etta var snn prinsessa, ar sem hn hafi ori vr vi baunina gegnum tuttugu dnur og tuttugu dnsngur. Svo hrundsr gat engin veri nema snn prinsessa.

Prinsinn gekk a eiga hana, v a n vissi hann, a hn var snn prinsessa, og baunin var ltin gersemasafni og ar er hn enn til snis, nema ef einhver skyldi hafa teki hana.

Jja, brnin g! etta er n reianlega snn saga.



Nettgfan - mars 1999