LTI  BER  SMTT  SMTT



ess er geti eitthvrt sinn a skip rri sj til fiska Vestfjrum sla sumars; en egar lei daginn brast frt veur svo skipi rak undir fru-sjvarhamra og brotnai ar spn og tndust menn allir utan unglingspiltur einn sem ht Sigurur; hann skolaist upp me lfi, en fjara var undir hmrunum, en frt upp hverri skepnu nema fugli fljgandi.

arna l hann uns komi var a rkkri og s ekki anna en dauann fyrir dyrum. Honum var eitt sinn liti eftir fjrunni; hann s tvo strvaxna kalla risum lka er vru a tna saman a sem reki hafi; sem eir bru upp einstig nokkurt er l upp hamrana a hellir sem blasti vi upp hmrunum.

Sigurur hugsar me sr: "g er dauur hvrt sem er og get ekki dulist jtnum essum; g skal reyna a bera dlti me eim."

Hann skreiddist v ftur mjg mttvana og tk sr litla byri, fr eftir risunum upp einstigi. etta gekk nokkrum sinnum, ar til einu sinni a eir litu hvor til annars og sgu: "Lti ber smtt smtt."

Hldu eir svo starfa snum ar til allt var komi upp hellinn sem reki hafi, og komi rkkur.

egar allt var bi tku eir til snings og rttu honum af v sem eir tu; ekki er geti eir hafi til hans tala. eir bjuggu honum rmflet hellinum innarlega ar sem eir lgu, ltu hann hafa ng a eta og kti vnt um hann.

ti voru eir um daga til veiifanga og komu kvldin me byrar strar, en Sigurur alltaf hellinum, etta svona rija r. Aldrei s hann sr fri burt a komast, en langai til manna. fruflug voru allar sur.

A v gi hann a nttunum eir voru lagstir til na og myrkt var ori tku eir bk sem eir hfu niri undir rmfleti snu, og voru a rna ; hann s a letri var eins og glandi myrkrinu; etta kti honum undarlegt og kti fsilegt a vita hvrt hann gti ekki komist eftir hva bkin hefi inni a halda, og me v hann s hvar eir hfu hana stti hann lagi daginn, eir vru ti, tk bkina sem vru eirbl ritu rnum og fr me hana myrkvan sta hellinum.

etta gjri hann hvrjum degi egar hann s sr fri, ar til hann var fullfrur vorinn um innihald hennar. ar var margt kennt; eitt var um gandrei, a fara loftinu og hvrja fru sem maur vildi. etta kti honum fsilegt a reyna, me v lka hann ri burtu fr risum essum.

a var einn morgun snemma eir voru burt komnir r hellinum a hann bjst til fera, tk me sr lrdmabk sna og komst gandrei upp r hellinum. Hann komst til manna og sagi fr essu. Lkur hr fr honum a segja.

Tna verur a til er.



(jsagnasafn Jns rnasonar)

Nettgfan - janar 2000