KERLING  VILL  HAFA  NOKKU  FYRIR  SN  SINN



Einu sinn var karl og kerling koti snu. au voru svo snau, a ttu ekkert fmtt til eigu sinni nema sn einn af gulli snldu kerlingar.

a var siur karls, a hann fr dag hvern veiar ea til fiskifanga til a afla eim lfsbjargar. Skammt fr koti karls var hll einn mikill. a var tr manna, a ar byggi huldumaur s, er kallaur var Kihs, og tti hann nokkur visjlsgripur.

Einu sinni sem oftar bar svo vi, a karl fr veiar, en kerling sat heima, eins og hn var vn. Af v gott veur var um daginn, settist hn t me snldu sna og spann hana um hr. Br svo vi, a gullsnurinn datt af snldunni og valt nokku til, svo a kerling missti sjnar honum. Hn undi essu allilla og leitai dyrum og dyngjum. En allt kom fyrir ekki, hn fann hvergi sninn.

Eftir a kom karl heim, og sagi hn honum fall sitt. Karl kva Kihs hafa teki sninn, og vri a rtt eftir honum. Bjst karl enn a heiman og segir kerlingu, a hann tlai a fara og krefja Kihs um sninn ea eitthva fyrir hann. Vi a br heldur af kerlu.

Karlinn gengur n sem lei l a hlnum Kihss og ber ar lengi yrmilega me lurk. Loksins svarar Kihs:

Hver bukkar mn hs?

Karl segir:

Karl er etta, Kihs minn,
kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn.

Kihs spuri, hva hann vildi hafa fyrir sninn. Karl ba hann um k, sem mjlkai fjrungsftu ml, og veitti Kihs honum bn. Fr svo karl heim me kna til kerlingar.

Daginn eftir, er hn hafi mjlka kna um kvldi og morguninn og hafi fyllt alla dalla sna me mjlk, kom henni til hugar a ba til graut, en man hn eftir v, a hn ekkert kast grautinn. Fer hn til karls og biur finna Kihs og bija hann um kast.

Karl fer til Kihs, ber hlinn me lurknum sem fyrr. segir Kihs:

Hver bukkar mn hs?

Karl segir:

Karl er etta, Kihs minn,
kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn.

Kihs spyr hann, hva hann vilji. Karl biur hann a gefa sr t pottinn, v au kerling sn tli a elda sr graut.

Kihs gaf karli mltunnu. Fr svo karl heim me tunnuna, og gerir kerling grautinn. egar grauturinn var soinn, settust au a honum, karl og kerling, og tu, eins og eim l. egar au hfu ti sig mett, ttu au enn miki eftir pottinum.

Fru au a hugsa sig um, hva au ttu a gjra vi leifarnar. tti eim a tiltkilegast a fra r sankti Maru sinni. En fljtt su au a a ekki var auhlaupi upp anga, sem hn var.

eim kom v samt um a bija Kihs um stiga, sem ni upp til himna, og hldu, a snurinn vri ekki ofborgaur fyrir v. Karl fer og ber hlinn hj Kihs. Kihs spyr sem fyrr:

Hver bukkar mn hs?

Karl svarar enn:

Karl er etta, Kihs minn,
kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn.

Vi a byrstist Kihs og segir: "Er snskmmin aldrei borgaur?"

Karl ba hann v meir og kvast tla a fra Maru sinni grautarleifarnar skjlum. Kihs lt til leiast, gaf honum stigann og reisti hann upp fyrir karl.

Var karl glaur vi og sneri heim til kerlingar. Bjuggu au sig svo til ferar og hfu me sr grautarskjlurnar. En er au voru komin i htt upp stigann, tk au a sundla. Br eim svo vi, a au duttu bi ofan og sprengdu sundur sr hfuskeljarnar.

Flugu heilasletturnar og grautarkleimurnar um allan heim. En ar sem heilaslettur karls og kerlingar komu steina urur r eim hvtar drfnur, en r grautarkleimunum uru hinar gulu, og sjst hvorar tveggja enn dag grjti.



Nettgfan - febrar 1999