EGIU, HN  MIR  MN  GAF  MR  HANN



Einu sinni var ldru kona; hn tti son einn sem var mathkur mikill. egar hann var vel upp kominn og orinn fullta maur fr kerlingin a fara ess leit vi hann a hann skyldi stafesta r sitt. Sonur hennar tk v ekki fjarri og spuri hvar hn hygi sr helst reynandi a bija sr konu. Hn vsai honum ar sem henni tti lklegast, en segir vi hann a hann skuli n bera sig a sitja sr a bora miki v hn tlai honum a vera hj brarefninu um nttina, en til vonar og vara fr hn honum hlfan ost til a grpa muddum egar enginn si ef hann ttist ekki hafa bora ng.

N fer maurinn binn sem mir hans hafi til teki, ber upp bnor sitt og er honum heiti stlkunni. San er hann ar um nttina og er hann ltinn sofa einn herbergi.

Um nttina rs hann upp og hleypur ostinn v hann hafi bora lti um kvldi og var v orinn glorhungraur. San leggst hann t af aftur, en stingur v sem hann tti eftir af ostinum undir koddabrnina sna.

egar hann vaknar um morguninn verur hann ess var a kafaldsbylur er ti; hugsar hann me sr a hann skuli bora vi komnu hungri v arna muni hann mega hrast dag.

Fer hann til og nagar ostinn slkt sem af tekur. En mean hann er a v kemur heitmey hans inn til hans og bur honum gan daginn; hn hafi veri snemma ftum um morguninn vi tigegningar og segir v vi hann:

"Hart btur hann nna, hann hvtur."

Maurinn hlt a hn hefi s ostinn er hann stakk niur undir hj sr egar hn kom inn og hefi veri a skensa sig fyrir a og segir v: "egiu, hn mir mn gaf mr hann," og snir henni ostbitann um lei sem eftir var svo hn skyldi ekki halda a hann vri a fela hann eins og hann vri sr frjls.

En stlkan fyrtist svo vi essar afarir hans allar a hn ba hann a hugsa ekki til rahags vi sig.



(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

Nettgfan - mars 1999